Μπάζωμα διαφάνειας και λογοδοσίας!

Διότι, το του Πιερρακάκη “λαλήσαι” τρις, τετράκις, πολλάκις γνωστό αφήγημα συνοδεύτηκε από καταιγιστικά δικά του επίσημα στοιχεία και γεγονότα που γκρεμίζουν αυτό και τα άλλα. Αναφέρω το Δελτίο Στοιχείων Γενικής Κυβέρνησης (από μηνιαίο έγινε … τριμηνιαίο και με καθυστέρηση!) του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών (Γενικό Λογιστήριο του Κράτους), την έκθεση – καταπέλτης του Ελεγκτικού Συνεδρίου για τον… αόρατο εσωτερικό έλεγχο, την επιστολή του ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Αριστεράς προς τον υπουργό Εθνικής Οικονομίας για μηδενική θεσμική λογοδοσία στη Βουλή της διοίκησης του Υπερταμείου κι άλλα πολλά που χωράνε μόνο σε … βιβλίο!

Τα νέα “τρόπαια” παρουσίασε ο Πιερρακάκης στη Βουλή, όπου επανέλαβε τα “αγαθά” από την πρόωρη αποπληρωμή του χρέους αναφέροντας ότι «κερδίζουμε 30 εκατ. ευρώ για κάθε ένα δισ. εκατομμύριο ή κερδίσαμε 800 εκατ. από τα 26,5 δισ. ευρώ που έχουμε αποπληρώσει». Αυτό το «τρόπαιο» ο κ. Πιερρακάκης το συνόδευσε με την επισήμανση ότι «πρόκειται για μια ώριμη, προνοητική και συνεπή πολιτική, με διαγενεακή διάσταση», σημειώνοντας πως «μια γενιά το φορτώθηκε και το παρέλαβε από τις προηγούμενες κι αυτή η γενιά δεν θα το ξαναφορτώσει» και «για στρατηγική με τη βελτίωση της εικόνας της χώρας στις διεθνείς αγορές και στις αξιολογήσεις των οίκων πιστοληπτικής αξιολόγησης», προσθέτοντας ότι «η συνέπεια στην οικονομική πολιτική αποτελεί βασικό στοιχείο αξιοπιστίας».

Αυτό είναι το νέο γυαλισμένο τρόπαιο και επιτρέψτε μου και το πρώτο αντίστοιχο σχόλιο. Κατ’ αρχάς, η “στρατηγική” αποπληρωμής χρέους από μια χώρα που έχει μονίμως μέγα επενδυτικό – παραγωγικό κενό, άθλιες δημόσιες υποδομές και άθλιο βιοτικό επίπεδο, τα 26,5 δισ. ευρώ πρέπει να διατίθενται για επενδύσεις, οι οποίες ενισχύουν την ανάπτυξη, την απασχόληση, το εισόδημα και βελτιώνουν το βιοτικό επίπεδο.

Ύστερα, η “προσομοίωση” με την αναγωγή που κάνει για τα “κέρδη” από την αποπληρωμή χρέους 26,5 δις ευρώ που με περισσή “απόλαυση” επαναλαμβάνουν οι κύριοι Μητσοτάκης και Πιερρακάκης επιβεβαιώνοντας τον Αριστοτέλη (Αναλυτικά Πρότερα) και τον… Φρόυντ, δεν επιβεβαιώνεται από τα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους για τους τόκους που καταβλήθηκαν και εισπράχθηκαν το πρώτο τρίμηνο του 2026. Οι τόκοι που καταβλήθηκαν από το κράτος (Κεντρική Διοίκηση) ανήλθαν τον Μάρτιο του 2026 σε 2.900 εκατ. ευρώ, έναντι 2.669 εκατ. ευρώ κατά τον αντίστοιχο μήνα του 2025, με εκείνους μάλιστα προς τους φορείς της γενικής κυβέρνησης να κάνουν θραύση (927 εκατ. ευρώ, έναντι 189 τον Μάρτιο του 2025.

Tί δείχνουν τα στοιχεία Πιερρακάκη

Ύστερα, οι καλοί “νοικοκύρηδες” δεν πληρώνουν μόνο τους δανειστές με τα χρήματα που εξασφαλίζουν από τη λιτότητα των παιδιών τους, αλλά και τον φαρμακοποιό, τον υδραυλικό, τον ηλεκτρολόγο κι άλλους προμηθευτές. Από τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα ο ίδιος ο “νοικοκύρης” κ. Πιερρακάκης προκύπτει όταν τον περασμένο Μάρτιο οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις (κρατικά φέσια) προς τις επιχειρήσεις που αυξάνονται και πληθύνονται (ανήλθαν σε 3,1 δισ. ευρώ) κατά παράβαση της συμφωνίας με την τρόικα (την οποία αποθεώνει!) για εξόφληση χωρίς καθυστέρηση. Επίσης, αυξάνονται και πληθύνονται και οι μη επιστροφές φόρων, οι οποίες ανήλθαν τον περασμένο Μάρτιο σε 766 εκατ. ευρώ, αποστερώντας, χάριν των δανειστών, από την πάσχουσα από ρευστό αγορά 3,9 δισ. ευρώ! Η προστασία των γενεών δεν εξασφαλίστηκε το 2019 με επιμήκυνση της διάρκειας του χρέους από το 2060 στο 2070!

Όσον αφορά τη δικαιολόγηση της “στρατηγικής” αυτής με την παρουσίαση της “διαγενεακής διάστασης”, δεν μιλάνε για “σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου”, καθώς η κυβέρνηση Μητσοτάκη αμέσως μετά την άνοδο στην εξουσία, μαζί με τον νόμο για το “επιτελικό κράτος”, τον Σεπτέμβριο του 2019 επιμήκυνε κατά … δέκα χρόνια, από το 2060 έως το 2070, τη διάρκεια αποπληρωμής του χρέους της Κεντρικής Διοίκησης που σήμερα είναι πάνω από 400 δισ. ευρώ με κόστος (τόκοι κπ) που θα φουντώσει μετά το 2032!

Αλλά, την ημέρα που ο Πιερρακάκης μας διαβεβαίωνε ότι δεν θα “ξαναφορτώσει” στη γενιά με άλλο βάρος, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά (χωρίς να είναι αθώοι) με επιστολή τους προς τον ίδιο υπουργό ζητούν να κληθεί η διοίκηση του “Υπερταμείου” για λογοδοσία στη Βουλή, καθώς, όπως τονίζεται, παρατηρείται θεσμική παρατυπία, δηλαδή δεν εφαρμόζονται σχετικές διατάξεις Νόμων, και ορθώς ξαναπροτείνουν το κλείσιμό του! Επιτέλους!

Με τα “υπερταμεία”, το πρώτο που ιδρύθηκε το 2011 (που κατήγγελλε ο ΣΥΡΙΖΑ) επί ΠΑΣΟΚ και το δεύτερο το 2016 ( που κατήγγελλαν ΠΑΣΟΚ και Μητσοτάκης για απώλεια εθνικής κυριαρχίας) έχει γίνει ένα κακό για το… τίποτα. Ιδρύθηκε (στη συνέχεια, αντί αποκρατικοποιήσεων, καθώς τρώγοντας έρχεται η όρεξη, ιδρύθηκαν κι άλλες “ειδικότερες”… κρατικές στο πλαίσιο του “Υπερταμείου” με σκοπό για προωθήσει το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων και την εξασφάλιση εσόδων που θα άγονται απευθείας σε μείωση του χρέους.

Με βερεσέδια δεν μειώνεται το χρέος

Αμ δε! Από την ίδρυση των δύο “Υπερταμείων” και των άλλων “θυγατρικών” του έως σήμερα, δηλαδή από το 2011 έως και το 2025, τα συνολικά έσοδα από αποκρατικοποιήσεις (κυρίως από … ραδιοσυχνότητες, παραχωρήσεις Αττικής Οδού, Εγνατίας, … μετοχοποιήσεις και … μερίσματα που θα εισέπραττε το κράτος ακόπως και αδαπάνως και χωρίς “Υπερταμεία”!) ανήλθαν σε 13,4 δισ. ευρώ. Είδατε εσείς να έχει μειωθεί στην περίοδο αυτή ισόποσα το χρέος σε απόλυτους αριθμούς; ‘Όχι βεβαίως. Μόνο το 2025 (για πρώτη φορά!) μειώθηκε κατά μόνο δύο δισ. ευρώ, μολονότι τα έσοδα (κυρίως από την Αττική Οδό) ανήλθαν σε 4.2 δισ. ευρώ.

Και το ερώτημα (μόνο όταν έρθει το θέμα στη Βουλή θα απαντηθεί) γιατί τα έσοδα, έστω κι από αυτές τις ισχνές αποκρατικοποιήσεις (το 2010 οι υποσχέσεις στην τρόικα ήταν…. για 50 δισ. ευρώ τα επόμενα τρία – πέντε χρόνια) δεν πηγαίνουν σε μείωση του χρέους, που είναι ο σκοπός των “Υπερταμείων”; Διότι, ενώ οι αποκρατικοποιήσεις αποτελούν ένα από τα πιο σημαντικά διαρθρωτικά εργαλεία της δημοσιονομικής πολιτικής, συνεχίζεται ο ίδιος τοξικός κρατισμός με … “κρατικοποιήσεις”.

Η απόφαση για συμμετοχή του κράτους στην πρόσφατη πανηγυρική αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της “ιδιωτικής” ΔΕΗ με 2,1 δισ. ευρώ (όπως διάβασα) θυμίζει τα παλιά “βερεσέδια” (αναλήψεις χρεών δημόσιων επιχειρήσεων, καταβολές ποσών από κατάπτωση εγγυήσεων, συμμετοχή σε αυξήσεις μετοχικών κεφαλαίων ζημιογόνων δημόσιων οργανισμών), τα οποία δεν επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό αλλά πάνε ευθέως σε αύξηση του χρέους

Αυτά τα “βερεσέδια” ήταν ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες ιλιγγιώδους αύξησης του χρέους, αφού οι επιπτώσεις τους είναι αυξητικές, σ’ αντίθεση με τα έσοδα από αποκρατικοποιήσεις που συμβάλλουν (σε ποσοστιαίες μονάδες) σε μείωση του χρέους. Ούτε αυτό έγινε στο βαθμό που θα περίμενε κανείς με βάση τα έσοδα ποσού 13,4 δισ. ευρώ που εισπράχθηκαν από τις “αποκρατικοποιήσεις” την περίοδο 2011-2025 (τα στοιχεία είναι απογοητευτικά!)

Υπενθυμίζω, με την ευκαιρία αυτή μερικές, πέρα από την πρόσφατη στη ΔΕΗ, “επενδύσεις” του “Υπερταμείου” σε … θυγατρικές του για … “μείωση του χρέους”: “Επανακρατικοποίηση” των ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ με 607 εκατ. ευρώ, Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα, Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία, Ελληνική Εταιρεία Εξαγωγικών Πιστώσεων (184,6 εκατ. ευρώ), Ελληνικό Κέντρο Αμυντικής Καινοτομίας, Ελληνικό Κέντρου Κινηματογράφου, ΟΣΕ (για προσθήκες. Αυξήσεις), Ελληνικά Ταχυδρομεία για “ανασχηματισμό” κλπ.

Θα μας τρελάνει ο Πιερρακάκης

Αντιπαρερχόμενος όσα είπε πάλι στη Βουλή για τον κ. Στουρνάρα, ότι, για παράδειγμα, «δεν υπήρξε ποτέ ένας βολικός κεντρικός τραπεζίτης, μίλησε όταν πίστευε ότι έπρεπε να μιλήσει, υπερασπίστηκε δύσκολες θέσεις ακόμη και όταν αυτό είχε πολιτικό κόστος, κι αυτό είναι το πραγματικό περιεχόμενο της ανεξαρτησίας των θεσμών, η αξιοπιστία τους», παρουσιάζω το δεύτερο που “σήκωσε” με αρκετή δόση αυτοθαυμασμού με την ομιλία στο 4ο Συνέδριο Real Estate.

Εκεί, ύστερα από πολλά “πρέπει” (σαν να μην κυβερνά συνεχώς επί έξι χρονια!) και τις γνωστές επαναλήψεις για μειώσεις φόρων και ΕΝΦΙΑ (την ίδια ημέρα κυκλοφορούσε το νομοσχέδιο που πρόβλεπε πρόσθετη επιβάρυνση της κατοικίας με διπλό αυτοδιοικητικό ΕΝΦΙΑ!) τόνισε ότι «η Ελλάδα έχει μάθει από την κρίση και γνωρίζει ότι η δημοσιονομική ισορροπία αποτελεί προϋπόθεση προστασίας των πιο ευάλωτων και αδύναμων», προσθέτοντας ότι «και ακριβώς για αυτόν τον λόγο ξέρω ότι ο κόσμος καταλαβαίνει ότι πρέπει να είμαστε «νοικοκύρηδες», για να το πω απλά, σε ό,τι κάνουμε και νομίζω ότι το βλέπει».

Φυσικά το βλέπει και το νιώθει στο πετσί του για να ολοκληρώσω το σημερινό σημείωμά μου με το σχόλιο αυτό. Ξέρετε τί μού θύμισε; Μού θύμισε αυτό που λένε οι γείτονες για τον «τυχερό» ιδιοκτήτη», συμπονετικά αλλά και ειρωνικά, όταν μπουν κάποιοι γνωστοί άγνωστοι σ’ ένα σπίτι και το αδειάσουν: “Τον έκαναν νοικοκύρη!”. Το κράτος-νοικοκύρης δεν έχει μακρύ χέρι για να παίρνει από παντού και κοντό για να δίνει απλόχερα σ’ αυτούς που είναι … κοντά του!

Γίναμε νοικοκύρηδες

Τέτοιοι νοικοκύρηδες είμαστε κι εμείς, κι αυτό είναι το μόνο νοικοκύρεμα που μας απόμεινε. Διότι τι σημαίνει είμαι νοικοκύρης; Η λέξη προέρχεται από το παλαιότερο οικοκύρης. Σημαίνει “είμαι κύριος του οίκου μου, του σπιτιού μου”. Είμαστε; Όχι βεβαίως. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα που συσχετίζεται με το στεγαστικό πρόβλημα. Αλλά, σ΄ αυτόν τον οίκο κατοικούν Έλληνες που έχουν ανάγκη να φάνε, να ντυθούν, να μορφωθούν, να μεγαλώσουν παιδιά (αν έχουν!).

Κι εδώ έρχονται ο “νοικοκύρηδες” Μητσοτάκης και Πιερρακάκης που μας … “κάνουν νοικοκύρηδες” με τη “συνετή πολιτική”, “φορολογική μεταρρύθμιση”, “χρηστή διαχείριση”, η οποία μού θυμίζει αυτό που γράφει ο Ignazio Silone στο βιβλίο του “Το ψωμί και το κρασί”: «Το κράτος έχει ένα μακρύ χέρι κι ένα κοντό. Το μακρύ είναι για να παίρνει, και φτάνει παντού. Το κοντό είναι για να δίνει, και φτάνει μόνο σ’ όσους βρίσκονται πολύ κοντά του (και είναι πάρα πολλοί οι κομματικοί ή Στρατός Κατοχής, όπως τους είχε χαρακτηρίσει ο Οικονομικός Ταχυδρόμος, που θεωρούν ως λάφυρο του νικητή στις εκάστοτε εκλογές Κεντρική Διοίκηση και γαλαξία δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών για στελέχωση»!).

Μού θύμισε και τη διαχρονικώς επιβεβαιούμενη από το ελληνικό πολιτικό σύστημα ρήση του Εμμανουήλ Ροίδη: «Ως οι Ινδοί εις φυλάς, ούτω και οι Έλληνες διαιρούνται εις τρεις τοιαύτας: α) Εις συμπολιτευομένους, ήτοι έχοντες κοχλιάριον βυθίζωσιν τούτο εις την χύτραν τού προϋπολογισμού. β) Εις αντιπολιτευομένους, ήτοι μη έχοντας κοχλιάριον ζητούν επί παντί τρόπω να λάβωσιν τοιούτον. γ) Εις εργαζομένους, ήτοι ούτε έχουν κοχλιάριον ούτε ζητούν τοιούτον, αλλά είναι επιφορτισμένοι να γεμίζωσι την χύτραν διά τού ιδρώτος των».

Επίσης, μού θύμισε αυτό αναφέρει ο Αριστοτέλης στα “Πολιτικά” του: “Ο αληθινός δημοκράτης πρέπει να φροντίζει ώστε ο λαός να μην είναι πολύ φτωχός, αφού η φτώχεια υποβαθμίζει την ποιότητα της δημοκρατίας”, αλλά και προειδοποιεί: “Δεν πρέπει να συμβαίνει αυτό που κάνουν οι δημαγωγοί. Αυτοί μοιράζουν στον λαό τα περισσεύματα του προϋπολογισμού. Κι ο λαός, μόλις τα παίρνει, αμέσως τα ξοδεύει και ζητά κι άλλα, γιατί έχει ανάγκη”.

Δεν είναι, λοιπόν, νοικοκύρηδες ο κύριοι Μητσοτάκης και Πιερρακάκης, διότι όλο αυτό το αφήγημα για αξιοπιστία, συνετή πολιτική και χρηστή δημοσιονομική διαχείριση, γίνεται κονιορτός από το κατάντημα του κράτους δικαίου στη χώρα μας, όπως προανέφερα με στοιχεία. Επισημαίνω για μια ακόμα φορά ότι σε ένα κράτος δικαίου η λογοδοσία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη χρηστή δημοσιονομική διαχείριση και τη δράση όλων των δημοσίων φορέων.

Καμία διαφάνεια… 

Δυστυχώς, όπως προκύπτει από τις εκθέσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου, αλλά και την καταγγελία του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς για το “Υπερταμείο”, όλοι σχεδόν δημόσιοι φορείς δεν διαχειρίζονται με διαφάνεια τους πόρους που διαθέτουν για την εκπλήρωση της δημόσιας αποστολής τους και δεν λογοδοτούν για τη διαχείριση αυτή ακόμα και στη Βουλή!

Η ορθή διαχείριση των δημόσιων οικονομικών και η αποτελεσματική παρακολούθηση των δημοσιονομικών υποχρεώσεων αποτελούν κρίσιμους παράγοντες για τη διασφάλιση της δημοσιονομικής σταθερότητας και της διαφάνειας στη δημόσια διοίκηση. Αυτοί οι θεσμοί είναι ο εσωτερικός έλεγχος που αποτελεί κρίσιμο πυλώνα για τη διασφάλιση της διαφάνειας, της λογοδοσίας και της χρηστής δημοσιονομικής διαχείρισης, καθώς και για την πρόληψη φαινομένων απάτης, διαφθοράς και κακοδιοίκησης, αλλά η εικόνα είναι απογοητευτική.

Για να μην κουράζω τους αναγνώστες μου παραθέτω μερικά (καραμπινάτα) ευρήματα (δυστυχώς, λόγω χώρου δεν μπορώ να παραθέσω δεκάδες άλλα!) στα υπ΄ αριθμόν 1 και 2 Παραρτήματα, που προκύπτουν από την προβληματική η εφαρμογή μηχανισμών, όπως του Μητρώου Δεσμεύσεων, από τον έλεγχο νομιμότητας και κανονικότητας των δαπανών, καθώς και από τη διαχείριση των δημόσιων συμβάσεων, η οποία δεν συμβάλλει στην εξασφάλιση της χρηστής δημοσιονομικής διαχείρισης και στην ενίσχυση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς το κράτος.