Μπορεί η ΕΛΑΣ του Τσίπρα να αναβιώσει το δίπολο με τη ΝΔ;

Το θέσφατο ότι η “ΕΛΑΣ” θα είναι δεύτερο κόμμα σημαίνει ότι το ΠΑΣΟΚ θα ασχολείται αποκλειστικά να διαβάλει τον Τσίπρα για λογαριασμό της Δεξιάς, αλλά αυτό θα το οδηγήσει σε δραματική συρρίκνωση, με αποτέλεσμα να μην έχει εκείνη τη δύναμη των εδρών που θα χρειάζεται ο Μητσοτάκης για να ξανακυβερνήσει. Σε ένα δεύτερο γύρο δε θα εξαϋλωθεί και θα μείνουν για τον Κυριάκο τα απομεινάρια των όποιων “ακροδεξιών” κατορθώσουν να επιβιώσουν κοινοβουλευτικά.

Σημειωτέον ότι οι ψηφοφόροι στήριζαν τα λεγόμενα αντισυστημικά κόμματα ως ανάχωμα στο καθεστώς του Μαξίμου, όχι γιατί ταυτίζονται ιδεολογικά. Με την συγκρότηση αντίπαλου δέους δεν έχουν κανένα λόγο να τα στηρίζουν. Άλλωστε ούτε ως θέαμα δεν έχουν κάτι καινούργιο να κάνουν. Ο κόσμος τους βαρέθηκε.

Έτσι, το σύστημα Μητσοτάκη περιέπεσε στην παγίδα του Θουκυδίδη αλά Τραμπ, όπως ο ίδιος την έστησε, θεωρώντας ότι ο Τσίπρας του 2015 είναι εύκολος αντίπαλος. Η γκάφα του μητσοτακικού συστήματος συνίσταται στην ανάδειξη του “σκιάχτρου” Τσίπρα, μετατρέποντας τις εκλογές σε κλειστό παίγνιο για δύο, Μητσοτάκης-Τσίπρας. Υπό το πολωτικό αυτό σχήμα όλοι οι άλλοι θα συρρικνωθούν εντυπωσιακά, με εξαίρεση το νέο κόμμα της Καρυστιανού και του Σαμαρά αν τελικά γίνει.

Έχτισε δηλαδή το νέο δικομματισμό, πριν καν αυτός υλοποιηθεί από τους εκλογείς. Μπορεί οι γάτες του Μαξίμου να πιάνουν επικοινωνιακά τα ποντίκια, αλλά αγνοούν πρώτον την πραγματική κατάσταση της κοινωνίας και, δεύτερον, αγνοούν το εύρος και το βάθος του αντι-μητσοτακικού μετώπου. Η άνοδος που παρουσιάζουν για τη ΝΔ οι δημοσκοπήσεις δεν μετράει, είναι -αν όντως υπάρχει- προσωρινή. 

Η “ΕΛΑΣ” και το πολιτικό κενό

Το δηλητήριο του εξυπνακισμού που κατέκλεισε το διαδίκτυο κατά του Αλέξη Τσίπρα και του πολιτικού εγχειρήματος της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛΑΣ) ήρθε να καταδείξει την ιστορικών διαστάσεων ζημιά, που έχει προκαλέσει τα τελευταία δέκα χρόνια στο κοινωνικό σώμα η στρέβλωση της πραγματικότητας από την Ομάδας Αλήθειας του Κυριάκου Μητσοτάκη. Το γκελ της ΕΛΑΣ δεν έγινε ούτε για τους οπαδούς του λαμογιακού καπιταλισμού, ούτε για τους κουστουμάτους των α’ ευθείας αναθέσεων και τους τραπεζίτες. Έγινε για τους συνταξιούχους, που έχουν ιστορική μνήμη και τους οποίους εμπαίζει επί εφτά χρόνια το καθεστώς Μητσοτάκη. Αυτοί αποτελούν το 26% του συνολικού εγγεγραμμένου εκλογικού σώματος. Ωστόσο, αν συνεκτιμηθεί η πραγματική προσέλευση στις κάλπες το ποσοστό των συνταξιούχων που τελικά ψηφίζει αγγίζει ή και ξεπερνά το 30% με 35% των συνολικών ψηφισάντων.

Επιπλέον, κατέρρευσε η εκτίμηση των συστημικών μίντια, πως ο Τσίπρας επιδίωκε με μια οβιδιακή μεταμόρφωση να εμφανιστεί ως κεντρώος. Τελικά ο Τσίπρας ήταν και παρέμεινε αριστερός πατριώτης και πραγματιστής. Ούτε rebranding έκανε. Κατέρριψε με την “ΙΘΑΚΗ” την προπαγάνδα της παρακρατικής Ομάδας Αλήθειας της Δεξιάς, και ανέδειξε με θάρρος τα ελλείμματα, τα λάθη και τα προβλήματα που αντιμετώπισε για να βγάλει τη χώρα από τη χρεοκοπία που προκάλεσε η Δεξιά, η οποία είδαμε πως “έσωσε” τον λαό στη συνέχεια της 7ετίας Μητσοτάκη. 

Υπήρχε από πολύ παλιά – ίσως από το κραχ του χρηματιστηρίου το 2000 και την υφαρπαγή της λαϊκής αποταμίευσης – μια τεράστια κοινωνική και πολιτική ανάγκη για την ίαση του ΠΑΣΟΚ, που είχε κακοφορμίσει στην προσπάθεια να προετοιμάσει τη χώρα για την ένταξη στην ευρωζώνη. Η ανάγκη αυτή έγινε ιδιαίτερα επιτακτική μετά το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, που έριξε τον εκλεγμένο με 44% Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος αφελέστατα –  αν μη τι άλλο – είχε πιάσει τη βόμβα της χρεοκοπίας, που ενεργοποίησε η Δεξιά και η οποία του έσκασε στα χέρια. Στη συνέχεια το ΠΑΣΟΚ συνεργάστηκε με τη Δεξιά την περίοδο 2012-2014… 

Το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ

Ο λαός τιμώρησε το ΠΑΣΟΚ. Από 43,93% (160 έδρες) που πήρε τον Οκτώβριο του 2009, έπεσε στο 13,18% τον Μάιο του 2012, στο 12,13% τον Ιούνιο και γκρεμίστηκε στο 4,68% το 2015 μετά τη συμμετοχή του Ευάγγελου Βενιζέλου (του PSI και του αγγλικού δικαίου) στην κυβέρνηση Σαμαρά. Μετά, το ΠΑΣΟΚ επιβίωσε συμμετέχοντας στη “Δημοκρατική Συμπαράταξη”, μετά άλλαξε όνομα ως “Κίνημα Αλλαγής”, ξανάγινε ΠΑΣΟΚ μήπως και ξανάβρισκε την ψυχή του και έκτοτε κινείται στο 12-14% εξαρτημένο από το μισό δισ. που χρωστάει στις τράπεζες. Άλλωστε το μισό ΠΑΣΟΚ πήγε στον Μητσοτάκη και συμμετέχει στην κυβέρνησή του.

Κι αυτό παρά το γεγονός ότι  οι προγραμματικές συνεισφορές του ΠΑΣΟΚ στην κοινοβουλευτική διαδικασία είναι σημαντικές, αλλά η μιντιακή δικτατορία του Μαξίμου με την άμεση επιδότηση πληθώρας μέσων, όχι μόνο τις ακυρώνει, αλλά προβάλλει μόνο την όποια ρητορική της αντιπολίτευσης τη βολεύει, ξεφτιλίζοντας κάθε έννοια πολιτικού διαλόγου. Συνεπώς, το ΠΑΣΟΚ εξεμέτρησε το ζην και αποτελεί ως πολιτικός οργανισμός διαρθρωτικό πρόβλημα, όπως άλλωστε και το ΚΚΕ, το οποίο έχει εγκλωβίσει ένα δυναμικό κομμάτι του εργατικού κινήματος στη μεταφυσική-σωτηριολογική ρητορεία του. 

Το ίδιο περίπου -με άλλους βέβαια όρους- ισχύει και για το ΣΥΡΙΖΑ. Ο Τσίπρας έκανε στο πλάι για να δει πως θα τα πάνε και αφού είδε πως δεν το είχαν, εξέλεξαν τον Κασσελάκη, αυτοδιαλύθηκαν και τους εγκατέλειψε. Οι ιδεολογικές αγκυλώσεις και η αδυναμία κατανόησης της ευελιξίας και της επιτηδειότητας, που απαιτούσε τόσο η διακυβέρνηση σε καιρό μνημονιακής επιβολής, όσο και η αντιπολίτευση σε καιρό ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής του “επιτελικού κράτους” Μητσοτάκη, είχαν οδηγήσει το κόμμα σε σύγχυση και απώλεια προσανατολισμού… Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ιδρυματοποιηθεί και γι΄ αυτό δεν φταίει ο Σωκράτης Φάμελλος, αλλά όλοι…Το πολιτικό κενό ήταν τεράστιο. Οι μισοί ψηφοφόροι απείχαν, το 70% θέλει να φύγει ο Μητσοτάκης και αυτοί που ψηφίζουν ήθελαν τον “Κανένα”.

Το σενάριο της απαλλαγής

Με δεδομένα όλα αυτά, με φόντο την Ακρόπολη και αναφορές στο ΕΑΜ, στην Ηλέκτρα Αποστόλου, την ΕΔΑ, τους αγώνες για Δημοκρατία και Ειρήνη, αλλά και στο αντρεϊκό ΠΑΣΟΚ της αλλαγής και την “Πρώτη Φορά Αριστερά”, που έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια με θυσίες του λαού και όχι των πλουσίων, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί την επανενοποίηση του δημοκρατικού προοδευτικού χώρου μέσα από μια υβριδική Συμπαράταξη της σοσιαλδημοκρατίας, της ριζοσπαστικής αριστεράς και της πολιτικής οικολογίας με στόχο την “πολιτική αλλαγή” αλλά κυρίως την “αλλαγή πολιτικής”.

«Ένα δημοκρατικό σχέδιο για τον 21ο αιώνα. Προς την Ηθική Επανάσταση που έχει ανάγκη η πατρίδα. Κι έναν νέο πατριωτισμό που συνδέεται άρρηκτα με την Κοινωνική Δικαιοσύνη. Έναν πατριωτισμό που υπερασπίζεται τη δημοκρατία και την εμβάθυνσή της σε όλα τα πεδία τη εξουσίας και της κοινωνίας» είπε.

Η προσωπική επιρροή του Τσίπρα έχει ως αναφορά το 32% που πήρε το 2019 μόνος του με τους γκρινιάρηδες του ΣΥΡΙΖΑ στο καφενείο. Υπάρχει στο πολιτικό κενό, που προαναφέραμε και στο ένα εκατομμύριο ψήφων που έχασε ο Μητσοτάκης μεταξύ 2023-2024, οι οποίοι ήταν οι δυσαρεστημένοι της καθημερινότητας (κέντρο και μεσαία στρώματα), τους οποίους έκτοτε έχει τσακίσει η ακρίβεια και η κερδοσκοπία στα τρόφιμα και που επί δύο χρόνια κοροϊδεύει ο Μητσοτάκης. Συνεπώς, υπάρχει χώρος για να κάνει την έκπληξη ο Τσίπρας και η ΕΛΑΣ. 

Οι ψηφοφόροι ξέρουν ότι η χώρα και οι διεθνείς συνθήκες δεν αντέχουν πολλούς γύρους εκλογών. Συνεπώς καλό θα ήταν να σχηματιστεί κυβέρνηση από τον α’ γύρο. Το ΠΑΣΟΚ θα χρειαστεί να καταπιεί την γλώσσα του και να συμπράξει με την ΕΛΑΣ, γιατί έτσι ίσως συγχωρεθούν οι αμαρτίες του. Η Καρυστιανού η οποία σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να στηρίξει τη ΝΔ του Μητσοτάκη, μάλλον θα χρειαστεί να συμμετάσχει σε μια κυβέρνηση ΕΛΑΣ-ΠΑΣΟΚ-ΕΛΠΙΔΑΣ, ή να δώσει ψήφο ανοχής με όρους. Συμμετοχή ή ψήφο ανοχής μπορεί με όρους να δώσει και το κόμμα Σαμαρά… Κάπως έτσι μπορεί να υλοποιηθεί η απαλλαγή από το σύστημα Μητσοτάκη, να αποκτήσει η χώρα μια ισχυρή και σταθερή κυβέρνηση, που θα αλλάξει την πολιτική της ασυδοσίας και της υποτέλειας.