Οι νέοι παίκτες και το νεκροταφείο κομμάτων

Το 70% που θέλει “απαλλαγή” και έψαχνε τη λύση στον “Κανένα”, το μεγάλο αυθόρμητο κίνημα “δεν έχω οξυγόνο” που εξέφρασε την κοινωνική δυσφορία πέρα από το έγκλημα-μπάζωμα-συγκάλυψη των Τεμπών και πολλές άλλες κοινωνικές δυναμικές που περνάνε κάτω από το ραντάρ του Μαξίμου, επειδή δεν έχουν επαφή με την κοινωνική πραγματικότητα, φαίνεται πως παίρνουν – υποδόρια και σιωπηλά – μια νέα μορφή με καταλύτη την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη.

Ήδη οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν την έναρξη μιας μεγάλης μεταστροφής. Ένας κρίσιμος δείκτης είναι η συστηματική υποχώρηση του “Κανένα” από το 35% το χειμώνα στο 30,0% (Metron Analysis / Mega), 28,7% (στο Opinion Poll / Action24) και στο 21,6% (Opinion Poll).

Οι συνθήκες ωριμάζουν;

Η εκκόλαψη του αντι-μητσοτακικού μετώπου που άρχισε να καταγράφεται δημοσκοπικά, συντελείται από μια σειρά παραγόντων που συνοπτικά ορίζονται από τις ακόλουθες καταστάσεις:

1. Από την εξουθενωτική ακρίβεια η οποία συνεχίζει να καλπάζει, καθώς έχει εδραιώσει ένα καθεστώς ασυδοσίας και κερδοσκοπίας υπό τις ευλογίες του Μαξίμου, προκειμένου να εισπράττει πρωτοφανή φορολογικά έσοδα. Δεν είναι τυχαίο που ο ετήσιος πληθωρισμός στην Ελλάδα διαμορφώθηκε στο 5% τον Μάιο από 4,6% τον Απρίλιο, έναντι 3,2% στην ευρωζώνη από 3% τον Απρίλιο. Δηλαδή τρέχει πιο γρήγορα από την ευρωζώνη και επιταχύνει.
2. Από την συνειδητοποίηση από το ευρύ κοινό ότι το παραγωγικό μοντέλο Μητσοτάκη που συνίσταται στην πριμοδότηση των καρτέλ, των τραπεζών και των servicers, την συστηματική αποδόμηση της αγροτικής παραγωγής (Λέσβος, ΟΠΕΚΕΠΕ, Θεσσαλία) και γενικά στην πριμοδότηση του real estate, όχι μόνο δεν συνιστά νέο μοντέλο, αλλά την ακραία εκδοχή του μοντέλου που οδήγησε στη χρεοκοπία.
3. Από το βαθύ τραύμα που έχουν επιφέρει στο φρόνημα της ελληνικής κοινωνίας οι πολιτικές και τα σκάνδαλα Μητσοτάκη: υποχωρητικότητα έναντι της Τουρκίας και των Βαλκάνιων ενεργούμενών της, κωλοτούμπα και υποταγή την προσέλκυση του βλέμματος Τραμπ, δεσμευτικές συμφωνίες που περιορίζουν τις δυνατότητες της χώρας, κατάρρευση της αξιοπιστίας της Δικαιοσύνης και των θεσμών, υποκλοπές, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ κ.ο.κ. Και πρωταθλητισμός στον πάτο της ΕΕ.
4. Από την συνειδητοποίηση των ψηφοφόρων πως πρέπει να περάσουν από την επιλογή κομμάτων διαμαρτυρίας σε κόμματα και πρόσωπα που μπορούν να κυβερνήσουν αποτελεσματικά.
5. Άλλωστε οι πάντες αντιλαμβάνονται ότι χρειάζεται μια θεσμική αναδιάταξη αφού βλέπουν πως τίποτε δεν λειτουργεί. Αλλά και τις καθόλα ύποπτες και συντηρητικές επιλογές Μητσοτάκη για την συνταγματική αναθεώρηση.

Όλα αυτά και πολλά άλλα θέτουν το εξής τελεολογικό ερώτημα (και όχι δίλημμα) στους ψηφοφόρους: ποιος μπορεί να φέρει εις πέρας την “απαλλαγή” από το καθεστώς Μητσοτάκη και να κυβερνήσει τη χώρα μέσα στον ταραγμένο διεθνή περίγυρο.

Αν ο Τσίπρας μπόρεσε να βγάλει τη χώρα από τα μνημόνια, κάτι που δεν κατάφεραν οι προηγούμενοι του PSI και του αγγλικού δικαίου, ίσως αυτός να μπορεί να χτίσει το νέο παραγωγικό μοντέλο που θα δώσει προοπτική, αυτοπεποίθηση και αξιοπρέπεια στην ελληνική κοινωνία.

• Σημειωτέον πως ακόμη και ο πολύς Ανδρέας Δρυμιώτης ανακάλεσε την προπαγανδιστική του εκτίμηση πως ο Αλέξης Τσίπρας θα περιοριστεί στην τρίτη θέση και δεν υπήρχε καμία απολύτως περίπτωση το νέο του εγχείρημα να ξεπεράσει το φράγμα του 12%.

Οι εκλογές ως “νεκτοταφείο κομμάτων”

Αν και ορισμένοι αναλυτές θεωρούν ότι η πραγματική δημοσιονομική κατάσταση της χώρας μπορεί να υποχρεώσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη να κάνει εκλογές τον Οκτώβριο, οι ίδιοι επισημαίνουν ότι ήδη έχει εξαπολύσει ένα τεράστιο φοροκυνηγητό και θα κάνει χρήση της δημιουργικής λογιστικής για να το ξεπεράσει. Άλλωστε, τονίζουν πως ό,τι ανακοινώσει στη ΔΕΘ τον Σεπτέμβριο θα ισχύσει από 1.1.2027, οπότε θα περιμένει τον Μάρτιο-Απρίλιο ώστε να έχουν οι ψηφοφόροι λάβει τα δέοντα…

Την ανάλυση αυτή μοιάζει να συμμερίζεται ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος αφήνει τους άλλους παλιούς και νέους να επαναλαμβάνονται για να αιφνιδιάσει με κόμμα του την τελευταία στιγμή. Αν η ανακοίνωση του κόμματος Σαμαρά συνοδευτεί από την αποχώρηση καμιά δεκαριά βουλευτών, τότε η κυβέρνηση πέφτει και πάμε σε εκλογές, αφαιρώντας κάθε πλεονέκτημα από τον Μητσοτάκη.

Ο στόχος του Σαμαρά είναι μεν μετριοπαθής και εφικτός, αλλά είναι στρατηγικός: Να στερήσει 3 με 5 μονάδες από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, έτσι ώστε η ΝΔ να μην πιάσει το 25% και να μην μπει στην πριμοδότηση εδρών από το μπόνους. Από εκεί και πέρα, φαίνεται πως βλέπει τρικομματική κυβέρνηση και σε αυτή την περίπτωση, αν αναζητηθεί πρόσωπο κοινής αποδοχής, μπορεί να στηρίξει τον Ευάγγελο Βενιζέλο.

Στα δεξιά της νεοφιλελεύθερης ΝΔ του Μητσοτάκη ο νέος αστάθμητος παράγοντας θα είναι μάλλον ο Ηλίας Κασιδιάρης, ο οποίος αναμένεται να αποφυλακισθεί αρχές Σεπτεμβρίου καθώς θα έχει εκτίσει τα 5/5 της δευτεροβάθμιας ποινής του. Δεδομένου ότι εκκρεμεί η αναίρεσή της ενώπιον του Αρείου Πάγου, το μητρώο του παραμένει λευκό, ως εκ τούτου ισχυρίζεται ότι διατηρεί πλήρη πολιτικά δικαιώματα. Σε κάθε περίπτωση δεν θα μπει επικεφαλής του κόμματος, αλλά θα συμμετέχει ενεργά και θα το ελέγχει παρασκηνιακά.

Είναι προφανές ότι τα δήθεν αντισυστημικά δεξιά κόμματα – Ελληνική Λύση, Νίκη, Σπαρτιάτες, Φωνή Λογικής – θα βρεθούν στις Συμπληγάδες μεταξύ Καρυστιανού, Σαμαρά και Κασιδιάρη και πιθανότατα να εξαφανιστούν. Το ίδιο θα συμβεί και στην ευρύτερη αριστερά -ΣΥΡΙΖΑ, Πλεύσης Ελευθερίας, Νέα Αριστερά, ΜΕΡΑ25 κ.ά. Ήδη η διάλυση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Αριστεράς είναι το πρώτο κρούσμα. Δεν αποκλείεται προς το τέλος του δρόμου να δούμε τα “απομεινάρια” της πάλαι ποτέ αριστεράς να συμπήξουν ενιαίο ψηφοδέλτιο για να πιάσουν το 3%.

Γι’ αυτό ο επικεφαλής της Metron Analysis, Στράτος Φαναράς, έκανε λόγο σε μια ανάρτησή του για “νεκροταφείο κομμάτων”… που σημαίνει ότι ο έμπειρος δημοσκόπος βλέπει δομικές αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό.