Η ώρα του ποντικού…
20/11/2026
Σιχαίνομαι τις απολογίες και τους συμβιβασμούς…
Αγγελική Μπούλιαρη “Η νοσταλγία του παλιού πόνου”
Ενώ κοχλάζει η χώρα από τα σκάνδαλα,ενώ η πολιτική δεν έχει ορθώσει απροσπέλαστα τείχη στη διαφθορά, ενώ η εμπιστοσύνη των πολιτών έχει χαθεί, ενώ τα αυγά του φιδιού εκκολάπτονται στο θερμοκήπιο της διάψευσης ή της δήθεν αντίστασης, οι περισσότεροι πολιτικοί απλώς χαριτολογούν, περιορίζονται σε ευχολόγια, ή μας γεμίζουν με άχρηστο χαρτομάνι ανεφάρμοστων προγραμμάτων. Κάποιοι μάλιστα κρυπτώνυμοι “σωτήρες” φαντασιώνονται θαύματα, μαγικές κινήσεις και [επαν]έφοδο στην Ουτοπία. Χωρίς δίπλωμα ηγέτη και με επικοινωνιακά περιτυλίγματα [άνευ περιεχομένου και με ημερομηνία λήξης] μάς ζητάνε να [τους] ξανακρίνουμε/ξαναψηφίσουμε γιατί θα πορευθούν αλλιώς!
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με μία ανασύνταξη της σκέψης μας, δηλαδή με το ερώτημα αν κάθε πολιτική επάνοδος, με ή χωρίς rebranding, είναι από μόνη της κάτι “καλό” και γιατί. Νομίζω ότι πριν από την τελική αξιολόγηση χρειαζόμαστε, ως κοινωνία, να ορίσουμε το ποιος είναι “καλός” και με ποιο κριτήριο τον επιλέγουμε.
Υπάρχει π.χ. καλός ψεύτης, απατεώνας ή διαφθείρων [αφού το κάνει για το καλό της παράταξης ή της πόλης], καλός γονιός [αφού κάνει όλα τα χατίρια των παιδιών του], καλός δημοσιογράφος [αφού περι-γράφει ό,τι ζητάει η κοινή γνώμη], καλός κομματικός “στρατιώτης” [αφού εκτελεί τις εντολές του εκάστοτε αρχηγού], καλός θρησκευόμενος ή πιστός [αφού πηγαίνει συχνά στην εκκλησία], “καλός επαναστάτης” [αφού χτυπάει με κάθε τρόπο το κατεστημένο μέχρι να το ρίξει], καλός πολίτης [αφού ψηφίζει ανελλιπώς κάθε τέσσερα χρόνια] κλπ;
Από την άλλη ανα-γνωρίζουμε “καλό πόλεμο”, “καλή βία”, “καλό λαϊκισμό”, καλή πλευρά της Ιστορίας’; Κι αν όλα τα παραπάνω ισχύουν ποιο πρόσωπο / ποια πρόσωπα πιστεύουμε ότι με τις πράξεις τους και με το βίο τους εκφράζουν το [καθ’ ημάς] Καλό; Επειδή δυστυχώς στην Πατρίδα μας δεν επικρατεί ούτε η κουλτούρα της Τιμής, ούτε η κουλτούρα της Ενοχής, το μόνο κριτήριο που οι περισσότεροι υιοθετούν για να απονείμουν τον τίτλο[;] του Καλού [πολιτικού, ανθρώπου κλπ] δεν είναι η ηθική του, η συνέπεια, η ειλικρίνεια και η ανιδιοτέλειά του, αλλά το πόσο οι αποφάσεις του είναι ατομικά [ούτε καν γενικά] ωφέλιμες.
Οπότε όσοι δεν εντάσσονται σε αυτή την κατηγορία των “συναλλασσόμενων ψηφοφόρων” να μην υποκύψουν στα νέα τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα και την ώρα του ποντικού, γύρω στο χάραμα, να ονειρευτούν μιάν άλλη προοπτική για τη χώρα και τη δημοκρατία, μακριά από την παλινόρθωση των ίδιων φιλόδοξων αρχομανών [και των συνοδών τους].





