Το Οικουμενικό Πατριαρχείο εγκρίνει τη μετατροπή του ιστορικού ορφανοτροφείου της Πριγκήπου σε ξενοδοχείο

Η απόφαση ελήφθη από την Ιερά Σύνοδο, το ανώτατο εκκλησιαστικό όργανο του Πατριαρχείου, υπό τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο Α’. Σε ανακοίνωση το Πατριαρχείο ανέφερε ότι οι προηγούμενες προσπάθειες αποκατάστασης του κτιρίου, το οποίο έκλεισε τη δεκαετία του 1960 και έκτοτε έχει υποστεί εκτεταμένες φθορές, δεν κατέληξαν σε μόνιμη λύση.

Το Πατριαρχείο σημείωσε ότι η νέα χρήση του κτιρίου θα διαμορφωθεί σύμφωνα με τον αρχιτεκτονικό και κοινωνικό χαρακτήρα της Πριγκήπου, με έμφαση σε οικολογικά ήπιο και βιώσιμο τουρισμό.

Ένα εύθραυστο μνημείο αναζητά βιώσιμο μέλλον

Ο κ. Λάκης Βίγκας, πρώην εκπρόσωπος μειονοτικών κοινοτικών ιδρυμάτων, δήλωσε στο bianet ότι το μέγεθος του κτιρίου, η ξύλινη κατασκευή, οι κίνδυνοι ασφαλείας και το υψηλό κόστος συντήρησης καθιστούν αδύνατη τη διατήρησή του χωρίς πηγή εσόδων.
Όπως ανέφερε, η απόφαση ελήφθη επειδή ένα τόσο μεγάλο κτίριο δεν μπορεί να διατηρηθεί μόνο με τη συμβολική του αξία, ενώ τόνισε ότι η προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς απαιτεί ρεαλιστικό και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό.

«Κανείς δεν σου λέει “πάρε αυτά τα χρήματα, αποκατέστησέ το και απλώς θα το θαυμάζεις”. Ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση ούτε κάποιος άλλος “πλούσιος” φορέας θα έκανε μια τόσο μεγάλη επένδυση. Δεν υπάρχει τέτοιο παράδειγμα στον κόσμο. Άρα πρέπει να σκεφτούμε ρεαλιστικά», δήλωσε.

Εξετάστηκαν διάφορες επιλογές πριν την τελική απόφαση

Σύμφωνα με τον ίδιο, είχαν εξεταστεί διαφορετικές προτάσεις αξιοποίησης του κτιρίου και είχαν πραγματοποιηθεί τεχνικές και λειτουργικές μελέτες από εξειδικευμένες εταιρείες. Μετά την αξιολόγηση όλων των επιλογών, επιλέχθηκε το μοντέλο ξενοδοχείου ως η πιο βιώσιμη λύση.

Ο κ. Βίγκας υπογράμμισε ότι η απόφαση δεν ελήφθη υπό εξωτερική πίεση, αλλά μέσα από ανεξάρτητες αξιολογήσεις ειδικών.
Παράλληλα ανέφερε ότι κατανοεί τις αντιδράσεις ορισμένων πλευρών, ωστόσο υποστήριξε ότι δεν υπάρχει άλλη ρεαλιστική επιλογή για τη διάσωση του κτιρίου. Τόνισε επίσης ότι, παρότι όλοι σέβονται την ιστορική του αξία, υπάρχει και ευθύνη απέναντι στη σημερινή ζωή της Κωνσταντινούπολης, καθώς η εγκατάλειψή του θα δημιουργούσε περαιτέρω προβλήματα.

Από το “Prinkipo Palace” στο εγκαταλελειμμένο ορφανοτροφείο

Το κτίριο κατασκευάστηκε το 1898 από τον Γάλλο αρχιτέκτονα Alexandre Vallaury και είχε αρχικά σχεδιαστεί ως ξενοδοχείο με την ονομασία Prinkipo Palace. Αν και ανήκε σε γαλλική εταιρεία, ο σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ Β’ δεν επέτρεψε τη λειτουργία του ως ξενοδοχείου.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο το αγόρασε το 1903 και το μετέτρεψε σε ορφανοτροφείο και σχολείο για Ελληνορθόδοξα παιδιά από την Κωνσταντινούπολη και διάφορες περιοχές της Ανατολίας. Στεγάζοντας έως και περίπου 200 παιδιά, λειτούργησε για δεκαετίες ως σημαντικό εκπαιδευτικό και κοινωνικό ίδρυμα.

Το ορφανοτροφείο έκλεισε το 1964, σε περίοδο έντασης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, που σχετιζόταν κυρίως με την κρίση της Κύπρου. Από τότε το κτίριο εγκαταλείφθηκε και υπέστη σοβαρή φθορά.

Σήμερα θεωρείται το μεγαλύτερο ξύλινο κτίριο της Ευρώπης και το 2ο μεγαλύτερο στον κόσμο. Το 2010 εντάχθηκε σε ευρωπαϊκό κατάλογο παρακολούθησης μνημείων πολιτιστικής κληρονομιάς. Η ιδιοκτησία του κτιρίου είχε αμφισβητηθεί τη δεκαετία του 2000 και το Πατριαρχείο ξεκίνησε νομική διαδικασία για την επιστροφή του το 2005. Το 2010, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αποφάσισε ότι το ακίνητο πρέπει να επιστραφεί στο Πατριαρχείο.