Πλημμύρισε το πολιτικό μας σύστημα από οπορτουνισμό!

Η εμφανής επιδίωξη προσωπικού οφέλους και η μετατροπή της πολιτικής σε αποκλειστικό μέσο βιοπορισμού, οδηγούν στην απαξίωση του πολιτικού συστήματος και των σταθερών αξιών που κρατάνε την κοινωνία σε μία συνεκτική ισορροπία. Όταν οι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι οι αρχές θυσιάζονται για την καριέρα και το βόλεμα, απομακρύνονται από την πολιτική διαδικασία, ενισχύοντας την αποχή και την κρίση εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς.

Όταν ο οπορτουνισμός, το προσωπικό βόλεμα και η επιδίωξη ατομικού οφέλους γίνονται κυρίαρχα κριτήρια πολιτικής δράσης, η πολιτική παύει να εκλαμβάνεται ως λειτούργημα και μετατρέπεται στα μάτια των πολιτών σε μέσο προσωπικής ανέλιξης. Παράλληλα, η παρουσία πολιτικών που αλλάζουν συχνά παρατάξεις ή ιδεολογικές θέσεις ανάλογα με το προσωπικό τους συμφέρον ενισχύει την εντύπωση ότι οι αρχές και οι αξίες υποχωρούν μπροστά στην επιδίωξη της εξουσίας.

Ιδιαίτερα προβληματικό θεωρείται το φαινόμενο των “επαγγελματιών πολιτικών”, δηλαδή ανθρώπων που δεν έχουν αναπτύξει άλλη επαγγελματική δραστηριότητα και εξαρτούν τη βιοποριστική τους προοπτική αποκλειστικά από την πολιτική. Σε αυτές τις περιπτώσεις δημιουργείται η εντύπωση ότι πρωταρχικός στόχος δεν είναι η προσφορά στο δημόσιο συμφέρον, αλλά η διατήρηση της πολιτικής θέσης ως μέσου επιβίωσης. 

Ευτελισμός και οπορτουνισμός

Έτσι όταν οι μετακινήσεις πολιτικών μεταξύ κομμάτων ή θέσεων φαίνονται να εξυπηρετούν κυρίως προσωπικό όφελος, οδηγούμαστε σε απαξίωση της πολιτικής και των θεσμών, στη μείωση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τα κόμματα και τους πολιτικούς, στην αποστασιοποίηση των πολιτών από τη συμμετοχή στα κοινά, στην αύξηση της αποχής από τις εκλογές και στην ενίσχυση του κυνισμού και της πεποίθησης ότι “όλοι είναι ίδιοι”. 

Οι συνέπειες είναι εμφανείς από αυτή την κατάσταση που διαιωνίζεται και έχει παγιωθεί, γι αυτό παρ’ όλη τη σημερινή τραγική από κάθε άποψη πραγματικότητα που βιώνει ο πολίτης, δεν αντιδρά και φαίνεται σαν να έχει αποδεχτεί την τραγική του μοίρα.

Βέβαια σε κάθε δημοκρατία υπάρχουν και πρόσωπα που διατηρούν συνέπεια λόγων και έργων, επαγγελματική ανεξαρτησία και πραγματική διάθεση προσφοράς, αλλά προφανώς είναι μειοψηφία. Κατά συνέπεια η απάντηση σε αυτή την παθογένεια δεν μπορεί να είναι μόνο η καταγγελία. Πρέπει να είναι η αποκατάσταση της αξιοπιστίας της πολιτικής μέσα από θεσμούς, παιδεία και ενεργούς πολίτες. 

Αυτό που θα μπορούσε λοιπόν να δώσει μία ώθηση αξιοπιστίας στο πολιτικό σύστημα και σε μια υγιή δημοκρατία είναι να ενισχύει συνεχώς τη λογοδοσία, τη διαφάνεια και την αξιοκρατία σε κάθε επίπεδο της δημόσιας ζωής με εξάλειψη των πελατειακών πρακτικών, να υπάρχει εσωκομματική δημοκρατία και σαφή κριτήρια επιλογής στελεχών, καθώς και ενεργότερη συμμετοχή πολιτών, τοπικών συλλογικοτήτων και ανεξάρτητων θεσμών ελέγχου, ώστε να περιορίζονται τα φαινόμενα πολιτικού οπορτουνισμού και να αποκαθίσταται η εμπιστοσύνη των πολιτών.

Η λύση, επομένως, δεν είναι η απόρριψη της πολιτικής συνολικά, αλλά η ενίσχυση των θεσμών που κάνουν την πολιτική πιο διαφανή, πιο ελέγξιμη και πιο συνδεδεμένη με το δημόσιο συμφέρον.

Η χώρα χρειάζεται σοβαρότητα

Στην παθογένεια του οπορτουνισμού δεν απαντά κανείς με αποχή, αλλά με περισσότερη δημοκρατική συμμετοχή, με περισσότερη διαφάνεια και αυστηρότερη κρίση των πολιτών απέναντι σε όσους αντιμετωπίζουν την πολιτική ως εξυπηρέτηση προσωπικών και άλλων συμφερόντων και όχι ως λειτούργημα.

Είναι τώρα η ώρα οι πολίτες να απαντήσουν ενεργά και θετικά και σε αυτούς που προβάλλουν “σταθερότητα” στην έκπτωση- κατάργηση θεσμών και κράτους δικαίου, στην ακρίβεια και την τελευταία θέση σε αγοραστική δύναμη στην ΕΕ, στο ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, πλούτου και εθνικών συμφερόντων, αλλά και σε όσους θέλουν να μας επαναφέρουν στη μηδενιστική και αδιέξοδη πολιτική των ανέξοδων και συγκρουσιακών διακηρύξεων της εποχής μετά το 2011 που σήμερα επανέρχονται με άλλο προσωπείο.

Η χώρα χρειάζεται σοβαρότητα, σχέδιο και σταθερότητα στη διαφάνεια, στην πρόοδο, στην κοινωνική προστασία, στην κατοικία, στο δημόσιο συμφέρον, στους θεσμούς και στόχο την εξυπηρέτηση και την προκοπή του συνόλου της κοινωνίας κι όχι των ολιγαρχών του πλούτου και των ΜΜΕ.