Ο βανδαλισμός βιομηχανικών μνημείων και η πολιτισμική κληρονομιά!

Και μάλιστα στο όνομα μιας βίαιης, δήθεν “πράσινης μετάβασης” και μιας ουσιαστικά ανεξέλεγκτης κερδοφορίας συγκεκριμένων επιχειρηματικών ομίλων που μονοπωλούν τον ενεργειακό τομέα (όπως και πολλών άλλων τομέων της εθνικής μας οικονομίας).

Όχι μόνο επειδή ουσιαστικά βάζει φραγμό στο όποιο ενδεχόμενο ενδυνάμωσης της ενεργειακής αυτάρκειας της χώρας εν μέσω ακραίας παγκόσμιας ενεργειακής ανασφάλειας και καταδικάζει τη Δυτική Μακεδονία σε οικονομικό μαρασμό και δημογραφική κατάρρευση, αλλά και για έναν ακόμη λόγο που “παραδόξως” έμεινε στο περιθώριο της πρόσφατης δημόσιας συζήτησης και αφορά την πολιτισμική μας κληρονομιά.

Τα βιομηχανικά μνημεία της Ελλάδας αποτελούν σημαντικά τεκμήρια όχι μόνο βιομηχανικής αρχαιολογίας και αρχιτεκτονικής και συσσωρευμένης γνώσης, αλλά και της κοινωνικής και οικονομικής μας ιστορίας. Όπως όλα τα μνημεία, από τους αρχαιοτάτους χρόνους μέχρι σήμερα, έτσι και τα βιομηχανικά μνημεία, συγκροτούν στη σημερινή μεταβιομηχανική εποχή ένα “ιστορικό απόθεμα αισθητικής, πρακτικής, τεχνολογίας και νοοτροπιών”.

Αντί η σημερινή κυβέρνηση να ευαισθητοποιεί το κοινωνικό σύνολο για την αξία, την ανάδειξη και την προστασία μιας τέτοιας ειδικής κατηγορίας μνημείων και μιας πολιτιστικής κληρονομιάς μεγάλης κοινωνικο-οικονομικής και τεχνολογικής σημασίας, που συνδέει το παρελθόν με το παρόν, προχωρά ως υπηρέτης αλλότριων οικονομικών συμφερόντων στην καταστροφή τους. Με το υπουργείο Πολιτισμού σε ύπνωση (ή και συνεργό;) και παρά την ύπαρξη νομοθεσίας για την προστασία τέτοιων μνημείων.

Είναι μάταιο φαίνεται να μιλά κανείς σε τέτοιους θεσμικούς “διασώστες” του λαϊκού μας πολιτισμού ότι «η ιστορία λειτουργεί μέσα μας ως συστατικό στοιχείο της πολιτισμικής μας ταυτότητας».