Ζητάει και τα ρέστα το Μαξίμου για ΟΠΕΚΕΠΕ και υποκλοπές

Επί της ουσίας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης πανηγυρίζει επειδή, αντί για δεκατρία κυβερνητικά στελέχη, η ποινική διερεύνηση αφορά τελικά τέσσερις γαλάζιους βουλευτές; Είναι αυτό το μέτρο της επιτυχίας μιας κυβέρνησης… αρίστων; Μπορεί μια υπόθεση που εξακολουθεί να βρίσκεται υπό διερεύνηση να παρουσιάζεται ως πολιτική δικαίωση, μόνο και μόνο επειδή κάποιοι φάκελοι τέθηκαν στο αρχείο;

Η Δικαιοσύνη (θεωρητικά) κάνει τη δουλειά της με φόντο τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Εξετάζει στοιχεία, αξιολογεί δεδομένα και καταλήγει σε διαφορετικά συμπεράσματα για κάθε πρόσωπο. Το γεγονός ότι για ορισμένους δεν προέκυψαν επαρκείς ενδείξεις (και αυτό είναι το πιο κρίσιμο στοιχείο) ώστε να συνεχιστεί η διαδικασία, δεν σημαίνει αυτομάτως ότι ολόκληρη η πολιτική συζήτηση ήταν αβάσιμη. Αντίστοιχα, το γεγονός ότι για άλλους η έρευνα συνεχίζεται, αποδεικνύει πως η υπόθεση όχι μόνο δεν έχει κλείσει, αλλά εξακολουθεί να απασχολεί τις αρμόδιες αρχές.

Σε αυτό το πλαίσιο, η απαίτηση του πρωθυπουργού και του κυβερνητικού εκπροσώπου να ζητήσει συγγνώμη η αντιπολίτευση για τα όσα έχει πει για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, μοιάζει πρόωρη έως και προκλητική. Γιατί να απολογηθούν τα κόμματα της αντιπολίτευσης; Επειδή ένα μέρος της υπόθεσης μπήκε στο αρχείο; Ή επειδή η τελική εικόνα αποδείχθηκε μικρότερη από εκείνη που αρχικά περιγράφηκε;

Βάσει τούτου, αν ακολουθήσουμε τη λογική του Μεγάρου Μαξίμου, τότε κάθε φορά που μια υπόθεση δεν καταλήγει σε καταδίκες για όλους όσοι ερευνήθηκαν, θα πρέπει αυτομάτως να μιλάμε για πλήρη πολιτική δικαίωση της εκάστοτε κυβέρνησης. Και υπάρχει ακόμη μία αντίφαση. Η ίδια η κυβέρνηση είχε αναγνωρίσει ότι η υπόθεση ήταν αρκετά σοβαρή, ώστε να οδηγήσει σε παραιτήσεις υπουργών για λόγους πολιτικής ευθύνης. Αν λοιπόν υπήρχε λόγος για τέτοιες κινήσεις, πώς σήμερα παρουσιάζεται η ίδια υπόθεση περίπου ως απόδειξη ότι όσοι την ανέδειξαν οφείλουν να ζητήσουν συγγνώμη;

Το κατηγορητήριο Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας

Όπως ανακοίνωσε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, απαγγέλλονται κατηγορίες σε πρώην πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ, στον πρώην Γενικό Διευθυντή Άμεσων Πληρωμών και σε δύο πρώην Περιφερειακούς Διευθυντές του οργανισμού. Τρεις από τους βουλευτές κατηγορούνται για υποκίνηση σε κατάχρηση εμπιστοσύνης και ένας για υποκίνηση σε παράνομη διαχείριση κονδυλίων της ΕΕ. Ένας από τους βουλευτές κατηγορείται επίσης για υποκίνηση σε ψευδή βεβαίωση και απόπειρα ηλεκτρονικής απάτης.

Στους υπόλοιπους κατηγορούμενους περιλαμβάνονται ένας υπάλληλος του πολιτικού γραφείου ενός εν ενεργεία βουλευτή, ένας συνεργάτης ενός πρώην υπουργού, ένας κτηνιατρικός υπάλληλος και αρκετοί δικαιούχοι των κονδυλίων. Οι εν λόγω κατηγορούμενοι κατηγορούνται για πλημμελήματα, όπως απάτη με επιδοτήσεις, απόπειρα ηλεκτρονικής απάτης, ψευδή βεβαίωση επίσημων αρχείων, και ορισμένοι από αυτούς κατηγορούνται επίσης για τις αντίστοιχες μορφές ηθικής αυτουργίας σε ορισμένα από τα αδικήματα που διέπραξαν οι υψηλόβαθμοι δημόσιοι αξιωματούχοι. Μήπως το Μαξίμου ισχυριστεί ότι κατηγορούμενοι, όπως ο συνεργάτης πρώην υπουργού, δεν έχουν καμία σχέση με τη ΝΔ;

Σύσσωμα τα κόμματα της αντιπολίτευσης μιλούν για γαλάζιο σκάνδαλο και χαρακτηρίζουν προκλητική και θρασεία την απαίτηση Μητσοτάκη και πρωτοκλασάτων στελεχών του Μαξίμου για «συγγνώμη». Για να μην υπενθυμίσουμε τις μεθοδεύσεις των Γαλάζιων να μην κληθούν κρίσιμοι μάρτυρες στην Εξεταστική, η οποία περιλάμβανε κλητεύσεις μέχρι και σε… πεθαμένου!

Συνταγή… ΟΠΕΚΕΠΕ και στις υποκλοπές

Αντίστοιχη πολιτική τακτική φαίνεται να ακολουθεί η κυβέρνηση και στην υπόθεση των υποκλοπών. Κάθε φορά που ανακύπτουν σοβαρά ερωτήματα, η δημόσια συζήτηση μετατοπίζεται από την ουσία στη διαχείριση του πολιτικού κόστους. Και όταν, λόγω θεσμικών ή δικονομικών εξελίξεων, δεν προκύπτουν οι συνέπειες που είχαν προεξοφληθεί από τους επικριτές της, η κυβέρνηση εμφανίζεται όχι απλώς δικαιωμένη, αλλά ζητά και τα ρέστα από όσους άσκησαν κριτική.

Ουδείς βέβαια αναγνωρίζει πως η Δικαιοσύνη δεν έχει φτάσει ως το τέλος, επειδή ως ένα βαθμό εμποδίζεται από την ίδια την κυβέρνηση. Θυμίζουμε το “στοπ” των γαλάζιων βουλευτών στην κλήση των Ταλ Ντίλιαν και Γρηγόρη Δημητριάδη στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής.

Αυτή, όμως, είναι μια προβληματική ανάγνωση των γεγονότων. Στην υπόθεση των υποκλοπών, το βασικό πολιτικό ερώτημα δεν ήταν ποτέ μόνο αν θα υπάρξουν ποινικές διώξεις ή καταδίκες. Ήταν πώς λειτούργησαν οι θεσμοί, ποιοι είχαν την πολιτική ευθύνη και γιατί, παρά τη σοβαρότητα της υπόθεσης, δεν κατέστη εφικτό να διερευνηθούν σε βάθος όλες οι πτυχές της με τρόπο που να μην αφήνει σκιές.

Τα κόμματα της αντΙπολίτευσης υποστηρίζουν ότι, αντί να διευκολύνει τη διερεύνηση, επέλεξε να υψώσει ένα πολιτικό και θεσμικό τείχος προστασίας γύρω από πρόσωπα που βρέθηκαν στο επίκεντρο της υπόθεσης, με αποτέλεσμα να μη βρεθούν αντιμέτωπα με τη Δικαιοσύνη. Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση απορρίπτει αυτές τις αιτιάσεις και υποστηρίζει ότι κινήθηκε εντός του θεσμικού πλαισίου.

Το πολιτικό παράδοξο, ωστόσο, παραμένει: Όταν μια κυβέρνηση κατηγορείται ότι παρεμβάλλει εμπόδια στη λογοδοσία και στη συνέχεια επικαλείται την απουσία δικαστικών εξελίξεων ως απόδειξη της αθωότητάς της, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος. Η συζήτηση μετατρέπεται από το «τι συνέβη» στο «ποιος δικαιώθηκε επικοινωνιακά».