Ο μαγικός αυλός της σωστής πλευράς της Ιστορίας

Το αφήγημα που ενέδυσε το δόγμα των φωστήρων της “δεδομένης Ελλάδας” ήταν επίσης απλό – αν και αποδείχθηκε απλοϊκό. Η Δύση πολεμά με έναν επιθετικό και αναθεωρητικό ευρασιατικό άξονα, που απειλεί την κυριαρχία ακόμη και την ακεραιότητά της. Σε αυτόν περιλαμβάνονται η Ρωσία, η Κίνα, το Ιράν και, το σημαντικότερο, η Τουρκία. Γιατί αν δεν ήταν η Τουρκία ποιος ο λόγος ο μέσος πολίτης στην Ελλάδα να συναινέσει σε μια άνευ όρων συστράτευση με την Ουάσιγκτον, το Βερολίνο και το …Τάλλιν;

Ως εκ τούτου, τα κυβερνητικά φερέφωνα και οι καθωσπρέπει διεθνολόγοι επί μια σχεδόν πενταετία επέμεναν ότι η στάση μας αναβάθμιζε τον ρόλο της χώρας έναντι της γείτονος. Ότι η Ελλάδα αναδεικνυόταν σε προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσεως και του δυτικού πολιτισμού. Ότι δημιουργείτο μια ενιαία γραμμή αμύνης από τη Θάλασσα της Βαλτικής μέχρι το Αιγαίο. Και ακόμη περισσότερο. Η Ευρώπη αφυπνίζεται από το βαθύ ύπνο της και πλέον χειραφετείται. Αφήνει τις καντιανές ψευδαισθήσεις και τις γουόκ ακρότητες και γίνεται πόλος στρατιωτικά ανταγωνιστικός, εμβαθύνοντας την πολιτισμική της ταυτότητα έναντι των ευρασιατών βαρβάρων!

Καθ’ όλο, ωστόσο, το περασμένο διάστημα υπήρξαν πολλά γεγονότα που θα έπρεπε να είχαν βάλει ψύλλους στα αυτιά στους οπαδούς αυτών των θεωριών. Πολλές οι παρασπονδίες από τους ευγενείς σκοπούς της δυτικής σταυροφορίας του 21ου αιώνα. Κορυφαία ανάμεσά τους,  η αλλοπρόσαλλη εξωτερική πολιτική Τραμπ, που επανέφερε έναν ωμό ιμπεριαλισμό, χωρίς καν την κομψή πρόσοψη που προσέφερε μέχρι κορεσμού στο παρελθόν ο ιδεαλισμός της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ο τραμπικός κυνισμός δεν είχε αναστολές όχι μόνον να στηρίξει, ανοήτως όπως αποδείχθηκε, με στρατιωτικά μέσα τους στόχους του Ισραήλ, αλλά και να αναδείξει την Άγκυρα σε βασικό συνομιλητή του. Αν τα πράγματα έμεναν εκεί, το αφήγημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, έστω και κουτσό, θα μπορούσε κάπως να περπατήσει. Τραμπ είναι αυτός! Υπάρχει και το εβραϊκό λόμπι, υπάρχει και ο Νετανιάχου, ίσως τον περιορίσουν. Η σύνοδος της Άγκυρας, όμως, αποκάλυψε σε όλο της το χαοτικό βάθος τις πραγματικές διεργασίες που λαμβάνουν χώρα μεταξύ της “ευρωπαϊκής οικογένειας” και του νεοσουλτάνου.

Μια Ευρώπη, ή μάλλον οι ηγεσίες της Ευρώπης που έχουν αναγάγει σε υπαρξιακό ζήτημα τη συντριβή της Ρωσίας –γι’ αυτό κόβουν από τις κοινωνικές πολιτικές τους δισεκατομμύρια, διογκώνοντας ταυτόχρονα τα δημόσια χρέη τους σε σημείο έκρηξης– δεν έχουν την πολυτέλεια να τηρούν τους τύπους. Η γαλατική ευγένεια αλά Ζισκάρ ντ’ Εσταίν έχει πεθάνει. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες κινούνται και αποφασίζουν βάσει του “À la guerre comme à la guerre”, όπως βεβαίως και του “business as usual”. Για ελληνικές ευαισθησίες και προμαχώνες της Ευρώπης θα μιλάμε τώρα…

Ως εκ τούτου, πέραν των ΗΠΑ, και της σταθερής στον φιλοτουρκισμό της Βρετανία, τις ευρωπαϊκές πύλες στον Τούρκο έσπευσαν να ανοίξουν και το Βερολίνο και το Παρίσι – πέρα από τη Ρώμη, τη Μαδρίτη και λοιπούς συνήθεις υπόπτους. Μαζί τους, όμως, για μια ακόμη φορά και οι χώρες της “πρώτης γραμμής”, όπως η Πολωνία κι αυτές της Βαλτικής, που η εγχώρια άγνοια ή και τύφλωση τις ήθελε να είμαστε en bloc απέναντι στον “ασιάτη εισβολέα”. Τι Ρώσος, τι Τούρκος! Ω, πόση άγνοια της Iστορίας, τι μεσάνυχτα για τη νοοτροπία των λαών! Εγκεφαλικά σχήματα, βασισμένα σε επιθυμίες και προσδοκίες μακράν πάσης πραγματικότητας.

Η ευρωπαϊκή στάση απέναντι σε Ελλάδα και Κύπρο

Στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, όλων αυτών η απειλή που νοιώθει η Ελλάδα και η Κύπρος από τον ανατολικό της γείτονα! Στα παλαιότερα των υποδημάτων και του Κιέβου! Όλοι αυτοί κοιτούν απλώς το στενό συμφέρον τους. Αν η Τουρκία είναι χρήσιμη για να συντριβεί ο “τσάρος”, τότε με την Τουρκία. Όπως το είχαν κάνει στο παρελθόν, η Σουηδία, η Πολωνία, η Αγγλία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Αυστρία. Και τώρα ακριβώς το ίδιο συμβαίνει.

Τα μυθώδη ποσά που δίνονται για τη στήριξη της Ουκρανίας, δεν επιδέχονται φιοριτούρες. Ο Ερντογάν αυτό ακριβώς παζαρεύει. Τη γεωστρατηγική του θέση, τον τεράστιο στρατό του, την επιρροή του στους τουρκογενείς στη ρωσική επικράτεια και στην Κεντρική Ασία. Και η Ευρώπη, η χριστιανική, η δημοκρατική, η πολιτισμένη Ευρώπη είναι εδώ για να του δώσει γη και ύδωρ με σκοπό να τη συνδράμει να νικήσει τον “δαίμονα της Μόσχας”, πράγμα καθόλου σίγουρο εκτός των άλλων.

Δεν τα γνωρίζαμε αυτά; Όποιος δεν τα είχε υπόψη του καλύτερα να ασχοληθεί με άλλα πράγματα. Όσοι τα γνώριζαν, όμως, γιατί υποστήριζαν με τέτοιο σθένος το ιδεολόγημα του “ελληνικού προπυργίου”; Το μέτωπο αυτό που έδειξε και επιθετικότητα και τοξικότητα πρωτόγνωρη απέναντι σε κάθε κριτική άποψη που δεν συμφωνούσε μαζί του, περιλαμβάνει δύο ομάδες:

Η πρώτη, που είναι η πολυπληθέστερη, συμπεριλαμβάνει όσους στην ουσία αξιοποίησαν το σχήμα “Ευρώπη vs Ευρασία”, ως όχημα για να δικαιολογήσουν την πολιτική της υποτέλειας, ακόμη και της δουλοπρέπειας, που εκ συστήματος υπηρετούν. Έτσι, μπορούσαν να δικαιολογηθούν τα οπλικά συστήματα που κατέληξαν στην Ουκρανία, η χωρίς περιορισμούς χρήση του ελληνικού εδάφους για τις ανάγκες του πολέμου, η χρηματοδότηση των πολεμικών αναγκών του Κιέβου και τόσα άλλα, που ίσως δεν γνωρίζουμε το πραγματικό εύρος.

Απόδειξη της υποκρισίας που υποκρύπτεται πίσω από τα ρητορικά σχήματα που χρησιμοποιούν για να πείσουν για τα εθνοκεντρικά τους κίνητρα, είναι ότι όλοι αυτοί είναι ταυτόχρονα οπαδοί της “Διακήρυξης των Αθηνών” και της πολιτικής των “ήρεμων νερών” με την Τουρκία. Ανάλογα με την περίσταση και ανάλογα με τις οδηγίες από τα γνωστά κέντρα, στρίβουν το τιμόνι. Ότι βεβαίως η τακτική αυτή εξυπηρετεί ακριβώς την ταχύτερη και ευκολότερη προσέγγιση της Άγκυρας με την Ευρώπη, αυτό αποσιωπάται. Στην ουσία, όμως, πρόκειται για τον απόλυτο ετεροκαθορισμό της εξωτερικής πολιτικής, που πλέον μένει και χωρίς φύλλο συκής, αφού αντί να αντιμετωπίσουμε τον βασικό εχθρό, που μας απειλεί, εμείς θα πρέπει να συμμετάσχουμε στην νέα ουκρανική εκστρατεία!

Υπερβολικοί πανηγυρισμοί… 

Ειρήσθω εν παρόδω, οι πανηγυρισμοί των ΜΜΕ ότι ελληνικό άγημα παρέλασε στο Παρίσι την ημέρα του εορτασμού της Γαλλικής Επανάστασης, για πρώτη φορά μετά το 1919, θα έπρεπε να φέρουν στη μνήμη κάποιους μοιραίους συνειρμούς. Η συμμετοχή μας στην παρέλαση την επαύριον του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου προσφέρθηκε πρώτον επειδή η Μακεδονία έγινε το πεδίο της γαλλικής στρατιωτικής δράσης.

Δεύτερον, και σημαντικότερο, ότι ελληνικό εκστρατευτικό σώμα συμμετείχε στην επέμβαση στην Ουκρανία εναντίον των μπολσεβίκων, χάρη των συμφερόντων των Γάλλων κεφαλαιούχων, που ήθελαν πίσω τα δάνειά τους. Σε αντάλλαγμα ο ελληνικός στρατός, ο ίδιος που πολέμησε και ηττήθηκε στην Κριμαία και στην Οδησσό, αποβιβάστηκε μετά από λίγο στη Μικρά Ασία, όπου οι ίδιοι αυτοί Γάλλοι συμμάχησαν με τον Κεμάλ εναντίον μας!

Εκτός, από τους οπαδούς της υποτέλειας, υπάρχει ασφαλώς και η δεύτερη ομάδα, η ομάδα των “ιδεολόγων”, που κυριολεκτικά ξεσάλωσε με τον πιο πρωτόγονο αντιρωσισμό, εδραζόμενη πάντοτε στο αξίωμα ότι η Τουρκία διάλεξε στρατόπεδο και η Ευρώπη είναι μαζί μας. Οι εκπρόσωποί της βλέποντας τα μαύρα σύννεφα να μαζεύονται, τους Ευρωπαίους να στρώνουν χαλιά στον Ερντογάν, στην Κύπρο να προωθείται νέο σχέδιο Ανάν, την Αθήνα να είναι υπό πίεση να επικυρώσει το νέο αντιρωσικό πακέτο, που θα πλήξει καίρια τα ελληνικά εφοπλιστικά συμφέροντα, αλλά και να παραδώσει ό,τι έχει απομείνει από αντιπυραυλική άμυνα στην Ουκρανία, αρχίζουν να αλλάζουν ρότα.

Κάτι ψελλίζουν, κάτι μουρμουράνε, κάπως δυσανασχετούν. Τη ζημιά τους, όμως, την έκαναν. Τώρα είναι αργά για δάκρυα Στέλλα! Τώρα το αφήγημα της “σωστής πλευράς της Ιστορίας” κινδυνεύει να γίνει ο σκοπός του “μαγεμένου αυλού”, που θα μας ρίξει υπνωτισμένους στο γκρεμό, χαμένους σε παραμύθια της  ευρωπαϊκής Χαλιμάς.