Βλέπουν το τέλος του Μητσοτάκη και κινούνται οι δελφίνοι στη ΝΔ

Μπορεί αυτά να συνιστούν κατά συνθήκη ψεύδη του πρωθυπουργού (γιατί και τι άλλο να πει) ωστόσο καταδεικνύουν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης αφενός δεν διαθέτει αφήγημα στον δρόμο προς τις εκλογές και αφετέρου την απομόνωσή του από το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων, και το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει μετά από επτά χρόνια αλαζονικής διακυβέρνησης.

Το να τρέχει εγκαινιάζοντας κέντρα υγείας χωρίς γιατρούς και κόβοντας κορδέλες είναι το μόνο που του έχει απομείνει, αλλά είναι αμφίβολο εάν πλέον μπορούν αυτά να ανατάξουν τη ΝΔ από το 21%-23% που βρίσκεται. Τελευταία του ελπίδα είναι το πακέτο των δύο δισ. που θα μοιράσει στην ΔΕΘ. Αλλά και εδώ η προϊστορία δεν ευνοεί τους σχεδιασμούς του. Και άλλοι το έκαναν στο παρελθόν, χωρίς το προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Άλλωστε και το 1,8 δισ. που μοίρασε πέρυσι μικρό αποτέλεσμα είχε. 

Θα αντέξει μέχρι την Άνοιξη; 

Καθώς μάλιστα το κυρίαρχο αίσθημα στο κοινωνικό σώμα – σύμφωνα με τα ποιοτικά στοιχεία των μετρήσεων – δεν είναι ο φόβος αλλά η οργή, που μπορεί να βγει εκτός κυβερνητικού ελέγχου, αρχίζει και διαφαίνεται το ενδεχόμενο της ραγδαίας κατάρρευσης. Εν ολίγοις ελλοχεύει ο κίνδυνος, για τον ίδιο, να πάει σε πρόωρες εκλογές, όχι γιατί έτσι θα αποφασίσει, αλλά γιατί δεν θα μπορεί να κάνει διαφορετικά.

Οι δικαστικές υποθέσεις που θα ανοίξουν από τον Σεπτέμβριο, οι εξελίξεις γύρω από τον ΟΠΕΚΠΕ, οι υποκλοπές, τα Τέμπη, τα διάφορα σκάνδαλα, όπως τα σπιτάκια της ανακύκλωσης που ξεφυτρώνουν, ή οι φήμες για ευρωπαϊκή έρευνα γύρω από το Ταμείο Ανάκαμψης, επιτείνουν το ενδεχόμενο αυτό, όσο και αν δεν είναι το πιθανότερο. 

Κανείς δεν στοιχηματίζει στον Μητσοτάκη 

Κανείς δεν θα στοιχημάτιζε έστω και ένα ευρώ στο ότι ο Μητσοτάκης θα κερδίσει την αυτοδυναμία. Αλλά ακόμη και στο στοίχημα για 30%, που οι αυλικοί συντηρούν με τις πρόθυμες δημοσκοπικές και την τραβηγμένη εκτίμηση ψήφου, θα ζητούσε κανείς υψηλή απόδοση για να βάλλει τα λεφτά του.

Εκείνο το οποίο στο εσωτερικό της ΝΔ θεωρούν ότι είναι ακόμη εφικτό είναι το 25%. Αλλά με ένα μεγάλο ερωτηματικό για πόσο θα διατηρηθεί σαν προοπτική. Και κάπως έτσι ανοίγουν όλα τα σενάρια για την επόμενη ημέρα των εκλογών, όσον αφορά τον σχηματισμό κυβέρνησης που συνδέονται όμως και με την παραμονή στην ηγεσία της ΝΔ του Μητσοτάκη. 

Εάν στις εκλογές πέσει κάτω από 25%, το ερώτημα της ηγεσίας θα προκύψει ήδη από την Κυριακή των εκλογών. Κανείς δεν συνεργάζεται με τον Μητσοτάκη, από όσους θα είναι στο παιχνίδι των συνεργασιών: Αλέξης Τσίπρας, Νίκος Ανδρουλάκης, Αντώνης Σαμαράς, ξεκινούν από την προϋπόθεση να μην είναι ο Μητσοτάκης υποψήφιος για την πρωθυπουργία.

Έχει ιδιαίτερη σημασία ότι το ταμπού της πρωθυπουργίας το έσπασε ο Άδωνις Γεωργιάδης με πονηρό τρόπο, δήθεν για να το απορρίψει. Και το έβαλε στην ατζέντα, όπως και την αποενοχοποίηση της δεξιάς ψήφου, σε ένα κόμμα Σαμαρά. Πιο ωμά και απροσχημάτιστα το έβαλε ο Γιώργος Βλάχος: Τις κυβερνητικές συνεργασίες θα τις υποδείξει και θα τις υποβάλλει το εκλογικό αποτέλεσμα, είπε εν ολίγοις ο καραμανλικός βουλευτής, που το τελευταίο διάστημα κλιμακώνει το προσωπικό του αντάρτικο. Άρα κυβέρνηση συνεργασίας, ακόμη και χωρίς τον Κυριάκο. 

Το τελευταίο πλεονέκτημα 

Ο Μητσοτάκης έχει ένα πλεονέκτημα που του προσφέρει ο κατακερματισμός του πολιτικού συστήματος και η έλλειψη ενός προσώπου και ενός φορέα που θα πρόβαλε καθαρά ως η εναλλακτική λύση στην διεφθαρμένη διακυβέρνησή του. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει μεν κατοχυρώσει την δεύτερη θέση και διατηρεί την σχετική δυναμική, ωστόσο απέχει ακόμη από το να καθιερωθεί ως εναλλακτική λύση. Για αυτό και ο Μητσοτάκης στρέφει συνεχώς τα πυρά του κατά του ΠΑΣΟΚ. Αφενός για να αποσπάσει ψηφοφόρους από την δεξαμενή του και αφετέρου για να εκβιάσει μία συνεργασία μαζί του, έστω και μετά από διάσπαση. 

Το μεγάλο ερώτημα είναι το κόμμα Σαμαρά που προς το παρόν κινείται από το 5% έως το 15%, δίχως να έχει εμφανιστεί. Φυσικά ο Αντώνης Σαμαράς δεν επιδιώκει να βλάψει τη ΝΔ, ή να ρίξει τον Μητσοτάκη, (αυτά είναι αστεία της κυβερνητικής προπαγάνδας που δεν μπορεί να τον αντιμετωπίσει). Στόχος του είναι να πρωταγωνιστήσει στον σχηματισμό κυβέρνησης την επόμενη ημέρα, κάτι που εξ αντανακλάσεως θα αποδυναμώσει τον Μητσοτάκη και θα εντείνει την εσωτερική αμφισβήτηση. 

Αθόρυβα και παρασκηνιακά κινούνται οι δελφίνοι 

Ενδεικτικό της αποδυνάμωσης του Κυριάκου είναι ότι οι δελφίνοι κάνουν προπαρασκευαστικές κινήσεις. Φυσικά όλοι ομνύουν πίστη στον αρχηγό και επαναλαμβάνουν από υποχρέωση το επίσημο αφήγημα, ωστόσο ο ασκός του Αιόλου έχει ανοίξει. Παρασκηνιακά και αθόρυβα, ο καθένας με τον τρόπο του ετοιμάζονται ο Νίκος Δένδιας, ο Κωστής Χατζηδάκης, ο Κυριάκος Πιερρακάκης, ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο Βασίλης Κικίλιας, αλλά και ο επίτροπος, Απόστολος Τζιτζικώστας.

Ο Δένδιας επικεντρώνει στο υπουργείο (άλλωστε η Άμυνα πάντα πουλάει) και αποφεύγει πολιτικές δηλώσεις που προκαλούν τις γκρίνιες του Μαξίμου. Ο Χατζηδάκης έχει καθημερινή παρουσία ως βασικός υποστηρικτής του κυβερνητικού έργου και φυσιολογικός διάδοχος. Ο Πιερρακάκης ήδη διερευνά πιθανές συμμαχίες. Ο Γεωργιάδης βάζει ατζέντα και απαντά στο Μαξίμου όταν διαμαρτύρεται “εσείς την δουλειά σας και εγώ την δική μου”. Ο Κικίλιας αξιοποιεί τις διασυνδέσεις του υπουργείου του.

Όσο για τον Τζιτζικώστα, λέει ότι ακόμη είναι πενήντα και μπορεί να περιμένει, επιβεβαιώνοντας ότι είναι στο παιχνίδι. Φιλοδοξίες διατηρούν για την κούρσα της διαδοχής (ή σε κάθε περίπτωση να συμμετάσχουν στο παιχνίδι που θα διαμορφώσει τους συσχετισμούς) ο Μάκης Βορίδης, η Νίκη Κεραμέως, ο Κώστας Κυρανάκης. Ερώτημα επίσης είναι εάν θα επιστρέψει στις προ δεκαετίας φιλοδοξίες της η Όλγα Κεφαλογιάννη. 

Σαν μία παρτίδα σκάκι, κάποιοι προσπαθούν να υπολογίσουν τις επόμενες κινήσεις και μέχρι πού θα έφθανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης προκειμένου να διατηρήσει ασπίδες προστασίας: Μέχρι και στην διάσπαση της ΝΔ;