Ξηρασία: Στον Δούναβη φαίνονται πια τα βυθισμένα πλοία των ναζί αλλά και η γέφυρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου

Η ξηρασία και οι υψηλές θερμοκρασίες προκάλεσαν πτώση της στάθμης του Δούναβη, με αποτέλεσμα να έχουν σταματήσει πολλές μεταφορές του -κανονικά- πλωτού ποταμού της Ευρώπης. Παράλληλα έχουν αναγκαστεί να μειώσουν τη λειτουργία των πυρηνικών τους εργοστασίων η Ρουμανία και η Ουγγαρία, επειδή τα ακροφύσια δεν φτάνουν πλέον στο νερό και υπάρχει κίνδυνος για την ψύξη των αντιδραστήρων.

Στο τμήμα του Δούναβη που οριοθετεί τα σύνορα ανάμεσα στη Σερβία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία, κοντά στο σερβικό λιμάνι του Πράχοβο, “αναδύθηκαν” τα σκουριασμένα κύτη και κατάρτια του στόλου της ναζιστικής Γερμανίας που επιχειρούσε στη Μαύρη Θάλασσα. Τον Σεπτέμβριο του 1944, καθώς οι σοβιετικές δυνάμεις προέλαυναν στα Βαλκάνια και οι γερμανικές μονάδες υποχωρούσαν ατάκτως από τη Ρουμανία, οι Γερμανοί βύθισαν μεγάλο μέρος του στόλου της στον Δούναβη.

 

Τα βυθισμένα πολεμικά απασχολούν τη Σερβία εδώ και πολύ καιρό αλλά δυσκολεύεται να τα απομακρύνει, επειδή είναι γεμάτα εκρηκτικά. Ο Δούναβης αποτελεί βασική εμπορική αρτηρία που διασχίζει δέκα ευρωπαϊκές χώρες, μεταφέροντας πρώτες ύλες, καύσιμα και εμπορεύματα. Η μείωση της στάθμης των υδάτων έχει περιορίσει δραστικά τη διέλευση μεγάλων φορτηγών πλοίων, παραλύοντας σε μεγάλο βαθμό την εμπορική κίνηση στην περιοχή.

Βουλγαρία

Καθώς η στάθμη του ποταμού έπεσε και στη Βουλγαρία, αποκαλύφθηκαν τμήματα της γέφυρας του Μεγάλου Κωνσταντίνου, του θεμελιωτή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Τώρα οι αρχαιολόγοι έχουν μια ευκαιρία να παρατηρήσουν ένα από τα εντυπωσιακά έργα του 328 μ.Χ.

Μιλώντας στο Reuters, ο Πάβελ Ποπόφ, του Περιφερειακού Ιστορικού Μουσείου στο Πλέβεν στη Βουλγαρία, είπε:

«Για τους αρχαιολόγους, αυτές οι στιγμές είναι εξαιρετικά πολύτιμες επειδή η φύση αποκαλύπτει για λίγο ένα αντικείμενο που είναι κρυμμένο κάτω από τον Δούναβη για το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου. Μας δίνει μια σπάνια ευκαιρία να την παρατηρήσουμε, να την καταγράψουμε και να τη μελετήσουμε».

Η γέφυρα, μήκους 2 χιλιομέτρων, εγκαινιάστηκε το 328 μ.Χ. αλλά καταστράφηκε μετά από 40 χρόνια, το 367 μ.Χ. Συνέδεε την αρχαία πόλη Οἶσκο και αργότερα Ulpia Oescus της σημερινής βόρειας Βουλγαρίας με τη Συκίβιδα όπως την αναφέρει ο Προκόπιος ή Σουτσιντάβα στη σημερινή Ρουμανία -οι δύο πόλεις ήταν και παραμένουν “απέναντι” στις όχθες του ποταμού.

Η επικρατέστερη ιστορική εκδοχή αναφέρει ότι οι Βυζαντινοί την κατέστρεψαν για να εμποδίσουν τις βαρβαρικές φυλές (κυρίως τους Γότθους) να τη χρησιμοποιήσουν για να εισβάλουν εύκολα στα εδάφη τους νοτίως του Δούναβη. Ἀλλες εκδοχές αναφέρουν τα φυσικά αίτια καθώς ήταν από ξύλο το μεγαλύτερο μέρος της κατασκευής και δεν άντεξε ούτε στις φουσκονεριές ούτε στους πάγους που “κατέβαζε”ο Δούναβης. Μια τριτη εκδοχή είναι ότι η γέφυρα υπέστη μεγάλες καταστροφές όταν εισέβαλαν Γότθοι γύρω στο 355-367 μ.Χ.