Η συμμαχία της Μέκκας και τα διλήμματα του Ερντογάν

Οι νέοι σύμμαχοί της είναι υποδεέστερες δυνάμεις κι οι νέοι εχθροί νικητές αμφοτέρων των νέων εταίρων της: Η μέν Ινδία του Πακιστάν για το Κασμίρ, το δέ Ισραήλ σε τέσσαρες πολέμους με τους Άραβες: Το 1947 της Ανεξαρτησίας, 1967 “των έξη ημερών”, 1973 του “Γιόμ Κιπούρ”, προσφάτως με την Χαμάς, που παρεδόθη στην Γάζα και στον Λίβανο που μάχεται την Χεζμπολάχ. Ήδη το Ισραήλ αντιμετωπίζει την διείσδυση της Τουρκίας στην Συρία επιτυχώς, προστατεύοντας ευάλωτους οικισμούς στο υψίπεδο του Γκολάν. “Με ηττημένους δεν είναι ασφαλές να συνεταιρίζεσαι” θα έλεγε ο Νικολό Μακιαβέλι και μάλιστα με ρήτρα αμοιβεβαιότητος.

Τι θα κάνει ο Ερντογάν εάν οι αντάρτες της Υεμένης, Χούθι επιτεθούν και πάλι στους Σαουδάραβες στην Αραβική θάλασσα ή με τους Ιρανούς στον Περσικό κόλπο; Πώς θα χειρισθεί μία τυχόν νέα αναμέτρηση μεταξύ Νέου Δελχί και Καράτσι που έχουν κι ατομικά όπλα; Και πώς συμβιβάζεται η νέα συμμαχία του με τις υποχρεώσεις της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ;

Και τί μέλλει γενέσθαι, αν ό μη γένοιτο, έλθει ο νεοχαλίφης “μία νύκτα σ’ ένα Ελληνικό νησί στο Αιγαίο”, όπως απειλεί κατά καιρούς; Θα ζητήσει να τον προστατεύσουν τα ιδικά μας “Πάτριοτ”, που έχουμε δανείσει στην Σαουδική Αραβία ή θα στηριχθή στο αθαλάσσωτο ναυτικό του Πακιστάν που πρέπει να διαβεί τον Ινδικό ωκεανό για να φθάσει στην Μεσόγειο; Κι η Τουρκική αεροπορία πώς θ ’αντιμετωπίσει την Ελληνική που απέκτησε σαφή υπεροχή στον αέρα, θάλασσα και στεριά, με τα νέα F-16 Βίπερ, τα Ραφάλ και μελλοντικώς τα F-35 ;

Όλα αυτά τα ερωτήματα χρήζουν απαντήσεως προτού αποφανθούν εχθροί και φίλοι για την χρησιμότητα της νέας “συμμαχίας στη Μέκκα”. Από τη άλλη μεριά, η Ελλάς χάνει μερικές φιλίες με τους Άραβες και οι Πακιστανοί θυμούνται ακόμα τον …Μέγα Αλέξανδρο, στα μέρη τους.

Οι σύμμαχοι του Ερντογάν και οι αντιφάσεις τους

Αλλά πότε οι Αιγύπτιοι συμπαρασταθήκαν στους Έλληνες που τόσο βοήθησαν στην κρίση του Σουέζ το 1956; Τι έπραξαν κατά την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο το 1974 και γιατί η Αίγυπτος “εποίησε τη νήσσαν” με το παράνομο Τουρκολιβυκό μνημόνιο, που θίγει την ΑΟΖ της;

Πώς οι σουνίτες Άραβες πούλησαν τους ομόδοξους Κούρδους του Ιράκ και τι κάνουν με το “Ισλαμικό κράτος”; Πώς συμβιώνουν με το σιιτικό Ιράν που πλήττει με βαλλιστικούς πυραύλους από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα μέχρις Ιορδανίας; Θα δώσει την συγκατάθεση του ο Χακάν Φιντάν για βομβαρδισμούς στο Τελ-Αβίβ μετά τις ιταμές προσβολές στην Κύπρο; Και ποίες θα είναι οι συνέπειες των Ισραηλιτικών αντιποίνων για το ΝΑΤΟ;

Μην ανησυχούμε με τις πρωτοβουλίες ενός ανασφαλούς ηγέτη ως ο Ερντογάν. Στα εσωτερικά κάνει ό,τι περνάει απ’ το χέρι του χωρίς κυρώσεις απ’ την τουρκόφιλο Ευρώπη και μόνο στο Αμερικανικό κογκρέσο ακούγονται φωνές διαμαρτυρίας για την αυταρχικότητα του. Αλλά “στο πεδίο”, όπως αρέσκεται να λέγει, κάθεται φρόνιμα κι ωραία. Απειλεί μεν να καταλάβει την Ιερουσαλήμ αλλά δύο “φλοτίλες” που ξαπέστειλε δεν πρόφτασαν να φτάσουν στην Γάζα και διελύθησαν απ’ το μικρό Ισραηλινό ναυτικό.

Γενικώς ούτως ειπείν, ο καημένος ο Ερντογάν τώρα στα “γεράματα έμαθε γράμματα”. Είναι ηπιότερος για την πατρίδα μας απ’ τους Κεμαλιστές και τον έγκλειστο στις φυλακές δήμαρχο της Κωσταντινουπόλεως. Προς τι, λοιπόν, η ταραχή κι ο πανικός; Δεν έγινε δα και κανένα νέο γεγονός στην Κύπρο. Προσκύνημα στη Μέκκα έκαμε ο άνθρωπος που τό΄χε τάμα.