Ασχολούνται με τον χαβαλέ αντί με τον Ισαάκ και τον Σολωμού

Εκείνες τις ώρες άλλες είναι προτεραιότητες, οι σκέψεις.  Άλλωστε δεν είναι πολιτικοί να σκέφτονται την υστεροφημία τους. Δεν είναι πολιτικοί να μετρήσουν τα κέρδη από μια ενέργεια. Δεν σκέφτονται το χειροκρότημα. Γι΄ αυτό από τον Αυξεντίου στον Παλληκαρίδη, μέχρι και τους ηρωικώς πεσόντες του 1963, του 1974, του 1996, οι ηρωικές πράξεις παραμένουν- έστω και τυπικά- σημείο αναφοράς για όλους τους υπόλοιπους. Γιατί κατά βάθος, είναι υπόλοιποι που έχουν ανάγκη για αναφορές σε ήρωες, για εκδηλώσεις και μνημόσυνα. Τριάντα χρόνια μετά, η μνήμη επέστρεψε στη Δερύνεια.

Οι θύμισες, για όσους έζησαν εκείνες τις ημέρες, του Αυγούστου του 1996, είναι ακόμη πιο έντονες. Ο Τάσος Ισαάκ δολοφονήθηκε με τον πιο άγριο τρόπο από τους «Γκρίζους Λύκους». Πήγε να απεγκλωβίσει συνάνθρωπο του από τα χέρια τους, ήταν άοπλος και κτυπήθηκε με μανία μέχρι να αφήσει την τελευταία του πνοή.  Λίγες ημέρες μετά ο Σολωμός. Μετά την κηδεία του Τάσου Ισαάκ, στις 14 Αυγούστου, έχει πάρει την απόφαση του.

Ισαάκ και Σολωμού: Η μνήμη δεν θα γίνει σιωπή

Άναψε το τελευταίο του τσιγάρο και έτρεξε, προσπέρασε τον στρατιώτη της ΟΥΝΦΙΚΥΠ, που στεκόταν εκεί (απλά στεκόταν) και πέρασε στα κατεχόμενα. Ακούγονταν φωνές, οι οποίες τον καλούσαν να σταματήσει. Με το τσιγάρο στο στόμα ανέβηκε στον ιστό για να κατεβάσει τη σημαία του κατακτητή.

Από το τουρκικό φυλάκιο, στο οποίο βρισκόταν και ο Ραούφ Ντενκτάς, ακούστηκαν πυροβολισμοί. Ο Σολάκης κτυπήθηκε. Κρατήθηκε από τον ιστό και σιγά-σιγά γλίστρησε προς τη γη. Ο Σολωμός, εκείνη την ώρα, θύμισε τον Μανώλη Γλέζο και τον Λάκη Σάντα, οι οποίοι το βράδυ της 30^ης Μαΐου 1941, κατέβασαν τη ναζιστική σημαία με τη σβάστικα από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης.

Οι δολοφόνοι του Τάσου και του Σολωμού, αναγνωρίσθηκαν, είναι γνωστοί. Έχουν εκδοθεί εντάλματα σύλληψης και καταζητούνται. Φαίνεται-με βάση και τα όσα ανέφερε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στην εκδήλωση του περασμένου Σαββάτου- αναμένονται σοβαρές εξελίξεις σε σχέση με αυτό το ζήτημα. Επιτέλους, 30 χρόνια μετά. Τα εγκλήματα, η βαρβαρότητα, δεν παραγράφονται. Οι ένοχοι πρέπει να τιμωρηθούν. Και όσοι τους καλύπτουν τριάντα χρόνια από το έγκλημα.

Η θυσία του Τάσου και του Σολωμού, το καλοκαίρι του 1996, είχε ταρακουνήσει την κυπριακή κοινωνία, που είχε βυθιστεί στη λήθη. Η κόρη του Τάσου, Αναστασία, στην εκδήλωση του περασμένου Σαββάτου, υποσχέθηκε ότι η μνήμη δεν θα μετατραπεί σε σιωπή. «Και αν η Πολιτεία δεν μας στείλει τα δελφίνια, εμείς θα τα βρούμε. Και θα κολυμπήσουμε μαζί τους, από την Πάφο μέχρι την Κερύνεια», είπε.

Δεν ξεχνώ

Όλα αυτά συνέβησαν πριν 30 χρόνια. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξεχνούν. Θυμούνται τον Τάσο Ισαάκ, το Σολωμό Σολωμού, την κατεχόμενη γη. Και αντί σε αυτούς, στον Τάσο και στο Σολωμό να στρεφόμαστε, όχι μόνο επετειακά, αλλά καθημερινά, μια κοινωνία ασχολείται με τις στιλιστικές επιλογές ενός περαστικού, ο οποίος μετατρέπει τα πάντα σε χαβαλέ.

Μπορεί να ζούμε σε μια καθόλα αντιηρωική εποχή. Σε μια εποχή κατά την οποία οι ήρωες, οι ηρωικές πράξεις είναι φαινόμενο ξένο προς τις συνήθειες μιας κοινωνίας με χαρακτηριστικά υπερβολής, ατομικισμού, φιλοκερδίας και ενίοτε μιας αρρωστημένης αυτοπροβολής. Υπάρχουν, ωστόσο και εκείνοι που υπερβαίνουν τα συμβατικά και επιλέγουν να αναμετρούνται με τον κίνδυνο και με το θάνατο. Ο Τάσος Ισαάκ και Σολάκης ήταν και είναι το σημείο αναφοράς και όχι -φευ- οι χαβαλέδες που βρήκαν χώρο- με ευθύνη των σοβαροφανών- σε ένα παρακμιακό πολιτικό σκηνικό.