Ήλθον, Είδον, Απήλθον

Τον τελευταίο καιρό παρακολουθούμε τις εξελίξεις του κόμματος “Ελπίδα για τη Δημοκρατία” της Μαρίας Καρυστιανού, φορέα νεοσύστατο, ο οποίος προσφέρεται για εξαιρετική μελέτη κοινωνικού πεδίου. Άλλωστε, το καλοκαίρι, όσο οι Έλληνες είχαν ακόμα χιούμορ που λειτουργούσε ως διαβρωτικό οξύ για την ασόβαρη σοβαροφάνεια της υπερφίαλης βλακείας, προσφέρονταν οι γνωστές σε όλους επιθεωρήσεις. Βέβαια, σήμερα, έχουν αλλάξει κάπως τα πράγματα. Για να μην παραπονιούνται όμως οι νοσταλγοί της σάτιρας πως έκλεισε το Δελφινάριο, τα κόμματα, μαζί με τα αποκόμματα, γράφουν το δικό τους σύγχρονο σενάριο: Το θεατρικό έργο “Ήλθον, Είδον, Απήλθον” γράφεται πυρετωδώς καθημερινά στις οθόνες των τηλεοράσεων και των social media. 

Ραψωδία με κατάληξη -ήριο. Η διάρθρωση του έργου και οι ρόλοι:

Το Διευθυντήριο: Οι απανωτές αποχωρήσεις που λαμβάνουν χώρα, μόλις από τους πρώτους δυο τρεις μήνες σύστασης του κόμματος “Ελπίδα για τη Δημοκρατία”, αναφέρονται  στην ύπαρξη ενός, μη εκλεγμένου με δημοκρατικές διαδικασίες, σκοτεινού πολιτικού συμβουλίου που λειτουργεί ως άτυπο διοικητήριο. Ευτυχώς που οι αποχωρούντες μπήκαν και τα είδαν από μέσα, γιατί “απέξω δεν φαινόταν τίποτα”… Τόσο αδιαφανές το σκοτάδι, τόσο πυκνή η ομίχλη που καλύπτει το Διευθυντήριο, που αποτελεί για όλους ένα μυστήριο.  

Το Εξιτήριο: Αφορά την πρώτη φάση του εγχειρήματος. Πριν σχηματιστεί το Διευθυντήριο. Τότε που ακόμα οργανωνόταν μια “Επιτροπή Σοφών”, που κι αν δημιουργήθηκε (χλωμό το βλέπω), δεν μακροημέρευσε, για να λειτουργήσει ως καθοδηγητήριο για το διοικητήριο. Αυτή η πρώτη φάση περιλαμβάνει την ομάδα όλων εκείνων των ρομαντικών, κινηματικών, ανατρεπτικών, αντισυστημικών, αντισυμβατικών κλπ. (εντός και εκτός εισαγωγικών), που έπασχαν από πολιτικές ονειρώξεις για έναν καλύτερο κόσμο, όπου το φίδι από την τρύπα δεν θα το βγάζει χέρι άλλου, αλλά η ίδια η κοινωνία χωρίς αναθέσεις. Είναι εκείνοι που είδαν στο θυσιαστήριο των Τεμπών την σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της αγανάκτησης του λαού και θα έφερνε την ενεργοποίηση της κοινωνίας, βγάζοντας την από την παθητικότητα και την αδράνεια, όχι μόνο για μια μέρα, σε μεγαλειώδη συλλαλητήρια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (για την ομογένεια), αλλά συνολικά, με διάρκεια, με οργάνωση “από τα κάτω”, με πρόταγμα την αποκατάσταση της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας. Αυτούς τους χάσαμε πρώτους. Πριν ακόμα το εγχείρημα γίνει κόμμα, θεραπεύτηκαν εγκαίρως και πήραν Εξιτήριο. 

Το Εισιτήριο: Διαβάζουμε σε αγγελία που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο στην ιστοσελίδα και στις επιμέρους διαδικτυακές ομάδες του κόμματος: «Ενδιαφέρεσαι να είσαι υποψήφιος/α. Όσοι και όσες επιθυμούν να είναι υποψήφιοι/ες βουλευτές με το κίνημα “Ελπίδα για τη Δημοκρατία – Μαρία Καρυστιανού – Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών”, να αποστείλουν το βιογραφικό τους για αξιολόγηση.» Είναι να αναρωτιέται κανείς: Από ποιους διεξάγεται η αξιολόγηση; Έχει τμήμα HR το κόμμα; Μετά την εκτίμηση των βιογραφικών και την αξιολόγηση των προσόντων(;), το Διευθυντήριο θα σας ειδοποιήσει… Βέβαια, από ό,τι ξέρουμε οι πλέον “προσοντούχοι” απασχολούνται ήδη σε άλλες μεγάλες επιχειρήσεις (κόμματα με αποδεδειγμένη “επιχειρηματική” παρουσία στο χώρο), αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι φυντάνια θα προκύψουν αν ανακατέψεις τη δεξαμενή των υποψηφίων….   

Το διαβατήριο: Αν διέλθεις με επιτυχία την αμέσως προηγούμενη φάση και ακούσεις το περίφημο και πολυπόθητο “Προσλαμβάνεσαι!” παίρνεις διαβατήριο για να ταξιδέψεις προς τον τόπο που θα γίνεις υποψήφιος βουλευτής και από εκεί την πιθανότητα το διαβατήριο να γίνει ελατήριο και να σε εκτοξεύσει μέσα στο βουλευτήριο (όχι βέβαια για να βγάλεις κανά φράγκο, ούτε απλώς για να υλοποιήσεις το βουλευτικό σου όνειρο, όπως ο Κωνσταντάρας και η Ρένα Βλαχοπούλου στις σχετικές με το θέμα ταινίες), αλλά για να εκφράσεις τις “ελπίδες για δημοκρατία”, όσων σε ψήφισαν. 

Το αποχωρητήριο: Εδώ υπάρχει συνωστισμός! Παιδιά μην σπρώχνεστε, όλοι θα βγείτε! Σε αυτήν την ομάδα ρόλων, από που να το πιάσεις και που να το αφήσεις. Όλοι αυτοί που προσέτρεξαν να χωθούν σε ένα μόρφωμα που μέχρι να μπουν το αποκαλούσαν “κίνημα” σφυρίζοντας κλέφτικα και παριστάνοντας ότι δεν βλέπουν τι ισχύει, αφού μπήκαν στο κόμμα “Ελπίδα για τη Δημοκρατία – Μαρία Καρυστιανού – Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών” (τι όνομα!) συνειδητοποίησαν ότι λειτουργεί προσωποπαγώς, χωρίς ιδρυτικό συνέδριο, χωρίς εσωτερικές εκλογικές διαδικασίες, χωρίς σαφή διοικητικά όργανα. Άντε… Που το κατάλαβαν αυτό τα λαγωνικά μέσα σε δυο τρεις μήνες; Βουλωμένο γράμμα διαβάζουν! Η κοινωνία της φαιδράς πορτοκαλέας, με τα φαιδρά πολιτικά της μορφώματα μαϊμουδίζει στο τσίρκο Medrano της πολιτικής σκηνής.

Το “ποιος δουλεύει ποιον;”, αναδεικνύεται στο βαθύ πολιτικο-φιλοσοφικό ερώτημα των ημερών μας…  Οι “κουφοί” που “την τρίτη εννόησαν ότι πέθανε η γυναίκα τους”; Ή μήπως οι “αόμματοι” που δεν έβλεπαν τι συμβαίνει σαν τον Φωτόπουλο στη γνωστή ελληνική ταινία που γυάλιζε το μάτι του σαν πέρναγε φουστάνι, φωνάζοντας “Αόοοοομματος”, λειτουργώντας κατά το γνωστό: ελεήστε τυφλοί (ψηφοφόροι εν προκειμένω) τον ανοιχτομάτη (να γίνει κι αυτός παράγοντας); Ή μήπως αυτοί που με το “Μαζί σου Μαρία!”, καλλιέργησαν φαντασιώσεις μεγαλείου εθνοσωτήρα σε ένα πρόσωπο; Ή μήπως εκείνοι που βάφτισαν κίνημα ένα κόμμα (σαν οι διαφορές να είναι ασήμαντες, έως να μην υπάρχουν), κοροϊδεύοντας στα μούτρα εαυτούς και αλλήλους; Ή μήπως οι άλλοι που προσέτρεξαν να εισέλθουν, όταν οι δημοσκοπήσεις φούσκωναν κάτι που δεν υπήρχε συγκροτημένα; Ή μήπως ακόμα εκείνοι που φρόντισαν να εξέλθουν όταν το “στρίβειν δια της αποχωρήσεως” έγινε μόδα και έτσι μάθαμε και πολλά ονόματα ξεχασμένα κι από τους καταλόγους του ληξίαρχου; Όμοιος ομοίω αεί πελάζει; Δείξε μου το κόμμα σου να σου πω ποιος είσαι; Ο υποκριτής εθελοτυφλεί ή ο εθελότυφλος υποκρίνεται; Πόσα βαθυστόχαστα πολιτικο-φιλοσοφικά ερωτήματα μπορεί να αντέξει κανείς εν μέσω θερινής ραστώνης; 

Το κατηγορητήριο: Όλοι οι προαναφερθέντες αποχωρούντες προφανώς επιχειρηματολογούν για να εξηγήσουν την πράξη τους: Έλλειψη διαφάνειας στη λήψη αποφάσεων και στα πεπραγμένα του σκοτεινού Διευθυντηρίου. Απουσία δημοκρατικών διαδικασιών. Ανυπαρξία κινηματικών στοιχείων του κινηματοκομματοκινήματος κλπ. Όλοι αυτοί ήλθαν, είδαν (το φως το αληθινό, αφού έλαμψε η αλήθεια μπροστά στους οφθαλμούς τους) και απήλθαν εξαπολύοντας δριμύτατο κατηγορητήριο.

Το δικαστήριο: Όμως η Πρόεδρος του κόμματος, Μαρία Καρυστιανού δηλώνει ευθαρσώς: «Θα αντιμετωπίσουν νομικές συνέπειες, όσοι προσβάλλουν την “Ελπίδα”». Επομένως, προσοχή στο κατηγορητήριο γιατί  θα φέρει τους έχοντες αποχωρητήριο μπροστά στο δικαστήριο. 

Το απολυτήριο: Εδώ υπάγονται όσοι, αφού αποχώρησαν εν μέρει και άσκησαν δημόσια κριτική, τιμωρήθηκαν λαμβάνοντας απολυτήριο. “Κύριοι, ό,τι δώσατε, δώσατε. Μας κρατάτε πίσω κι εμείς θέλουμε να γίνουμε πολιτικό μεγαθήριο. Σας “ταχυδρομούμε”, επομένως, ξεσυγυρισμένο απολυτήριο”.

Το διαμονητήριο: Βεβαίως, από το έργο δεν θα μπορούσαν να λείπουν εκείνοι που κατά το γνωστό άσμα: “Μένουν κι επιμένουν δεν θα φύγουν κι ας τους αρρωσταίνει λίγο λίγο”. Δεν πήραν εξιτήριο. Δεν κατέθεσαν αποχωρητήριο. Δεν έλαβαν απολυτήριο. Διατηρούν ως κόρη οφθαλμού στωικά διαμονητήριο κι ας υφίστανται ένα διαρκές, βουβό μαρτύριο, για να μην προδώσουν το εκατομμύριο των ψηφοφόρων που άλλοτε έδιναν οι “large” δημοσκοπήσεις.  Ο ρόλος τους θολός. Το μέλλον τους αβέβαιο. Η θέση τους αδιευκρίνιστη. Αλλά άπαξ και βγάλεις διαμονητήριο δεν εγκαταλείπεις το εντευκτήριο, γιατί μέσα από αυτό μπορεί να κερδίσεις την ευκαιρία να τρυπώσεις στο Διευθυντήριο που θα σηκώσει ως μεγαθήριο τον αντισυστημικό χώρο στις πλάτες του. 

Το ντελίριο: Αυτή η ομάδα εμπίπτει στη δικαιοδοσία της επαγγελματικής και εξειδικευμένης ψυχολογικής ανάλυσης και υποστήριξης. Όλοι όσοι περιλαμβάνονται σε αυτήν έπαθαν αρχικά ντελίριο με την “αρχετυπική μητέρα Μαρία Καρυστιανού”, που ως “δοχείο πόνου” θα πάρει, θα δώσει και θα σώσει. Μετά ξαφνικά, σίγησαν. Σαν τον κάβουρα τον απατημένο (άλλο πασίγνωστο άσμα), άφησαν την Μητέρα, (το Σύμβολο ντε), να πάρει “τον κακό το δρόμο” και να απαχθεί από “σπάρους ξενύχτηδες στη Ραφήνα” και το “ρήγμα στα θεμέλια της κοινωνίας και του συστήματος” να γίνει ρήγμα στη σχέση τους. Και επειδή “οι χωρισμένοι δεν γιορτάζουνε ποτέ”, όπως τραγούδαγε η αοιδός Άντζελα Δημητρίου, στο ντελίριο έπεσε σιωπητήριο (αλλά και αποσιωπητήριο των όσων έγραφαν και δήλωναν κατά την περίοδο που βίωναν οργιώδες ντελίριο). Μόνο όταν οι “σπάροι” άρχισαν να καταθέτουν αποχωρητήριο και να λαμβάνουν απολυτήριο, οι “απατημένοι” (αλλά όχι εξαπατημένοι) “κάβουρες” ξαναβρήκαν την μιλιά που τους έκλεψαν οι ξωθιές, που ως γνωστό, δεν αφήνουν χώρο για “συναισθήματα” στο πολιτικό εντευκτήριο.  

Γιατί «η κατάσταση είναι απελπιστική, αλλά όχι σοβαρή», όπως έγραφε ο Φρέντυ Γερμανός, και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται. Και οι αιτίες που ο λεγόμενος “αντισυστημικός” χώρος θα σημάνει σιωπητήριο πρέπει να διερευνηθούν με τη δέουσα αγωνία, επιτακτικότητα και σοβαρότητα που η ηθοποιός Άννα Παναγιωτοπούλου έθετε το ερώτημα: “Ποια πήγε κι άπλωσε τα ρούχα στην ταράτσα; Ε; Ε;” Ευτυχώς υπάρχουν τα συστημικά ΜΜΕ να σε καλούν για “αντισυστημικό” ξεκατίνιασμα τώρα που έκλεισαν οι ταράτσες και οι νοικοκυρές απλώνουν τα ρούχα στις απλώστρες…..    

Καταληκτική υποσημείωση: Όσοι αισθανθούν πως στη διάρθρωση του παραπάνω σεναρίου της επιθεώρησης “Ήλθον, Είδον, Απήλθον” κάπου υπάγονται και αναγνωρίσουν στους ρόλους κάπου τον εαυτό τους να είναι σίγουροι πως καμία ομοιότητα με την πραγματικότητα δεν υπάρχει. Αν πάρουν κάτι προσωπικά… Πλανώνται πλάνην οικτράν!