Παιχνίδι για τρεις οι εκλογές – Προς τις κάλπες Μητσοτάκης-Τσίπρας-Σαμαράς 

Ο μεν Κυριάκος Μητσοτάκης παίζει το τελευταίο του χαρτί στην ΔΕΘ, όχι βέβαια για να διεκδικήσει την αυτοδυναμία – την οποία πιθανότατα ούτε ο ίδιο πιστεύει – ούτε καν για το 30%, που επίσης μοιάζει μακρινό με βάση τις τελευταίες δημοσκοπήσεις του καλοκαιριού, αλλά για να διατηρήσει την πρώτη θέση με απόσταση ασφαλείας από τον δεύτερο (γύρω στο 25%) και ευσεβή πόθο να διαμορφώσει τις εξελίξεις ώστε να μην καταλήξει στο Ειδικό Δικαστήριο, όπως είπε Ανδρέας Δρυμιώτης. 

Προς τούτο θα μοιράσει στην ΔΕΘ ένα πακέτο περί τα 2 δισ. ευρώ σε εκλογικές πελατείες, ώστε να επιστρέψουν στην δεξαμενή της ΝΔ. Παράλληλα έχει εξαπολύσει εκστρατεία κόβοντας κορδέλες ανά την Ελλάδα για να διαφημίσει το έργο του. Στο πεδίο της Εξωτερικής Πολιτικής επιχειρεί να αντιμετωπίσει την κριτική του Αντώνη Σαμαρά. Αγοράζει αντιαεροπορική ασπίδα από το Ισραήλ και βάζει στο Αιγαίο την γαλλική Meridiam, ώστε να ξεπεράσει τις αντιδράσεις της Τουρκίας για το ενεργειακό καλώδιο Ελλάδας-Κύπρου.

Ακόμη και ο Γιώργος Γεραπετρίτης – “δεν φοβάμαι μην με πουν ενδοτικό” – ξεσπαθώνει και λέει ότι θα κατεβάσουν φρεγάτες και F-16 για να υπερασπιστούν το καλώδιο. Γιατί δεν το έκαναν και το 2024; Στο κρίσιμο πεδίο της ακρίβειας ο Μητσοτάκης ευελπιστεί σε ένα προεκλογικό δώρο από τους ωφελημένους “μαρκετάδες” της επταετίας, να συγκρατήσουν τις τιμές στο ράφι. 

Χωρίς αφήγημα ο Μητσοτάκης 

Πρόκειται για προπαγανδιστικές υπερβολές και για αποσπασματική επιδοματική πολιτική που βέβαια δεν αντιμετωπίζει το βασικό πρόβλημα που η κυβέρνηση έχει δημιουργήσει, επιμένοντας στην υψηλή έμμεση φορολογία και στην άντληση υπερπλεονασμάτων. Ακόμη και εάν διέθετε χρόνο για να ξεκινήσει έναν δομικό μετασχηματισμό της ελληνικής οικονομίας – όπως θα έπρεπε από την αρχή αξιοποιώντας τους πόρους του Ταμείου Ανάπτυξης– και να βελτιώσει πραγματικά το επίπεδο διαβίωσης των πολιτών, (που πλέον δεν έχει), ο Μητσοτάκης δείχνει ότι δεν σκοπεύει να αλλάξει το μοντέλο.

Εντέλει εκτιμά ότι με την επικοινωνιακή υπεροπλία και με τις εμβαλωματικές λύσεις, στοχεύοντας στους πλέον ευπειθείς ψηφοφόρους, θα πετύχει, είτε να αναστρέψει το κλίμα, είτε έστω να συγκρατήσει την περαιτέρω φθορά. Είναι σαφές πάντως ότι δεν διαθέτει ένα συνολικό θετικό αφήγημα που να υπόσχεται προοπτική. Πιθανότατα γιατί δεν το πιστεύει. Συνολικά πάντως για μία κυβέρνηση που έχει κλείσει έναν πρώτο κύκλο δύο τετραετιών, η πρόσφατη πολιτική ιστορία δείχνει, ότι οι παροχές δεν αποτρέπουν την αποδρομή. 

Κοινό τόπο πλέον αποτελεί ότι το μόνο που ευνοεί το Μέγαρο Μαξίμου είναι ο κατακερματισμός του πολιτικού συστήματος. Το ερώτημα “ποιος θα σηκώσει το τριψήφιο” είναι άνευ σημασίας, όταν στο παιχνίδι είναι δύο πρώην πρωθυπουργοί, ο Τσίπρας και ο Σαμαράς, που έχουν στο παρελθόν κυβερνήσει σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Αλλά εάν η ΝΔ διατηρηθεί γύρω από το 25% τότε θα έχει το επιχείρημα ότι μόνο με την συμμετοχή της θα αποφευχθεί η ακυβερνησία. Αρκετοί ψηφοφόροι πιστεύουν ότι καλύτερα μία κακή και διεφθαρμένη κυβέρνηση που μοιράζει επιδόματα, από την απουσία κυβέρνησης. 

Τσίπρας: Καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο 

Από τα στοιχεία των δημοσκοπήσεων προκύπτει ότι δεύτερο κόμμα είναι η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα. Έχει την πρώτη θέση στον χώρο της Κεντροαριστεράς και μάλλον αυτό δεν θα αλλάξει, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του ΠΑΣΟΚ. Ο πρώην πρωθυπουργός ποντάρει στο νέο του προφίλ, όχι πια ως ριζοσπάστης αριστερός, αλλά ως ο έμπειρος πολιτικός που πλέον φιλοδοξεί να φέρει έναν καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, δίχως την αυξημένη διαφθορά του συστήματος Μητσοτάκη, με ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, δικαιότερη φορολόγηση και άμβλυνση των ανισοτήτων. 

Η πορεία από τις 26 Μαίου τον δικαιώνει ώστε να μπορεί να βάζει σαν στόχο ένα 20%, που θα του δώσει ελπίδες στις επαναληπτικές εκλογές – αν και αυτό σε σημαντικό βαθμό θα εξαρτηθεί από το πόσο θα συμπιέσει το ΠΑΣΟΚ και τα μικρότερα κόμματα του χώρου, ΣΥΡΙΖΑ, ΜέΡΑ 25, Νέα Αριστερά, Πλεύση Ελευθερίας. Αν και το Μαξίμου πρόβαλε ήδη από την επανεμφάνισή του ότι «αποτελεί τον βολικό αντίπαλο», ο Τσίπρας, τους ανησυχεί.

Αφενός είναι απρόβλεπτος παίκτης, με επικοινωνιακές και πολιτικές εμπνεύσεις και αφετέρου έχει μία δεξαμενή στην ευρύτερη Κεντροαριστερά που υπό προϋποθέσεις μπορεί να τον ψηφίσει για να απαλλαγεί η χώρα από τον Μητσοτάκη. Επιπλέον αυτή την φορά έχει κάνει συμμαχίες με δυνάμεις του κατεστημένου που έχουν τους δικούς τους λόγους να θέλουν να απαλλαγούν από τον «ακριβό Κυριάκο Μητσοτάκη». 

Προς ώρας ο Τσίπρας παίζει και εκείνος το χαρτί της ΔΕΘ. Ήδη κινήθηκε αντισυμβατικά ανεβαίνοντας πριν τον Μητσοτάκη στην Θεσσαλονίκη και κέρδισε την προσοχή. Την Τετάρτη θα καταθέσει την κυβερνητική του πρόταση και την επόμενη Τετάρτη θα απαντήσει στον πρωθυπουργό και θα μαζέψει την κριτική που θα έχει εν τω μεταξύ δεχθεί. Το στοίχημα του είναι να κάνει τους ψηφοφόρους να κοντοσταθούν και να τον ακούσουν καθώς υποστηρίζει ότι θα είναι η εναλλακτική στην δυστοπία Μητσοτάκη. 

Αντώνης Σαμαράς: Θα γίνει ο game changer;

Ο Σαμαράς είναι μέχρι στιγμής ο άγνωστος γνωστός στην πολιτική συνάρτηση. Γνωστός από την μακρά διαδρομή του στην πολιτική, αλλά άγνωστος ως προς το τι νέο κομίζει στην παρούσα συγκυρία, πέρα από το ότι φιλοδοξεί να γίνει ο game changer επιδιώκοντας, όχι μόνο αλλαγή κυβέρνησης, αλλά και αλλαγή πολιτικής για την χώρα. Προς ώρας πέρα από το να αποδομεί την κυβέρνηση Μητσοτάκη στρέφει τα πυρά του προς τον Τσίπρα, ταυτίζοντας τους δύο ως προς τα βασικά στοιχεία της πολιτικής τους. Προφανώς δεν επιθυμεί να βρεθεί τρίτος και καταϊδρωμένος σε έναν νέο δίπολισμό Μητσοτάκη-Τσίπρα. Αλλά αν συνεχίσει να το σκέπτεται και να αναβάλει την ανακοίνωση του κόμματος, δεν θα το αποφύγει. 

Η τελευταία του κίνηση έγινε μέσω του στενού του συνεργάτη και εκπροσώπου του, Νίκου Τσιούτσια ο οποίος επιχείρησε να αποδομήσει τη ΝΔ λέγοντας ότι δεν εκφράζει την παράταξη – την οποία επιπλέον δεν έχει εγκαταλείψει ο Σαμαράς – αλλά ότι η ΝΔ είναι ένα μεταλλαγμένο κόμμα με κυρίαρχο το σημιτικό ΠΑΣΟΚ και ολίγον από ΛΑΟΣ. Η υπογράμμιση της μετάλλαξης της ΝΔ αποσκοπεί να κόψει τις επιστροφές αποστασιοποιημένων δεξιών ψηφοφόρων που είναι η δική του μεγάλη δεξαμενή. Και φυσικά να αντλήσει απευθείας από τους δεξιούς που έχουν απομείνει στην μητσοτακική ΝΔ, για λόγους αδράνειας. Παράλληλα στέλνει το μήνυμα ότι η παράταξη μπορεί να διατηρήσει την εξουσία, εφόσον απαλλαγεί από τον Μητσοτάκη και τα “βαρίδια” του ΠΑΣΟΚ, κάτι που δεν ακούγεται άσχημα στους δεξιούς. 

Το ότι εκείνος που απάντησε στον Τσιούτσια ήταν ο απαξιωμένος και ανερμάτιστος Άδωνις Γεωργιάδης, είναι ένα επιπλέον στοιχείο που αποκαλύπτει την αμηχανία του Μεγάρου Μαξίμου. Ο Άδωνις βέβαια κάνει δικό του παιχνίδι, αν όμως οι δεξιοί ψηφοφόροι εγκαταλείψουν οριστικά την ΝΔ, τότε ο ίδιος δεν θα έχει πεδίο για να παίξει στην μετά Μητσοτάκη εποχή. Η αποδόμηση της μητσοτακικής διακυβέρνησης από τον Σαμαρά, με την σύμφωνη γνώμη του Κώστα Καραμανλή, είναι κρίσιμο στοιχείο και αναγκαία συνθήκη αλλά όχι και ικανή.

Ο Σαμαράς θα κριθεί από την πρόταση που θα καταθέσει για την χώρα. Το περίπου 15% ως δυνητική δεξαμενή που του έδωσε στην τελευταία της μέτρηση η MRB είναι ελπιδοφόρο και σημαντική αφετηρία. Το εάν θα δημιουργήσει δυναμική έστω στον δικό του κεντροδεξιό χώρο, είναι το μεγάλο ζητούμενο…