Ούτε ανακοίνωση από το Άμυνας για το θάνατο 39χρονης πυροτεχνουργού

Πόσο κοστίζει η σιωπή του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας για τα τρία ορφανά της πυροτεχνουργού Μαρίας Κολτσακλή; Ένας λάθος χειρισμός στο πεδίο σημαίνει τραγωδία. Αυτό ήταν το απόσταγμα της αλήθειας που μου είχε εμπιστευτεί η Μαρία Κολτσακλή το 2014, στην πρώτη της συνέντευξη στον ημερήσιο “Χρόνο” της Κομοτηνής, ως μία από τις ελάχιστες γυναίκες πρωτοπόρους πυροτεχνουργούς του Ελληνικού Στρατού.

Ήταν μόνο δύο γυναίκες στις μονάδες των πέντε νομών της Ανατολικής Μακεδονίας Θράκης. Σήμερα, η τραγωδία ήρθε, αλλά όχι από κάποιο βλήμα. Ήρθε από την επάρατη νόσο που έφαγε τα σωθικά μιας γυναίκας, μόλις 39 ετών στις Σέρρες! Μιας υπεύθυνης, δυναμικής γυναίκας που πάλευε καθημερινά με τοξικές χημικές ουσίες, με διαβρωμένα εκρηκτικά και επικίνδυνα υλικά… Τότε που τη συνάντησα υπηρετούσε στην 389 ΠΑΠ Ξυλαγανής και μετέπειτα στο νομό Σερρών, τόπο καταγωγής της.

​Τότε, η Μαρία δεν φοβόταν να πει την αλήθεια. Κατήγγειλε ανοιχτά την παντελή έλλειψη επιδόματος επικινδυνότητας και ανθυγιεινής εργασίας. Μιλούσε για την καθημερινή έκθεση σε χημικά, που η Πολιτεία προσπερνούσε με μια εξευτελιστική ημερήσια αποζημίωση των 13 ευρώ! Κόντεψε να φάει φυλακή γιατί μίλησε, αλλά τελικά επικράτησαν πιο ψύχραιμα μυαλά.

Δεν αποκάλυψε κάποιο στρατιωτικό ή άλλο μυστικό – αντίθετα ήταν παράδειγμα προς μίμηση για πολλά νέα κορίτσια, που δεν γνώριζαν αυτή την επαγγελματική πορεία. Σήμερα, συγκλονισμενη μαθαίνω τον θάνατο της… και το κυριότερο ότι η ίδια αυτή Πολιτεία προσπερνά το θάνατό της, με μια ακόμα πιο εξευτελιστική σιωπή.

Σιωπή για την Μαρία Κολτσακλή

Πόσες γυναίκες πυροτεχνουργούς διαθέτει αυτή η χώρα για να προσπερνά την απώλεια μιας εξ’ αυτών, τόσο νέας, σαν να μην συνέβη τίποτα; Πού είναι οι επίσημες ανακοινώσεις του υπουργείου Εθνικής Άμυνας; Πού είναι η απόδοση τιμής σε μια ψυχή στελέχους του, που έπαιζε καθημερινά τη ζωή της κορώνα-γράμματα για την ασφάλεια των στρατοπέδων και των πολιτών;
​

Το χειρότερο όμως δεν είναι η γραφειοκρατική αναλγησία. Είναι η ουσία: Η Μαρία έφυγε έχοντας χάσει πρόσφατα και τους δύο γονείς της, ταλαιπωρούμενη με την επάρατο, αφήνοντας πίσω τρία ορφανά από μητέρα, παιδιά. Αν το υπουργείο Εθνικής Άμυνας και το ΓΕΣ θεωρούν ότι η αποστολή τους τελειώνει όταν σβήσουν τα φώτα της υπηρεσίας, κάνουν σοβαρό λάθος. Οφείλουν τώρα – όχι αύριο – να σκύψουν πάνω από την οικογένεια της Μαρίας Κολτσακλή.

Τα παιδιά μιας γυναίκας που υπηρέτησε στο πιο επικίνδυνο πόστο του Στρατού Ξηράς δεν είναι “ατομική ευθύνη”. Είναι χρέος τιμής και ηθική υποχρέωση της Πολιτείας να αναλάβει την πλήρη αποκατάσταση, στήριξη και φροντίδα τους. ​Η σιωπή της ηγεσίας απέναντι στα τρία αυτά παιδιά δεν είναι απλώς παράλειψη. Είναι ντροπή.

Δεν θεωρώ ότι είναι αφελές, αν και παίρνονται μέτρα, η συσχέτιση της εργασίας των πυροτεχνουργών με σοβαρές ασθένειες. Είναι ένα τεράστιο και συχνά “θαμμένο” θέμα. Οι πυροτεχνουργοί έρχονται σε καθημερινή, άμεση επαφή με τοξικές χημικές ουσίες, βαρέα μέταλλα, παλαιά διαβρωμένα εκρηκτικά (όπως TNT, RDX) και προϊόντα καύσης/διάσπασης πυρομαχικών, τα οποία είναι αποδεδειγμένα καρκινογόνα. Το γεγονός ότι η ίδια είχε θίξει από το 2014 στην συνέντευξη που μου είχε παραχωρήσει, την παντελή έλλειψη επιδόματος ανθυγιεινής εργασίας και μέτρων προστασίας για την έκθεση σε χημικά, καθιστά την κατάληξή της μια πικρή αλήθεια…

Η αναγκαία παρέμβαση απο το υπουργείο Εθνικής Άμυνας και το ΓΕΣ να γινει άμεσα. ​Να εκδώσουν επίσημη ανακοίνωση αναγνώρισης της προσφοράς της. ​Να ενεργοποιήσουν τους μηχανισμούς κοινωνικής και οικονομικής μέριμνας του Στρατού για την ουσιαστική στήριξη και προστασία των τριών ορφανών από μητέρα παιδιών της. Εν αναμονή…

Η κηδεία της πυροτεχνουργού θα γίνει αύριο Τετάρτη στις 11.30, στο Μεγαλοχώρι Σερρών,40 χιλιόμετρα από τις Σέρρες, στις βορειοδυτικές παρυφές της λίμνης Κερκίνης, κοντά στις εκβολές του ποταμού Στρυμόνα…