Γιατί σοκάρεται η Ευρώπη με την άνοδο της ακροδεξιάς;

Ακόμα κι αυτό όμως είναι απλώς βιτρίνα. Δισεκατομμύρια επί δισεκατομμυρίων, σύμφωνα με τα διεθνή ΜΜΕ, πέφτουν μαζικά στο Ισραήλ που μετατρέπεται σε “αιχμή του δόρατος”, σε επιθετική σκέψη-δράση, με αφανή αλλά άμεσο στόχο την Κίνα, ευρύτερα με τον αφυπνισμένο “Τρίτο Κόσμο”.

Εκεί επικεντρώνεται και το άμεσο ενδιαφέρον των ΗΠΑ για την επόμενη (παγκόσμια) σύγκρουση που αναδεύεται, αν και κανείς ακόμα στη Δύση, ιδίως στην Ευρώπη, δεν νοιάζεται να ενημερώσει τους Ευρωπαίους -οι πολίτες μένουν στο δημοκρατικό τους σκοτάδι, έρμαια και θύματα των κατά τα άλλα δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων τους. Η γειτονική μας Μέση Ανατολή είναι ήδη το επιλεγμένο στάδιο της αναμέτρησης με πρωταγωνιστή το Ισραήλ.

Στόχος να κυριαρχήσουν οι ΗΠΑ στην Ευρώπη

Τις τρέχουσες εξελίξεις εγκαινίασε ο Τραμπ όταν αποφάσισε να κάνει ό,τι έκανε ο Ρούσβελτ, προσαρμοσμένο στα σημερινά δεδομένα. Τώρα, δηλαδή, ο Τραμπ πιέζει την Ευρώπη να ξεζουμιστεί οικονομικά χάριν της Ουκρανίας. Τότε ο Ρούσβελτ καθυστέρησε να μπει στον Πόλεμο και ήρθε να σώσει την Ευρώπη όταν πια αυτή είχε  ήδη ξεζουμιστεί από τον Χίτλερ.

Ο στόχος ήταν ο ίδιος: Για να κυριαρχήσουν οι ΗΠΑ έπρεπε η Ευρώπη, το παλαιό καπιταλιστικό κέντρο, να προσκυνήσει τους Αμερικάνους, τα νέα αφεντικά. Έπρεπε η Ευρώπη να πέσει στην αγκαλιά της Αμερικής κραυγάζοντας “σώσε με”.  Ήδη στη διάρκεια του Πολέμου οι λεγόμενοι “πατέρες” της (υπόδουλης τότε) Ευρώπης (Σουμάν κ.λπ.) έτρεχαν στις ΗΠΑ και κάρφωναν στον Ρούζβελτ τον ντε Γκωλ, ότι απεργάζεται την ευρωπαϊκή ανεξαρτησία. Αυτό που βλέπουμε είναι ο εφιάλτης της επανάληψης όσων έζησαν οι άμεσοι πρόγονοί μας.

Αν, στην πορεία, η Ευρώπη διεκδικήσει όντως την αυτονομία της θα πάμε σε ενδοκαπιταλιστικό πόλεμο. Το φταίξιμο θα πέσει στους Γερμανούς, που δεν έχουν βαρεθεί να παίζουν το ρόλο του χρήσιμου ηλίθιου. Αλλά τον πόλεμο θα τον έχει προετοιμάσει ο Δυτικός ιμπεριαλισμός με έδρα τις ΗΠΑ. Η Γαλλία της Λε Πέν και του Μελανσόν είναι απλώς το “ορεκτικό”.

Αν ο ηττημένος ναζισμός επανεμφανίζεται σήμερα, σημαίνει ότι αυτό που μπήκε ως αντικαταστάτης, ο καπιταλισμός της Δύσης και ο ανατολικοευρωπαϊκός “κομμουνισμός”, αφήνουν μεγάλα κενά στις καρδιές των ανθρώπων -απέτυχαν.

Το μέλλον αόρατον για την Ευρώπη…

Αντίρροπες Δυνάμεις συγκρούονται όπου ο κυρίαρχος –αλλά όχι ανίκητος– Δυτικός Καπιταλισμός θέλει να διατηρήσει την θέση του ενώ ο πάλαι ποτέ λεγόμενος “Τρίτος Κόσμος” θέλει την αναπόφευκτη αναβάθμισή του. Πολλοί θα έλεγαν, για την ευκολία τους, ότι η Κίνα ηγείται του “τρίτου Κόσμου”.

Επί Μάο, μάλλον θα ήταν έτσι, αλλά επί Σι υπάρχουν αμφιβολίες. Ο Σι μπορεί να θεωρηθεί μια “δεξιά παρέκκλιση” (του Μαοϊσμού) που ελέγχει τις ποικίλες πολιτικές τάσεις, αλλά ο “εσωτερικός αγώνας” συνεχίζεται και το μέλλον είναι άγνωστο. Το ερώτημα είναι η μελλοντική στάση της Κίνας. Στο Ιράν, όπου έχει ζωτικό και άμεσο συμφέρον (πετρέλαιο), βοηθάει την ένοπλη αντίσταση της Τεχεράνης.

Μέχρι ο Δυτικός καπιταλισμός να αποδεχθεί την ιδέα ότι πρέπει να συμβιβαστεί με την Κίνα, θα χρειαστεί χρόνος. Και περισσότερος χρόνος, αν η Ρωσία και η Κίνα συνεχίσουν σταθερά να είναι σύμμαχοι. Αλλά αυτά είναι μια άλλη μακρά και άκρως ενδιαφέρουσα  Ιστορία.

ΥΓ: Η Ελλάδα δεν είναι παίκτης. Είναι μπάλα. Το παιχνίδι το λέμε και κλωτσοσκούφι.