Μην ξεχνάμε την εκπαίδευση των Ελληνόπουλων στη Βόρεια Ήπειρο…

Εύκολα στις περιπτώσεις αυτές, ο δάκτυλος απευθύνεται συνήθως στους αρμόδιους φορείς της Πολιτείας. Ωστόσο, η εκπαίδευση είναι ένα πεδίο στο οποίο συντονισμένα μπορεί να υπάρξουν και εκδηλωθούν πρωτοβουλίες και από το σύνολο των αρμόδιων οργανισμών του ιδιωτικού τομέα.

Στα θρανία των σχολείων της ιστορικά μαρτυρούμενης Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας δεν θα καθίσουν πλέον των 500 μαθητών – στις επτά σχολικές μονάδες που λειτουργούν με ειδικά προγράμματα για τα παιδιά των μελών της Μειονότητας από πλευράς του αλβανικού υπουργείου Παιδείας. Ας προστεθούν ακόμη 700 που παρακολουθούν σε προσαρμοσμένα δίγλωσσα ιδρύματα, τα οποία δραστηριοποιούνται χάρη πρωτοβουλιών που ελήφθησαν εγκαίρως – να σημειωθεί τούτο γιατί οι λεπτομέρειες έχουν ειδικό ενδιαφέρον – από πλευράς του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αναστασίου και του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, με υπουργό Εξωτερικών τον αείμνηστο Πέτρο Μολυβιάτη.

Αυτά είναι τα δεδομένα τα οποία αν μη τι άλλο αποτελούν απόδειξη της πτωτικής προοπτικής. Είναι προφανές ότι τούτο είναι συνέπεια της συνεχούς δημογραφικής αιμορραγίας των γηγενών Ελλήνων και της υποκριτικής αντιμετώπισης τους από πλευράς του αλβανικού κράτους. Εν πολλοίς, είναι δικαιολογημένη και η αντίδραση πολλών νέων γονέων που φεύγουν από τις εστίες τους κι εγκαθίστανται στην Ελλάδα, αναζητώντας καλύτερη προοπτική παιδείας για τα παιδιά τους.

Εδώ, όμως, έγκειται και η πρόκληση. Πρωτίστως για τους αρμοδίους φορείς της Αθήνας, αλλά και συνολικά τον Ελληνισμό, που παρά την οικονομική δυσχέρεια δύναται, τόσο οικονομικά, όσο πολύ περισσότερο δια της τεχνογνωσίας-εμπειρίας, να συνδράμει στην αναβάθμιση της παρεχόμενης για τα Ελληνόπουλα στη Βόρεια Ήπειρο, παιδείας. Κατά κύριο και πρώτο λόγο στην κατάρτιση στην ελληνική γλώσσα, τον πολιτισμό και την ιστορία, αλλά και στην εγκύκλια παιδεία.

Και όμως, μια απλή επίσκεψη στις σχολικές υποδομές, δύναται να φέρει στην επιφάνεια, όχι απλά ελλείψεις και αμέλειες, αλλά και υστερήσεις πολλών δεκαετιών. Αρκεί να αναφερθεί ότι σε καμιά από τις εκπαιδευτικές μονάδες που αναφέρονται στις περιοχές με ιστορικά πληθωρική παρουσία των Ελληνικών Κοινοτήτων δεν υφίσταται ένα οργανωμένο εργαστήρι πληροφορικής. Οι διαδραστικοί πίνακες και άλλα σύγχρονα μέσα εκπαίδευσης θα ήταν πολυτέλεια να ζητηθούν – την ώρα που οι παραδοσιακοί πίνακες της κιμωλίας… έστω με μαρκαδόρους, είναι φθαρμένοι και θα μπορούσαν να αποτελούν μουσειακό αντικείμενο!

Εκπαίδευση: Πεδίο απόδειξης της εθνικής συνέχειας…

Να σημειωθεί ότι τα Τίρανα παραμένουν (αδικαιολόγητα) ανένδοτα στην εισαγωγή έστω του βιβλίου της Ελληνικής Γλώσσας για το Δημοτικό – πόσο μάλλον για άλλα πιο ευαίσθητα εγχειρίδια – ένας από τους λόγους που πρέπει να εκδηλωθεί το ενδιαφέρον του Εθνικού κέντρου.

Η αναβάθμιση των υποδομών και η μέριμνα στην κατάρτιση, στην εξ’ αποστάσεως υποστήριξη των μαθητών και εκπαιδευτικών, την μετεκπαίδευση, την συνεχή εξειδίκευση και όσα άλλα η διαδικασία σχολικής και εξωσχολικής εκπαίδευσης προβλέπει και περιέχει, είναι προφανές ότι θα βοηθούσε ώστε τα Ελληνόπουλα – μόλις πάνω στα σύνορα με την Μητέρα Πατρίδα – να μην αισθάνονται εγκαταλειμμένα.

Δεν αρκούν οι σπασμωδικές αντιδράσεις, όπως η αποστολή υπολογιστών προηγούμενης εποχής, τετραδίων και μολυβιών…  Ούτε η επίκληση των διαδικασιών εγκαίρων αποσπάσεων στα ιδρύματα ιδιωτικού δικαίου, η συνήθης-προφασιστική επίκληση από πλευράς των αρμοδίων φορέων. Δεν αρκούν προφανώς όταν δεν είναι συστηματικές και συντονισμένες.

Και δεν είναι μόνο οι μαθητές. Εξίσου εγκαταλειμμένοι είναι και οι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι λόγω της φύσης του λειτουργήματος χρήζουν αφενός μόνιμης αναγνώρισης και επιβράβευσης της προσφοράς-κόπου τους, αλλά και της φροντίδας για τη συνεχή κατάρτιση τους για να ξεπερνιέται και η ρουτίνα που επίσης φύσει ακολουθεί την εκπαιδευτική διαδικασία.

Χάρη της ειδικής ευαισθησίας του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου, πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, σχολές και τμήματα παιδαγωγικής, φιλολογίας κ.α. από την Ελλάδα, τα προηγούμενα – μάλλον πέρασαν αρκετά – χρόνια, διοργάνωναν ημερίδες και σεμινάρια ποικίλου περιεχομένου. Εκτός των άλλων, αποτελούσαν κυρίως την αφορμή συνάντησης και αλληλο-ενίσχυσης των εκπαιδευτικών από διάφορες περιοχές και σχολικές μονάδες…

Τα σχολικά εγχειρίδια και τα πτυχία

Επισημαίνοντας τέτοιες πτυχές της κατάστασης των σχολείων στα οποία φοιτούν τέκνα των μελών της Βορειοηπειρωτικής Κοινότητας, καθίσταται ξεκάθαρη η ολιγωρία των Τιράνων για την βελτίωση της κατάστασης – όπως και η αδυναμία της Αθήνας να συνδράμει με τρόπο πιο ουσιαστικό. Ας αναφερθεί επίσης ενδεικτικά ότι σχολικό κτίριο στη Χιμάρα – δομή που λειτουργεί υπό την άμεση επίβλεψη των υπουργείων Εξωτερικών και Παιδείας της Ελλάδας – προετοιμάστηκε μέχρι και για τον εξοπλισμό από τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο και διατέθηκε ως προσωρινή λύση, ήδη από το 2006 – για να λειτουργήσει με τις μικρές του αίθουσες για τις ανάγκες του Δημοτικού.

Έχουν εκ τότε περάσει 20 χρόνια και καμία επέκταση της κτιριακής υποδομής δεν υπήρξε! Τούτων αναφερθέντων, θα ήταν μαξιμαλισμός να αναζητηθεί έστω και κάποια χειροπιαστή πρόοδος, σε ό,τι αφορά άλλες πτυχές στην παιδεία-εκπαίδευση, μεταξύ των δύο χωρών. Το πλέον φλέγον αυτό, των σχολικών προγραμμάτων και εγχειριδίων Γεωγραφίας και Ιστορίας της Αλβανίας, παραμένουν ίδια και απαράλλακτα, όπως στο παρελθόν.

Οι μηχανισμοί του υπουργείου Εξωτερικών δεν έχουν καταφέρει να “πείσουν” την Αλβανία ότι η Ήπειρος, η Δυτική Μακεδονία και τα Επτάνησα είναι τμήμα της Ελληνικής επικράτειας! Τούτο σε ό,τι αφορά στην Γεωγραφία, όπου Αλβανοί έφηβοι τα μαθαίνουν ως «αλβανικά εδάφη που αποσπάστηκαν αδίκως του εθνικού κορμού». Διότι είναι και η Ιστορία που τα διδάσκει για τον Ιλλυρικό χαρακτήρα της Ηπείρου, την φυλετική συγγένεια με τον Μέγα Αλέξανδρο… και κυρίως την «εθνοκάθαρση στην Θεσπρωτία».

Στο ζήτημα της αναγνώρισης και εξίσωσης των τίτλων Ανωτάτων Σπουδών που παρέχουν τα ελληνικά Πανεπιστήμια – ακόμη και αυτά που κατατάσσονται πολύ ψηλά στη διεθνή κατάταξη, που το SLpress.gr το ανέδειξε ίσως πρώτο – τα Τίρανα συνεχίζουν να τα απαξιώνουν. Παρότι πολλοί Αλβανοί νέοι που αποφοιτούν σε λύκεια στην Αλβανία επιλέγουν, αισίως και αθρόως, πανεπιστήμια στην Ελλάδα για την κατάκτηση πτυχίου, αποθαρρύνονται στη συνέχεια να επιστρέψουν εκεί, καθότι ακόμη και αυτό το Πτυχίο Ιατρικής του ΕΚΠΑ, ή του Μηχανικού του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, ή του Αρχιτέκτονα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου το Υπουργείο Παιδείας, τα Τίρανα το αναγνωρίζουν ως επιπέδου Bachelor…