Το φαινόμενο Μαζωνάκης: Πίστα, Gucci και σκοτάδια…

Για μία ολόκληρη γενιά, ο Γιώργος Μαζωνάκης υπήρξε ένα σύμβολο. Σε μια εποχή που έχουν γίνει viral τα κάθε λογής AI video και φωτό του τύπου “πως ζούσαμε παλιότερα”, δεν γίνεται να μην συγκινηθείς για τον θάνατο ενός τραγουδιστή, που ουκ ολίγες φορές τραγούδησες άσματα του σε πάρτι συμμαθητών και εκδρομικά πούλμαν, χόρεψες ζεϊμπέκικα του, αλλά και σχολίαζες τις εκκεντρικές εμφανίσεις του…

Υπήρξαν βεβαίως υπερβολές στον αποχαιρετισμό του – εποχή των social γαρ – αλλά και υπερβολικές-ελιτίστικες αντιδράσεις έναντι αυτών, του στυλ “εντάξει δεν ήταν και ποιοτικός καλλιτέχνης”. Καλώς ή κακώς, χωρίς να είμαστε ειδικοί να κρίνουμε την μουσική του πορεία, ο Μαζωνάκης υπήρξε ένα είδωλο. Και τα είδωλα, τα αποχαιρετάς με εκδηλώσεις λατρείας, συχνά και μεσσιανισμού.

 

Για να μεταφερθούμε στην γειτονική Ιταλία, όταν το καλοκαίρι του 2016 πέθανε στα 86 του ο Κάρλο Πεντερσόλι (ο θρυλικός Μπαντ Σπένσερ) αίσθηση είχε προκαλέσει το πλήθος κόσμου που συγκεντρώθηκε στην Santa Maria in Montesant για να του αποδώσει τον τελευταίο φόρο τιμής, με μουσικές μπάντες να παίζουν το “Trinity” και το “Dune Buggy” και τους θαυμαστές να αφήνουν… κονσέρβες με φασόλια στο φέρετρο του (όσοι έχουν δει το “They call me Trinity” θα καταλάβουν).

Δεν έχει καμία σημασία αν οι ταινίες του Σπένσερ κάθε άλλο παρά καλλιτεχνικά αξιόλογες ήταν (στην πλειονότητα τους ήταν κάτω του μετρίου) αλλά ήταν γεγονός πως υπήρξε ο παιδικός ήρωας ολόκληρων γενεών. Για αυτό και δεν πολυ-πείραξε και κανέναν που η κηδεία του δεν είχε καμία σχέση με το τυπικό καθολικό τελετουργικό…

Το φαινόμενο Μαζωνάκης

Για να επιστρέψουμε στον Μαζωνάκη, ο “Μαζώ” άρεσε σε κάθε λογής “φυλή”. Στους σκυλάδες, αλλά και σε έντεχνους. Στις ντίβες, αλλά και σε φασαίες. Στους κάγκουρες, αλλά και στους κυριλέ. Ήταν “και της μόδας”, αλλά τον γούσταραν και “ψαγμένοι”. Τέλος, “όσο ζω, Μαζώ”, έλεγαν και οι straight και οι γκέι!

Γιατί ο Μαζωνάκης το κατάφερε αυτό, σε εποχές που η πολιτική ορθότητα ήταν παντελώς άγνωστη και υπήρχαν σίριαλ, όπου η ομοφυλία εμφανίζονταν ανοιχτά ως «ανωμαλία». Ο Μαζωνάκης, ο οποίος ήταν αναμφισβήτητα και fashion icon, έπαιξε με άκρως εκκεντρικά – ανοιχτά queer ή unisex θα λέγαμε σήμερα πρότυπα – σπάζοντας τα κλασικά στερεότυπα του “σκληρού μάγκα-macho λαϊκού παιδιού”, καταφέρνοντας μάλιστα να μην “τσαλακωθεί” στα μάτια του κοινού του, το οποίο ειδικά σε αυτό που λέμε “νύχτα” και λαϊκό τραγούδι, είχε συνηθίσει σε άλλο στυλ.

Με το δε σουξέ “Gucci φόρεμα” είχε καταφέρει να γίνει viral πριν την εποχή των social media, ένα καλτ πλέον τραγούδι του Φοίβου, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως προπομπός της ελληνικής τραπ σκηνής – χωρίς βεβαίως να έχει καμία με την χυδαιότητα και τα εγκληματικά πρότυπα που ταυτίζονται με την τελευταία…

Στην πραγματικότητα, ούτε η καλλιτεχνική του πορεία ήταν αμελητέα. Διασκεύασε αξιοπρεπέστατα το “Με λένε Γιώργο” του Γιώργου Χατζηνάσιου, κατά πολλούς κατάφερε να το ερμηνεύσει καλύτερα και από τον Μανώλη Μητσιά! Ο ίδιος ο μεγάλος μαέστρος τον αποχαιρέτισε με συγκίνηση, με το χαρακτηριστικό αυτό τραγούδι:

Τραγούδησε μοναδικά Σταμάτη Κραουνάκη, το “Καμικάζι” στο “Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου” του Νίκου Παναγιωτόπουλου, για τους “εντεχνάδες-φαν” του Μαζωνάκη, πρόκειται για το καλύτερο του τραγούδι.

Μοναδικά λαϊκά τραγούδια του το “Ώρες μικρές”, βεβαίως το “Ανήκω σε μένα” (έχει χαρακτηριστεί ως ο προσωπικός-ύμνος του Μαζωνάκη) το “Κάθε βράδυ του Σαββάτου”, το “Έλα να δεις”…

Την δε πιο σπαρακτική του ερμηνεία «Θέλω να γυρίσω να σε βρω… Ένα βράδυ είναι αρκετό», δεν την δίνει για μία καψούρα ή έναν χωρισμό, αλλά για την παλιά του γειτονιά, την λαϊκή και εργατική Νίκαια, την οποία, παρά τα “φράγκα” και τα “σταριλίκια”, ουδέποτε ξέχασε, τιμώντας την και με ένα τραγούδι-ορόσημο για την συνεργασία της λαϊκής και της ελληνικής hip hop σκηνής, πρωτοποριακή τότε…

 

Ο Μαζωνάκης είχε και υποκριτικό ταλέντο – δεν αναφερόμαστε στην συμμετοχή του σε σίριαλ, όπου έπαιζε καρικατούρες του εαυτού του – αλλά στην, βραβευμένη στις Κάννες, ταινία μικρού μήκους της Εύης Καλογεροπούλου “Στον Θρόνο του Ξέρξη”, όπου υποδύεται έναν εργάτη στα Ναυπηγεία του Περάματος.

Ο εγκλεισμός και το σκοτάδι 

Όμως, πίσω από την λαμπρή καριέρα, κρύβονταν και πολλά σκοτάδια για τα οποία είχε μιλήσει και ο ίδιος ο τραγουδιστής στο παρελθόν. Αυτά τα σκοτάδια, που έχουν να κάνουν και με εξαρτήσεις, ακόμα και χρήση σκληρών ναρκωτικών, επικαλέστηκε η οικογένεια του για τον κλείσει στο Δρομοκαΐτειο, με βάση το νόμο της ακούσιας νοσηλείας, υποστηρίζοντας ότι είχε πάρει έναν άκρως επικίνδυνο δρόμο για τον εαυτό του και οικείους του.

Ως γνωστόν, ο τραγουδιστής απέδωσε τον εγκλεισμό του στις περιουσιακές διαφορές που έχει με μέλη της οικογένειας του και πέτυχε να πάρει εξιτήριο, ισχυριζόμενος πως ο εγκλεισμός έγινε παρά την θέληση του. Δεν μπορούμε να πάρουμε θέση σε ένα άκρως ευαίσθητο ζήτημα. Όμως, να επισημάνουμε πως δεν μπορεί να υπάρξει ακούσια νοσηλεία ενός εξαρτημένου για θεραπεία του, σε μία κλινική αποτοξίνωσης για παράδειγμα και είναι γνωστό πως οι εθισμένοι άνθρωποι (ακόμα και στον τζόγο) σπάνια θα ζητήσουν μόνοι τους βοήθεια, συνήθως μόνο όταν φτάσουν στον απόλυτο πάτο. Ειδικοί έχουν πει πως αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονται «σκληρή αγάπη», με ό,τι και αν αυτό σημαίνει…

Ακόμα και πριν τον θάνατο του, μία σειρά από συνάδελφοι και συνεργάτες του μιλούσαν για «σκοτάδια» και για έναν αδιέξοδο δρόμο που διέβαινε, ενώ τελευταίες εμφανίσεις του σε νυχτερινά κέντρα, άρχισαν να συγκεντρώνουν αρκετά αρνητικά σχόλια και να προκαλούν συζητήσεις. Όλα αυτά, την ίδια στιγμή, που ουδέποτε είχε συζητηθεί η ανιδιοτελής-φιλανθρωπική του δράση, την οποία ο ίδιος με σεμνότητα απέκρυβε, όπως έκανε και με την προσωπική του ζωή.

Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη επιβεβαίωση για αυτό, από την συγκινητική δήλωση του Αρχιεπισκόπου, που επιβεβαίωσε ότι «στάθηκε πάντα, ανώνυμα και σιωπηλά, γιατί έτσι συνειδητά επέλεγε, δίπλα σε συνανθρώπους μας που είχαν ανάγκη, χωρίς να ζητά αναγνώριση», αλλά και ότι «μέσα στο σκοτάδι – γιατί όλοι μας ανεξαιρέτως δοκιμαζόμαστε από το σκοτάδι – ανακάλυπτε πάντα την έξοδο προς το Φως».

Το τέλος

Δεν γίνεται κάποιος να μην συγκινηθεί, όταν αργοπέθαινε ανήμπορος στα χέρια δύο αδίστακτων “γιατρών”, οι οποίοι φαίνεται πως είχαν προτεραιότητα το φουσκωμένο πορτοφόλι του τραγουδιστή και όχι να νοιαστούν για έναν άνθρωπο που έχρηζε βοήθειας – και προφανώς δεν αναφερόμαστε στις “εγχειρήσεις ευεξίας” που διαφήμισαν οι δύο προφυλακισμένοι πλέον γιατροί και μάλιστα ήθελαν να τις επεκτείνουν και στην Μύκονο…

Ο δε θάνατος του τραγουδιστή ανέδειξε σημαντικά κοινωνικά ζητήματα. Έδειξε πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει αυτή η ιδιάζουσα ψηφιακή-“μοδάτη” δεισιδαιμονία, που δεν διαφέρει και πολύ αυτήν μιας προληπτικής που τρέχει στην καφετζού. Έδειξε τα εγκληματικά κενά του συστήματος Υγείας, όπως παραδέχτηκε ο ίδιος ο αρμόδιος υπουργός, που εκτός από “συγγνώμη”, ανέφερε ότι ήταν λάθος η κατάργηση των Επιθεωρητών Υγείας – θυμίζουμε μία από τις πρώτες αποφάσεις του “επιτελικού κράτους”, τρομάρα του… Έστω και αργά, μακάρι το τραγικό τέλος του τραγουδιστή, να ωθήσει την Πολιτεία να αναλάβει τις στοιχειώδεις ευθύνες της…

Πάντως, ένα ήταν σίγουρα το μεγάλο πάθος-εξάρτηση του Μαζωνάκη: Το τραγούδι, η πίστα. Η ζωή του δείχνει ότι αυτό πραγματικά αγαπούσε… Για αυτό τρύπωσε 13χρονων στο καμαρίνι της Μαρινέλλας (ισχυριζόμενος ότι είναι ανιψιός του Βασίλη Τσιβιλίκα!) για να της ζητήσει αυτόγραφο, λέγοντας της «είμαι συνάδελφος σας»! Για αυτό από τα 15-16 του χρόνια ξεκίνησε να τραγουδά στο λαϊκό μαγαζί της γειτονίας του, το “Μουσικό Ρετιρέ”. Από πιτσιρικάς στο δύσκολο και “άγριο γήπεδο” της νύχτας, που έχει τα δικά της “άβατα” και “κανόνες”…

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η τελευταία λέξη που είπε ο Μαζωνάκης  πριν ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση για το τέλος του, ήταν «σβήνω» – ο Σπένσερ που προαναφέραμε είχε πει “grazie”, έχοντας στο πλάι του αγαπημένους του ανθρώπους… Ο Μαζωνάκης έμελε να αργοπεθάνει μόνος και αβοήθητος, τερματίζοντας μία σπουδαία και ιδιαίτερη καριέρα, που είχε πολλά σουξέ, περισσότερα χειροκροτήματα, αλλά δυστυχώς και αρκετό σκοτάδι…