Τρύπιο σωσίβιο ο αντιρωσισμός για τις ευρωπαϊκές ελίτ…

Ο Μελανσόν στη γωνία. Όχι γιατί ετοίμαζε την Επανάσταση. Αλλά γιατί οι ντόπιες ελίτ πρέπει να θυμίζουν κάθε στιγμή ότι στο Παρίσι, στο Βερολίνο, σε όλη την Ευρώπη, η Εξουσία “κείται μακράν”, στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού, όπως μας υπενθύμισε, ως όφειλε, η κ. Κίμπερλι. Αλλά επιτέλους μην τα θέλουμε όλα δικά μας. Άλλο οι Γερμανοί που μας αιματοκύλησαν δυο φορές και άλλο οι Βαλκάνιοι, Ρουμάνοι και λοιποί Έλληνες, Αλβανοί και οι όμοιοι.

Να το πούμε αλλιώς. Όσο ο κοσμάκης, σαν καλός χριστιανός, προστατεύει την 80ντάχρονη γριούλα από την έξωση όλα είναι στη σωστή σειρά. Το καθεστώς υποχωρεί ως εκεί που πρέπει και ο κόσμος-που δεν είναι μαχόμενος λαός-χαίρεται. Εμείς, αν δεν καταλάβουμε ότι δεν βγαίνουμε από το τούνελ ακόμα και αν ο Μητσοτάκης καεί στο πυρ το εξώτερο, ακόμα και αν ο κ. “κουτσό άλογο” σπάσει και το τρίτο πόδι, αν δεν γίνει κάποιο “ελληνικό θαύμα”, θα μας πάνε άκλαυτους και θα χορεύουν οι Τούρκοι, οι Σκοπιανοί, δρυός πεσούσης ΠΑΣ ανήρ ξυλεύεται.

Τα αριστερά κόμματα στην Ευρώπη, οι δηλωμένοι εχθροί, είχαν καταπιεί το θανάσιμο χάπι του Ευρωκομμουνισμού. Ο εσωτερικός εχθρός εξαλείφθηκε, αλλά οι κυρίαρχες ελίτ, ανικανοποίητες, ανακάλυψαν (πάλι και πάλι) τον αιώνιο εξωτερικό εχθρό, τη Ρωσία. Αυτήν που επάνω της έσπασαν τα μούτρα τους, όχι οι μικρούληδες Λετονοί και γείτονες, αλλά οι τρανοί Γερμανοί.

Ποιος κοροϊδεύει ποιον στην Ευρώπη;

Οι Ευρωπαίοι δεν πρόσεξαν(!…) ότι οι ΗΠΑ-Τραμπ αποφεύγουν τους τσαμπουκάδες με τους Ρώσους, αντιθέτως κάνουν δουλειές μαζί τους –  όποιος ρίχνει πότε-πότε μια ματιά στη διεθνή ειδησεογραφία βλέπει και καταλαβαίνει… Δεν ήταν το new deal του Ρούσβελτ που έβγαλε την Αμερική από την οικονομική καταστροφή του 1928, αλλά η στροφή στην στρατιωτική oικονομία.

Τώρα, από την ηρωική εποχή της ανάκτησης της Ευρώπης από τους Άραβες κατακτητές, έχουμε περάσει στον παλιμπαιδισμό. Ξεπέσαμε στον κ. “Κουτσό Άλογο” για να γλιτώσουμε, λέει, από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, με εναλλακτική την Ζωή, ή την κυρία που τρέφεται από τις σκιές των ανθρώπων. Όταν ο αριστερός Μελανσόν χάνει, η ακροδεξιά Λεπέν εγκαθίσταται στο Μέγαρο της Δημοκρατίας και, κατά τον Νόμο, η Δημοκρατία νίκησε. Ποιος κοροϊδεύει ποιόν; Ποια συλλογική πολιτική των δημοκρατικών κομμάτων οδηγεί “ντουγρού” στην εχθρό της Δημοκρατίας; Αυτό το έργο δύσκολο να κρατήσει πολύ, να μου το θυμηθείτε…

Πίσω στον αστό Τρικούπη… 

«Ανθ’ ημών Γουλιμής, καληνύκτα σας» είπε ο Τρικούπης όταν έχασε τις εκλογές. Να θυμόμαστε τους νεκρούς μας γιατί χωρίς αυτούς θα μας κάνουν πολτό το μυαλό μας κάτι κυρίες, όπως μία Ιστορικός του “καλού κόσμου” που έντρομη έγραψε προχθές για τον Κολοκοτρώνη ότι ήταν «άρπαγας» ή «μέγας άρπαγας», θα σας γελάσω, ανενδοίαστο σχόλιο, αντιπαράθεση στο άγαλμα του στρατηγού που επιτάσσει: «ΕΦΙΠΠΟΣ ΧΩΡΕΙ ΣΤΡΑΤΗΓΕ ΔΙΔΑΣΚΩΝ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΠΩΣ ΟΙ ΔΟΥΛΟΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ».

Αγράμματη η εν λόγω κυρία, έντρομη κι αδιάβαστη, δεν έμαθε ότι ο Καβάφης, την είχε περιγράψει επακριβώς λέγοντας ότι «ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος κι οι Μήδοι επιτέλους θα διαβούνε». Οι Μήδοι, τελικά, εγκαταστάθηκαν δίπλα μας. Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του έλεγαν οι Ρηγάδες παίζοντας τους αριστερούς, όταν πια αυτό ήταν εξυπνάδα πρώτης τάξεως… με τους αυστηρούς Κνίτες να κρατάνε σιγόντο από απέναντι.