Άνθρακας ο θησαυρός της συμφωνίας Τραμπ-Πούτιν για το ντίζελ

Και μεγάλη ταραχή υπήρξε σε όλα σχεδόν τα ηγετικά κλιμάκια, σχεδόν παντού στον κόσμο πλην εκείνων που ξέρουν να σταθμίζουν σωστά τα πράγματα και να βλέπουν τόσο τα αριθμητικά δεδομένα στις πραγματικές τους διαστάσεις, όσο και τις πολιτικές σκοπιμότητες και τις επιδιώξεις.

Αλήθεια ποια ακριβώς θα είναι η επίπτωση αυτών των ποσοτήτων ντίζελ στην αμερικάνικη και την παγκόσμια αγορά-οικονομία; ΟΙ ΗΠΑ καταναλώνουν 18,3 εκατ. τόνους ντίζελ μηνιαίως (με επίσημα στοιχεία του US Energy Information Administration). Δηλαδή, η ποσότητα των 300.000 τόνων που ο Τραμπ εξασφάλισε σύμφωνα με την προσωπική δήλωσή του, αποτελεί το 1,64% των αναγκών της αμερικάνικης οικονομίας!

Η ΕΕ – μεγαλύτερος καταναλωτής σε ντίζελ απ’ ό,τι οι ΗΠΑ, όπου προτιμούν περισσότερο την βενζίνη ως καύσιμο – έχει συγκεντρωτική κατανάλωση 20,7 εκατ. τόνους ντίζελ (με στοιχεία της Eurostat). Δηλαδή, αν η ποσότητα αυτή, των 300.000 τόνων, κατευθύνονταν αποκλειστικά προς τις χώρες της ΕΕ, θα καλύπτoνταν το 1,45% των μηνιαίων αναγκών της!

Δεν χρειάζεται, νομίζω, να μιλήσουμε για την παγκόσμια οικονομία! Αν διαβάσει όμως κανείς την ανακοίνωση του προέδρου Τραμπ στο σύνολό της, θα δει παρακάτω καθαρά την αγωνία του – και το που στοχεύει. Τον ενδιαφέρουν όσοι έχουν μεγάλες αγροτικές ιδιοκτησίες (great farmers), οι ράντσερς (ranchers) και οι μεγάλες εταιρείες μεταφοράς (truckers). Αυτές οι ομάδες τον ενδιαφέρουν και τις αναφέρει εξάλλου.

Το ντίζελ, οι εκλογές και η Αλάσκα

Και τούτο γιατί, σε λιγότερο από ένα μήνα υπάρχουν στις ΗΠΑ οι ενδιάμεσες εκλογές. Αυτές οι κοινωνικές κατηγορίες αποτελούσαν κοινωνικές ομάδες στηρίγματα ισχυρά των Ρεπουμπλικάνων. Μαζί δε με τον ευρύ κύκλο επαγγελμάτων, επιχειρήσεων και εργαζομένων που επηρεάζουν – και οι οποίες έχουν σκληρά πιεστεί από την αύξηση των τιμών των καυσίμων και την συνεπαγόμενη αύξηση των τιμών όλων των αγαθών – μπορούν να επιφέρουν μεγάλο, καθοριστικό για την υπόλοιπη θητεία Τραμπ, εκλογικό πλήγμα.

Πέρα απ’ αυτά, σημαντικά – για την συνολικότερη εικόνα – είναι να τονισθούν, από τη μια τα αδιέξοδα στα Στενά και η συμφωνία της Αλάσκα. Το αδιέξοδο στα Στενά του Ορμούζ με την πάροδο του χρόνου περιπλέκεται περισσότερο, με την αυξανόμενη ένταση στην περιοχή από τους Χούθι, τις αδυναμίες της Σαουδικής Αραβίας και την αστάθμητη εμπλοκή νέων παικτών (Τουρκία, Πακιστάν), με την σταθερή ανταγωνιστική άνοδο της Κίνας, με τις επικείμενες εκλογές στο Ισραήλ και την πιθανή μετεκλογική αβεβαιότητα.

Από την άλλη είναι οι συμφωνίες στην Αλάσκα, όπως έχω ξαναγράψει, όπου ο πρόεδρος Τραμπ και ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν –
στην μόνη προσωπική τους συνάντηση – είχαν μια ευρύτερη συμφωνία, μη γνωστοποιημένη συνολικά και συγκεκριμένα. Διαβάζουμε αποσπασματικά κάποια τμήματά της πάντως. Αναφέρονται συμφωνίες για ενεργειακά ζητήματα και ορυκτές εκμεταλλεύσεις (όχι μόνον ενεργειακές) σε γεωγραφικές ζώνες και διάφορες οικονομικές συνεργασίες, με ανταλλάγματα στην Ουκρανία.

Η τωρινή κίνηση Τραμπ, μολονότι, δεν έχει πρακτικό και πραγματικό αποτέλεσμα για την οικονομία των ΗΠΑ, συνδέεται με κείνες τις συμφωνίες απ’ όπου προέρχεται και η τωρινή δημόσια δήλωση-υπενθύμιση Τραμπ περί αλλαγής του προέδρου της Ουκρανίας…