Η ζωή χωρίς την Κίμπερλι…

Και τούτο δια δύο λόγους: Πρώτον, δια το αψήφιστο της εκλογής. Πως επελέγει η κα Γκιλφόϊλ; Πέρασε κι απ’ την Γερουσία. Με καμία επιφύλαξη, αν κι άσχετη με την διπλωματία. Δεύτερον, το κενόν που αφήνει στον αναπληρωτή της κ. Τζών Χάκ, τουλάχιστον μέχρι τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, ίσως και κατόπιν. Αν όμως χρειασθεί – ό μη γένοιτο – θα είναι μειωτικό η Αθήνα να στερείται Αμερικανού πρεσβευτού που εκπροσωπεί μία τόσον μεγάλη χώρα κι ή Άγκυρα να διαθέτει έναν, επιστήθιο “φίλο” του Αμερικανού προέδρου.

Ας μέμφεται όμως εαυτόν. Από της εποχής του Μπιλ Κλίντον χρονολογούνται οι περιπέτειες της Αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα. Όταν συνέβη το επεισόδιο στα Ίμια, ο τότε Αμερικανός πρέσβης Νάϊλς, αν και γνώριζε ότι τα δύο νησάκια ήσαν μέσα στα Ελληνικά χωρικά ύδατα των έξι μιλίων, σιώπησε και πέρασε την υπόθεση στο State Department, που ευκαιρίας δοθείσης, διέταξε τον Κώστα Σημίτη και την Τανσού Τσιλέρ: “Όχι σημαία, στρατά και διακατοχή”.

Ουσιαστικώς δικαίωσε τις Τουρκικές θέσεις της αμφισβητήσεως των Ελληνικών δικαιωμάτων επί των Δωδεκανήσων που είχαν εκχωρηθεί στην Ελλάδα το 1947 με την συνθήκη ειρήνης του B’ Παγκόσμιο Πόλεμο στον οποίον η Τουρκία ήταν με την μεριά του Χίτλερ μέχρι τον Μάϊο 1945.     

Οι μεγάλες δυνάμεις καραδοκούν να επιβάλουν την πολιτική τους στις μικρότερες και δεν χάνουν την ευκαιρία να γίνουν διαιτητές επ’ ωφελεία των. Όταν όμως η τοπική εκπροσώπησή τους γίνεται με πρόσωπα κύρους, τα συμβουλεύονται πρώτα για τις συνέπειες κι έπειτα αποφασίζουν – δεν τα αφήνουν σε διπλωμάτες καριέρας αλλά σε πολιτικά πρόσωπα, όπως την εποχή του προέδρου Αιζεχάουερ και του πρεσβευτή Λαμπούϊς το 1961. 

Μέρος της ευθύνης για την βραχύβια θητεία της κας Γκίλφόϊλ φέρει κι η Αθήνα που την κατέστησε διασημότητα αλλά κι ένας υπουργός της κυβέρνησης που ήλθε σε ρήξη μαζί της στη Ρουμανία όπου λέγεται ότι η κυβέρνησή της ανετράπη με παρέμβαση του εκεί Αμερικανού πρεσβευτή. Αντί να κάνει ρηματική διακοίνωση στο ημέτερο ΥΠΕΞ, άφησε έναν ανάλογο ισχυρισμό να σέρνεται επί ημέρες στις εφημερίδες μέχρι που εκμεταλλεύθηκε το περιστατικό η “Wall Street Journal “με πολύ αλάτι και πιπέρι πρέσβης”.

Τώρα η προσκόμιση του λογαριασμού με την Αθήνα στο “περίμενε” και την Άγκυρα με τον κ. Τομ Μπάρακ που θα μπορούσε να είναι… Τούρκος στην Ουάσινγκτον.

Και μη χειρότερα…