Ελληνοτουρκικά: Τι απαντά η ιστορία στις “καλόπιστες διαπραγματεύσεις” που ζητούν οι ΗΠΑ

Ολίγη ιστορία συνεπώς δεν βλάπτει: Με τις ευλογίες του Αμερικανού προέδρου Ουϊλσον υπoγράφτηκε το 1917 η συνθήκη ειρήνης των Σεβρών (προάστιο των Παρισίων) μετά την ήττα της Οθωμανικής Τουρκίας, στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο όπου είχε συνταχθεί μαζί με τις κεντρικές δυνάμεις, την Αυτοκρατορική Γερμανία και Αυστρουγγαρία.

Η Ελλάς, έπειτα από οδυνηρό διχασμό μεταξύ βασιλοφρόνων και βενιζελικών, συντάχθηκε με τις δυνάμεις της Αντάντ (εγκαρδίου συνεννοήσεως Γαλλίας, Μεγάλης Βρετανίας, Ιταλίας και Ρωσίας, στην οποία προσχώρησαν το 1917 και οι Ηνωμένες Πολιτείες, δίνοντας τέλος στον αιματηρό ευρωπαϊκό πόλεμο και τη νίκη στα αντι-οθωμανικά όπλα των Βαλκανίων χωρών (Μαυροβούνιο, Σερβία, Ελλάδα) εις βάρος της Τουρκίας και Βουλγαρίας.

Με την τελευταία συνήφθηκε η συνθήκη του Νεϊγύ που υποχρέωσε τους Βουλγάρους ν’ αποσυρθούν της Θράκης και ανατολικής Μακεδονίας. Η συμμετοχή του Σερβικού κι Ελληνικού στρατού στην συμμαχική νίκη στο Μακεδονικό μέτωπο υπήρξε σημαντική με πολυαίμακτες θυσίες που άρχισαν από την μάχη των Γιαννιτσών, η οποία νίκη απελευθέρωσε την Θεσσαλονίκη από τεσσάρων αιώνων δουλεία στους Τούρκους μέχρι της ήττας Βουλγάρων στις μάχες του Κιλκίς, Δοϊράνης και Σκρα.

Η ανατολική Θράκη κατελήφθη απ’ τον Ελληνικό στρατό και το θωρηκτό “Αβέρωφ” αγκυροβόλησε κάτω από τον Ντολμά Μπαξέ, ανάκτορο του σουλτάνου, απ’ το 1453 που έπεσε η Κωνσταντινούπολη στα μιαρά χέρια των Οθωμανών. Ακολούθησε η αποβίβαση του Ελληνικού στρατού στην Σμύρνη το 1919, με εντολή των συμμάχων και την επιθυμία του Ελευθερίου Βενιζέλου να προστατεύσει τους Ελληνικούς πληθυσμούς της Μικράς Ασίας και του Πόντου από τους διωγμούς των Τούρκων.

Από το μικρασιατικό δράμα έως σήμερα

Έπειτα από διετή αγώνα κατά του Μουσταφά Κεμάλ, που είχε κηρύξει “ιερό πόλεμο” των Μουσουλμάνων κατά των Χριστιανών της Μικράς Ασίας και την ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές του Νοεμβρίου 1920 που έστρεψε τους συμμάχους και τους Ιταλούς εναντίον του Ελληνικού στρατού, νικηφόρου μέχρι τότε κατά των Κεμαλιστών – ως και δια της βοηθείας των Μπολσεβίκων που είχαν επικρατήσει στην Ρωσία και συνθηκολογήσει το 1917 με τους Γερμανούς – το Ελληνικό μέτωπο κατέρρευσε έξω από την ΄Αγκυρα κι άρχισε το δράμα της Μικρασιατικής Καταστροφής του αυτόχθονος Ελληνισμού που πήρε δύο χρόνια για να συντελεστεί με την ανακωχή των Μουδανιών το 1923 κι την ανταλλαγή πληθυσμών με τους Οθωμανούς της Κρήτης.

Ο Βενιζέλος κι ο Ισμέτ Ινονού-πασάς ανέλαβαν την σύναψη ειρήνης στη Λωζάννη που έπειτα από πολλές προσπάθειες “Καλή τη πίστει”, συνήφθηκε τον Αύγουστο του 1923 με σοβαρότατες συνέπειες για την Ελλάδα, όπως η αποχώρηση του Ελληνικού πληθυσμού απ’ την ανατολική Θράκη, η καταστροφή της Σμύρνης και η κατακρεούργηση του μητροπολίτη της απ’ τον Τουρκικό όχλο και την εκχώρηση της περιοχής της περιοχής Καραγάτς της δυτικής Θράκης στην Τουρκία, αντί πολεμικών αποζημιώσεων της ηττηθείσης Ελλάδος.

Οι Τούρκοι ήταν έτοιμοι να εισβάλουν εκ νέου στην Ελλάδα αλλ’ η πανστρατειά υπό τον στρατηγό Θεόδωρο Πάγκαλό τους σταμάτησε στο ποταμό Έβρο. Τα ελληνικά νησιά Ίμβρος και Τένεδος παραδόθησαν στην Τουρκία, η οποία περιορίσθηκε στα τρία ναυτικά μίλια χωρικά ύδατα (ΧΥ) από της Ασιατικής ακτής με την Συνθήκη της Λωζάννης – αν και νικήτρια στον πόλεμο της Μικράς Ασίας

Η αρπακτικότητα των Τούρκων δεν σταμάτησε έκτοτε. Διαρκούντος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, παζάρευαν με τους Εγγλέζους την συμμέτοχή τους στη πλευρά των συμμάχων κατά της ναζιστικής Γερμανίας, με αντάλλαγμα τα ελληνικά νησιά Μυτιλήνη, Χίο και Σάμο και τα Δωδεκάνησα, που κατείχαν οι Ιταλοί μέχρι το 1943. Το Καστελλόριζο ήταν το πρώτο που απελευθερώθηκε από την γερμανική κατοχή το 1944. Η συνθήκη ειρήνης των Παρισίων 1947, στην οποία δεν μετέσχε η Τουρκία ως μη εμπόλεμος, αναγνώρισε την κυριαρχία των Δωδεκανήσων και του πολύνησου του Καστελλορίζου στην Ελλάδα

Τί δείχνει η ιστορία 

Η Τουρκία μεταπολεμικώς δεν σταμάτησε τον ανθελληνισμό της, αφού το 1955 έκαμε διωγμό κατά των ομογενών μας της Κωνσταντινουπόλεως με την προτροπή της κυβερνήσεως του Μεντερές. Το 1974 κατέλαβε με Αμερικανικά όπλα, το 38% της Κύπρου που έκτοτε κατέχει κι έκαμε εθνοκάθαρση των Ελληνοκυπρίων. Προσπάθησε ανεπιτυχώς να ματαιώσει την διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών στην Τζαμάϊκα το 1982 για το Διεθνές Δίκαιο της Θαλάσσης, που αναγνώρισε τα 12 μίλια για Χωρικά Ύδατα την υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ στα νησιά από 170 χώρες.

Το 1975, η Τουρκική εθνοσυνέλευση κήρυξε το “casus belli” σε περίπτωση επεκτάσεως των χωρικών υδάτων υπό της Ελλάδος στα 12 μίλια όπως δικαιούται απ’ το Διεθνές Δίκαιο Θαλάσσης. Ακολούθησε η ουδετεροποίηση των Ιμίων, παρά το γεγονός ότι όλοι οι ναυτικοί χάρτες τα εντάσσουν στην Ελληνική επικράτεια και το 2016 άρχισε να αμφισβητεί την Ελληνικότητα των Αιγαιακών νήσων με το επιχείρημα ότι εγκλωβίζουν την ναυσιπλοΐα της με τα Ελληνικά νησιά, ενώ πάσα αβλαβής κυκλοφορία είναι ελευθέρα εις ολόκληρο το Αιγαίον και Μυρτώον πέλαγος.

Οι Αμερικανοί όμως υπεστήριξαν παραδόξως το παράνομο Τουρκολιβυκό μνημόνιο, αν και δεν αναγνωρίζουν κλειστόν τον κόλπο της Σύρτεως κι οι ίδιοι έχουν Χωρικά Ύδατα μέχρις 200 μιλίων στις ακτές τους. Σήμερα συνιστούν “διαπραγματεύσεις” με τους Τούρκους, “καλή τη πίστει” – αν έχει επιδείξει ποτέ η ισλαμική ορδή τέτοια, παρά μόνον όταν ηττήθηκε στον πόλεμο το 1916 κι αποχώρησε από την Μέση Ανατολή με την συμφωνία των Σάϊκς-Πικώ το 1916.

Μάλιστα, οι Τούρκοι εγκατεστάθηκαν το 2025 στην Συρία κι απείλησαν να καταλάβουν και την Ιερουσαλήμ, τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Βενιαμίν Νετανιάχου, “αποκλειστικό σύμμαχο” (!) εν τούτοις του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Αυτός ούτος δεν διαπραγματεύεται “Καλή τη πίστει”… Πρώτα κτυπάει και δεν συζητάει!