Συνυπογράψαμε την εκποίηση στο Κάιρο της Μονής Σινά!

Χτισμένο πάνω από την «φλεγόμενην και ου κατακαυμένη βάτον» με «όλους τους κανόνες της φρουριακής αρχιτεκτονικής και της μοναστικής παράδοσης» του 6ου μ.Χ αιώνα στις υπώρειες τριών καθαγιασμένων βιβλικών βουνών, της Αγίας Αικατερίνης, όπου βρέθηκε το σκήνωμά της, του Χωρήβ, όπου ο θεόπτης Μωυσής παρέλαβε από τον Θεό της δέκα εντολές και της Αγίας Επιστήμης όπου ασκήτευε η Αγία, το Μοναστήρι υπήρξε για τους πιστούς ένας προαιώνιος, αγιασμένος τόπος.

Με χιλιάδες ανά τους αιώνες “έγκλειστους” σιναΐτες ασκητές του πνεύματος, με αμέτρητους αναχωρητές νοσταλγούς του παραδείσου και μάρτυρες της χριστιανικής πίστης, άλλα και με μυριάδες ταπεινούς προσκυνητές. Άπαντες «τοις ερημικοίς, μακαρία ζωή, θείω ερώτι, πτερουμένοις». Μάρτυρες, Όσιοι, Άγιοι και Προσκυνητές. Γιατί, όπως γράφει στο οδοιπορικό του στο Σινά ο Νίκος Καζαντζάκης, εδώ «ο Θεός φαντάζει ειρηνικός, ολιγαρκής, χαρούμενος σαν καλός άνθρωπος», αναφέροντας και τα λόγια του ασκητή: «Θεός εστί σκιρτημός και ήπιον δάκρυ».

Εδώ, υπάρχει όμως, συσσωρευμένος ανά τους αιώνες, και ένας μοναδικός πολιτισμός που αναγορεύει τη Μονή σε πνευματικό και καλλιτεχνικό κέντρο και θησαυροφυλάκιο Ιερών Βιβλίων. Μια βιβλιοθήκη διεθνούς ακτινοβολίας με χιλιάδες χειρόγραφα (πολλά εικονογραφημένα) και έντυπα σε πολλές γλώσσες, με βυζαντινές, από την προεικονομαχική περίοδο, και μεταβυζαντινές εικόνες (“Κρητική Σχολή”) που συγκροτούν την σημαντικότερη πινακοθήκη του Ορθόδοξου Κόσμου, με αριστουργήματα αργυροχοΐας και μεταλλοτεχνίας από τον 6ο έως τον 18ο αιώνα που αποτελούν και μοναδικά ιστορικά τεκμήρια, με λαμπρά ψηφιδωτά και τοιχογραφίες από την εποχή του Ιουστινιανού. Για αυτό και το 2003 η Μονή αναγορεύτηκε από την UNESCO σε Μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Για αιώνες το Μοναστήρι δεν άλλαξε, παρότι από τον 7ο αιώνα οι μαχητές του Ισλάμ το πήραν από τους Βυζαντινούς. Όλοι όμως την σεβάστηκαν και προστάτευσαν προνομιακά και την ελληνική παρουσία. Με πρώτο τον Μωάμεθ και την διαθήκη του, την περίφημη «Αχτιμανές», τον «ευαγγελικό λόγο» που αντί για υπογραφή φέρει το αποτύπωμα της παλάμης του ιδρυτή της μουσουλμανικής θρησκείας και κατακτητή του Σινά. Ακολούθησαν ο Σουλτάνος Σελήμ Α΄, που αναγνώρισε την παλιά «Αχτιμανές», ο Πάπας Ονώριος, μέχρι και ο Ναπολέοντας.

Μονή Σινά: Σεβασμός επί αιώνες

Όλα έμειναν “ακίνητα”, σαν να μην πέρασαν οι 15 αιώνες, με την πνευματική-μοναστική ζωή της Μονής πάντα σε ησυχαστική κατάσταση, χωρίς ποτέ να μιλά κανείς για τα περιουσιακά της “τεκμήρια”, πολύ περισσότερο δε να τα αμφισβητεί. Μέχρι που πέρυσι ήρθε η ώρα των αιγυπτιακών “δικαστηρίων” και των αμφισβητήσεων των «ιδιοκτησιών» της ιστορικής Μονής, αλλά και ο καιρός της ελληνικής διπλωματίας των “διευθετήσεων”, των ενταγμένων προφανώς στις νέες πραγματικότητες των ελληνοαιγυπτιακών “φιλικών” σχέσεων.

«Διευθετήσεων», όπως αναφέρουν έγκυρα δημοσιεύματα (“Corriere della Sera”), που έγιναν στο πλαίσιο της αιγυπτιακής «έννομης τάξης» για την «νομική κατοχύρωση» της Μονής. Και μάλιστα κατόπιν «συμφωνιών», εν είδη «σιωπηρών ανταλλαγμάτων» για το περίφημο «υποβρύχιο καλώδιο» και τα ελληνοτουρκικά.

Και όλα, όπως είθισται, έπρεπε να διευθετηθούν υπό τη “σκέπη” των Ελληνορθόδοξων Πατριαρχείων και των Εκκλησιών Ελλάδος και Κύπρου, με τις “ευλογίες” της ελληνικής κυβέρνησης και με την «μετά βασάνων» συγκατάθεση του νέου Αρχιεπισκόπου της Μονής Συμεών για μια ουσιαστικά “εξωδικαστική” συμφωνία. Με τον προσφάτως “αποπεμφθέντα” πρώην Αρχιεπίσκοπο Σινά Δαμιανό να κατηγορεί ευθέως την ελληνική κυβέρνηση πως «παρέδωσε τη Μονή στην αιγυπτιακή πλευρά» και ικετεύοντας παράλληλα τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο να μη κηλιδώσει το όνομά του με μια «προδοσία».

Η ακανθώδης αυτή υπόθεση προφανώς έχει ακόμα πολλά “διαδικαστικά” ως προς τα «αμφισβητούμενα» και τα «υπό διαπραγμάτευση» πλέον “ακίνητα” της Μονής, τα οποία πρέπει να επιλυθούν, ώστε να μπουν και οι υπογραφές της «συμφωνίας» μεταξύ της Μονής και του αιγυπτιακού δημοσίου. Αυτό που ήδη διαφαίνεται όμως είναι πως η «αρχή του τέλους» της «θεοφύλακτης» Μονής, όπως υπήρξε εδώ και 15 αιώνες έχει ξεκινήσει.

Ο Γιώργος Γεραπετρίτης πάντως πανηγυρίζει για την επικείμενη «νομική κατοχύρωση» της Μονής, θεωρώντας την άλλη μια μεγάλη επιτυχία της Ελλάδας! Μια ακόμη “εκκρεμότητα” μεταξύ “φίλων” έκλεισε. Δεν είναι η πρώτη φορά άλλωστε που ο υπουργός των εξωτερικών δεν θα είχε πρόβλημα αν κάποιοι τον χαρακτήριζαν «μειοδότη», όπως δήλωσε ο ίδιος ευθαρσώς!