Η “Γαλάζια Πατρίδα” και η ώρα των ελληνικών αποφάσεων

Μπορεί επίσης να λεχθεί ότι διατηρήθηκε η φαινομενική ειρήνη και ο σιωπηρός πόλεμος που επέτρεψε ο πλανητάρχης, με σοβαρές, όμως, ζημίες για τη χώρα μας. Δεν υπήρξε ημέρα κατά τα δύο προηγούμενα χρόνια που να μην αμφισβήτησε η Τουρκία την εδαφική ακεραιότητα και τα διεθνή δικαιώματα της Ελλάδας. Δεν έστειλε «ένα βράδυ» ο Ερντογάν τον αποβατικό στόλο να καταλάβει ένα ελληνικό νησί, αλλά τα 150 πλοία του είναι ετοιμοπόλεμα.

Δεν πραγματοποίησε έρευνες και βυθοτρήσεις για υδρογονάνθρακες στο Αιγαίο και στο Λιβυκό Πέλαγος, αλλά ακύρωσε τουλάχιστον δύο φορές την πόντιση ηλεκτρονικών και ευρωπαϊκών ηλεκτρικών καλωδίων προς την Κύπρο και το Ισραήλ, με σαφή υποχώρηση της Ελλάδας. Δυνατόν να περιορίστηκαν οι μεταναστευτικές ροές στον Έβρο —βοήθησαν προς τούτο ο «φράχτης» και το φιάσκο του Φιντάν με την εισβολή στα τέλη του 2019—, αλλά επαναλήφθηκαν με σφοδρότητα εφέτος στη Γαύδο και στην Κρήτη, όπου αφίχθησαν περισσότεροι από 23.000 λαθρομετανάστες. Ίσως να πταίει και η αμφισημία της Κομισιόν, αλλά η πίεση είναι ήδη ασφυκτική στα ελληνικά παράλια.

Ουδείς αμφιβάλλει ότι η Τουρκία την ασκεί εμμέσως, μέσω της Λιβύης και της Τυνησίας. Το τουρκολιβυκό μνημόνιο κυρώθηκε προχθές, αλλά παρήγαγε απτά αποτελέσματα από τότε που συνήφθη, προ δεκαετίας, χωρίς να ματαιωθεί, εξαιρουμένων ορισμένων βερμπαλιστικών διαμαρτυριών της κ. Καλή, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ φαίνεται ότι τυγχάνει της αποδοχής της κυβέρνησης Τραμπ —διότι τόση αξία έχει, αφού μπορεί να ανατραπεί ανά πάσα στιγμή.

Τέλος, αλλά όχι οριστικά, η εμμονή της Τουρκίας στη λύση των «δύο κρατών» στην Κύπρο αγνοεί τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, χωρίς τις παραμικρές συνέπειες. Οι παρενέργειες της τουρκικής αδιαλλαξίας έχουν, βεβαίως, κόστος και για την ίδια, το οποίο αποτυπώνεται στην ενίσχυση των πολιτικοστρατιωτικών σχέσεων της Ελλάδας με τη Γαλλία και, κυρίως, με το Ισραήλ, για λόγους, όμως, άσχετους με την Ελλάδα (Λωρίδα της Γάζας και Αδελφοί Μουσουλμάνοι).

Ισραήλ και Τουρκία

Το Ισραήλ διαδέχθηκε τη χώρα μας στην πρώτη θέση μεταξύ των διακηρυγμένων εχθρών της Άγκυρας, γεγονός που ίσως θεωρείται πρωτοφανές για τον 21ο αιώνα. Το παράδοξο αφορά δύο «συμμάχους» στο ΝΑΤΟ, όπου υποτίθεται ότι ισχύει η ρήτρα των Τριών Σωματοφυλάκων («ένας για όλους και όλοι για έναν»). Το πώς, όμως, θα λειτουργήσει αυτή αποτρεπτικά παραμένει άγνωστο, όταν οι ΗΠΑ θεωρούν το Ισραήλ τον καλύτερο σύμμαχό τους και την Ελλάδα υποτελή.

Τούτων ούτως εχόντων, απομένει να καταδειχθεί πόσο ακόμη θα ανθέξει η κατευναστική πολιτική του κ. Γεραπετρίτη απέναντι στην Τουρκία και στα «τσιράκια» της (Ράμα, Χαφτάρ, Σκόπια και Ζελένσκι, μέχρι πρότινος «υιοθετημένο» από τον Κυρ. Μητσοτάκη). Καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα έπρεπε να αντικατασταθεί ο υπουργός Εξωτερικών, ιδίως ενόψει εκλογών τον Μάρτιο, διότι αποτελεί «βαρίδι» για τη φθίνουσα δημοτικότητα της ΝΔ και προκαλεί αντιδράσεις στην κοινοβουλευτική ομάδα. Θα εκλαμβανόταν, όμως, ως πρελούδιο απομάκρυνσης του Κ. Μητσοτάκη από την ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος.

Εντούτοις, υπάρχει επείγουσα ανάγκη ριζικής αλλαγής της πολιτικής της Ελλάδας απέναντι στην Τουρκία και σε όσους την υποστηρίζουν. Η απειλή συνίσταται στην ψήφιση της «Γαλάζιας Πατρίδας» από την τουρκική Εθνοσυνέλευση. Τότε θα καταστεί υποχρεωτική η πολεμική αντίδραση στην επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, εφόσον υπάρχει τέτοια πρόθεση και δυνατότητα από μελλοντική κυβέρνηση στην Αθήνα.

Την κίνηση αυτή της Τουρκίας πρέπει να προλάβει η Ελλάδα, πριν καταστεί νέο «τετελεσμένο» εις βάρος των ελληνικών νήσων. Ο στοιχειώδης πατριωτισμός των μελών της κυβέρνησης οφείλει να οδηγήσει στη δημοσίευση του Προεδρικού Διατάγματος για την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, άνευ ετέρου. Θα είχε και τον έπαινο των σοφιστών, κατά Καβάφη. Φόβος πολέμου με την Τουρκία δεν υπάρχει, όπως είπε ο Αμερικανός ΥΠΕΞ, κ. Μάρκο Ρούμπιο, στην Αθήνα, και έχουν γνώσιν οι φύλακες της «γενεάς του αντιπλοιάρχου Σαλιάρη της φρεγάτας “Λήμνος”». Συνεπώς, «το γοργόν και χάριν έχει», όπως έλεγαν οι παλαιότεροι Αθηναίοι.