“Έτσι Ξαφνικά”: Μια ταινία για τους κοινωνικοπολιτικούς μετασχηματισμούς

Βεβαία, η υπερβολική ανάλυση των διαδοχικών, αλλεπάλληλων κρίσεων τού λεγομένου «καπιταλιστικού συστήματος», είχε καθαρά επιμορφωτικό χαρακτήρα, σαν ένα «ανοικτό μάθημα» για κάθε ενδιαφερόμενο και δια πάσαν χρήσιν. Αυτό κούρασε τους μισούς θεατές που έφυγαν στο διάλειμμα τής υπέρ-τρίωρης ταινίας. Όμως όσοι/όσες/όσα ψαγμένα και ανήσυχα όντα έμειναν, απόλαυσαν μια μακρά επίδειξη γεροντολογικών θεωριών, πρακτικών, απόψεων, συγκρούσεων, στο πλαίσιο πάντα τού δημοκρατικού διαλόγου και υπό την σκέπην των ουμανιστικών ιδανικών τού Διαφωτισμού.

Η Έβδομη Τέχνη ως σχολείο, ως αρχαίο πανεπιστήμιο τής αγοράς (ως forum δηλαδή με την αρχαία του έννοια)… Βεβαίως, σε ένα παρόμοιο εγχείρημα επιβάλλεται (ή συνιστάται, καλύτερα) η διάδραση, η ελεύθερη συμμετοχή τού κοινού κι ουχί η παθητικοποίηση τού επαρκούς θεατή, που νιώθει αμήχανος ακούγοντας πολλές φορές με απλοϊκό τρόπο πασίγνωστα τσιτάτα και δεν μπορεί να τα παρακάμψει μήτε να πατήσει το τηλεκοντρόλ του και να πάει πιο κάτω. Μήπως αυτές οι ταινίες οι σχοινοτενείς δεν στοχεύουν στο ισχνό κινηματογραφικό κοινό και προορίζονται για τη σπιτική τηλεόραση ή άλλου είδους «ιδιωτικές» ή δημόσιες οθόνες;

Άλλως πως θα έπρεπε να υπάρχει δραστικό δραματουργικό ψαλίδι και κινηματογραφικό μοντάζ (ακόμα και φωτιστική μέριμνα) προκειμένου να είναι το προϊόν ευπώλητο και σελοφαναρισμένο κατάλληλα. Εκτός κι αν ακριβώς αυτό δεν ήθελαν να πετύχουν, κάτι που παίζει ως σκέψη και θα ήταν μια όντως ανατρεπτική (εκ των έσω) ιδέα.

Όπως και να έχει, η θεατρική παράσταση (το απόσπασμα) που συμπεριλαμβάνεται στην ταινία είναι μια πρόταση σε επίπεδο γειτονιάς, ακόμα και σε μικρές ομάδες (συλλόγους, οίκους ηλικιωμένων)… Σίγουρα, χρειάζεται και συνδέσμευση και ευασθητοποίηση και διάλογος και εξάσκηση τού κριτικού πνεύματος και αλληλεγγύη και δοτικότητα και ανιδιοτέλεια, εάν θέλουμε να προσπεράσουμε αβλαβείς τους σκοπέλους τής ταραγμένης, μεταβατικής εποχής μας.

Έμμεση αναφορά στο σήμερα

Η ταινία αυτή ήταν/είναι μια αρχή και αποτελεί (εμμέσως πλην σαφώς) μια πρόταση προς πάσαν κατεύθυνσιν. Σίγουρα αναφέρεται στις κοινωνικές ταραχές που ταλανίζουν τη Γαλλία σήμερα. Οι Ιάπωνες είναι πιο αυτοθυσιαστικοί, πιο «πειθαρχημένοι», έτοιμοι/έτοιμες/έτοιμα όντα πρόθυμα να στερηθούν τον ελεύθερο χρόνο τους για το κοινό καλό στο πλαίσιο τού κοινωνικοπολιτικού συστήματος που δραστηριοποιούνται και το επηρεάζουν – φυσικά αμφίδρομα – με τη στάση και τις επιλογές τους.

Η Δημοκρατία είναι ένα ανοικτό θερμοδυναμικό σύστημα με δικλείδες ασφαλείας. Όταν η υψηλή εντροπία οδηγεί προς το απόλυτο Χάος ενεργοποιούνται αντίρροποι μηχανισμοί και επαναφέρεται η πολυπόθητη για όλους εργασιακή/κοινωνική ειρήνη και ευταξία, σύμφωνα με την αρχή Διαχείρισης Ανθρώπινου Δυναμικού win-win situation. 

Ίδωμεν. Ο διάλογος είναι πάντα η λύση ενάντια σε κάθε επαπειλούμενη πολεμική σύρραξη. Η εμπόλεμη κατάσταση ευνοεί τον φασισμό, την τρομοκρατία, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Για να λειτουργήσουν οι δημοκρατικοί θεσμοί χρειάζεται πρωτίστως ηρεμία. Το αρχαίο ρητό «πάταξον μεν άκουσον δε» προτείνω να τροποποιηθεί ως εξής: «Άκου με να σε ακούσω έτσι που να μη χρειαστεί να πατάξει ποτέ ξανά κανείς κανέναν/καμία/κανένα».

Δείτε αυτή την ταινία με υπομονή σε συλλόγους και σωματεία, με τον απαραίτητο διάλογο πριν, μετά, κατά τη διάρκεια… Ο διαπολιτισμικός διάλογος είναι η δοκιμασμένη λύση παντού και πάντα. Κάτι καλό θα βγει από όλα αυτά τα κοιλοπονήματα ενός ούριου αύριο που θέλω να ελπίζω ότι θα σηματοδοτήσει την καινούργια Πανανθρώπινη Αναγέννηση ενός Πολιτισμού περισσότερο οικολογικού, ορθολογικού, πνευματικού εν τέλει… Γέγονε!!!

Έτσι Ξαφνικά

Soudain / All of a Sudden

2026

Έγχρωμη ταινία 

Διάρκεια ταινίας: 196′

Κ

 4

Δραματική ταινία 

Γαλλοϊαπωνική

Η Μαρί-Λου, διευθύντρια ενός γαλλικού οίκου ευγηρίας, θα γνωριστεί με την Μάρι, Γιαπωνέζα σκηνοθέτιδα θεάτρου που πάσχει από καρκίνο σε τελικό στάδιο. Η φιλία τους θα αλλάξει τη ζωή και των δυο τους με απρόσμενο τρόπο.

Σκηνοθεσία ταινίας:

Ριουσούκε Χαμαγκούτσι

Με τους:

Βιρζινί Εφιρά

Τάο Οκαμότο

Κιόζο Ναγκατσούκα