Γιατί η Ελλάδα είναι το αιώνιο μήλον της έριδος

Ποτέ δεν αναφέρεται ως αιτία της επισκέψεως η ιστορία του τόπου, που εκτείνεται σε τουλάχιστον 4.000 χρόνια, η γεωπολιτική αξία της ελληνικής χερσονήσου (ουσιαστικώς, «νήσου») ή ο αφανής πλούτος της χώρας και ο φιλόξενος λαός της: οι Έλληνες και οι Ελληνίδες από αρχαιοτάτων χρόνων (Ξένιος Ζευς).

Για την ελευθερία, τη δημοκρατία και την ισοπολιτεία δεν γίνεται καμία αναφορά από τους ξένους. Αν τους απασχολούν τέτοια ζητήματα, αυτά αφορούν μόνο τις δικές τους χώρες, όπως, λ.χ., η στέρηση του ρακιού για τους Τούρκους τουρίστες και η ημίγυμνη εμφάνιση στις παραλίες για τις Τουρκάλες — κάτι αδιανόητο στη γειτονική χώρα.

Τότε, τι έννοια έχει η «Γαλάζια Πατρίδα», η οποία επανέρχεται στην τουρκική Εθνοσυνέλευση, τα συστηματικά ψεύδη του υπουργού Εξωτερικών Φιντάν ή οι απειλές του Ερντογάν ότι θα καταλάβει ένα ελληνικό νησί «ένα βράδυ»; Οι Τούρκοι επισκέπτες δεν τις σχολιάζουν, αλλά φαίνεται να συμφωνούν μαζί τους.

Η εξήγηση ανάγεται στο απώτερο παρελθόν. Οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την Ελλάδα το 146 π.Χ. και έκτοτε η χώρα υπέστη διάφορες εισβολές: Γαλατών, Νορμανδών, Καταλανών, Αράβων (στην Κρήτη), Αλβανών, Βενετών, Σέρβων, Βουλγάρων, Οθωμανών και, σχετικά προσφάτως, Ιταλών, Γερμανών και Νατοϊκών (κατάληψη του 38% της Κύπρου από Τούρκους με αμερικανικά όπλα).

Υπήρξαν επίσης ανεπιτυχείς εισβολές Νοτιοσλάβων, Τσάμηδων και «Σλαβομακεδόνων», οι οποίοι αναμείχθηκαν στον αποκαλούμενο μεταπολιτευτικώς «εμφύλιο πόλεμο», ο οποίος υπήρξε απόφυση του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ Αμερικής και Σοβιετικής Ενώσεως. Οι Έλληνες απώθησαν όλους τους κατακτητές πέρα από τα σύνορα της χώρας, όπως και τους φτωχοδιάβολους του Ερντογάν, που επιχείρησαν να εισβάλουν στη Θράκη προ επταετίας.

Αλλά τι γύρευαν όλοι αυτοί σε μια μικρή χώρα 138.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων και 9 εκατομμυρίων αυτόχθονων κατοίκων, όπως η σύγχρονη Ελλάς; Άλλοι επιζητούσαν δόξα, εξουσία και οικονομικά οφέλη, ενώ ορισμένοι επιδίωκαν τη λεηλασία, όπως συνέβη το 1974 στην Κύπρο.

Άλλοι πάλι, όπως οι υπερόπτες Ναζί, αντίκρισαν τον Απρίλιο του 1941 τους μικρούς «καφετιούς» Έλληνες φαντάρους, οι οποίοι είχαν το θράσος να αντισταθούν ανυποχώρητα στη σιδηρόφρακτη Βέρμαχτ, στο Ρούπελ και στο οχυρό ΛΙΣΕ του Κάτω Νευροκοπίου. Παρόμοια, ακόμη και σήμερα, οι οίηματίες του Ερντογάν δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί η μικρή αγορά της Ελλάδος έγινε δεκτή στην ΕΕ, ενώ η δική τους, πολύ μεγαλύτερη, όχι.

Οι διαφορές των λαών

Προφανώς, οι διαφορές των λαών —όπως εκείνες μεταξύ των Ούννων και των λαών της απέραντης θάλασσας— διαφεύγουν της αναλύσεως των ειδικών του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Το ίδιο συμβαίνει και με το γεγονός ότι ο ελληνικός λαός είναι ανοιχτόμυαλος, χριστιανικός (έστω και Ορθόδοξος), εραστής της εθνικής ανεξαρτησίας και αγαπητικός της πολιτικής ελευθερίας, στοιχεία που δύσκολα βρίσκονται στον πυρήνα της πολιτικής ζωής άλλων χωρών στον βαθμό που απαντούν στην Ελλάδα. Εδώ, η κυβερνητική σταθερότητα θεωρείται πολιτική αρετή, ενώ στην πράξη μπορεί να εκτρέφει την κρατική διαφθορά.

Τέλος, είναι και το πολιτιστικό παρελθόν της Ελλάδος που ενοχλεί τους ξένους. Αν και υπήρξε κάποτε παγκόσμια δύναμη —με την αθηναϊκή και τη σπαρτιατική ηγεμονία, την Αλεξανδρινή περίοδο των 300 ετών και τα 1.000 χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας—, μάλλον διέσωσε τον ευρωπαϊκό πολιτισμό παρά διέδωσε την Ιερά Εξέταση του Παπισμού, τα πογκρόμ (όπως στη Ρωσία), τις γενοκτονίες (όπως εκείνες των Νεοτούρκων) και τις σύγχρονες εθνοκαθάρσεις στα άλλα Βαλκάνια και στην Κύπρο.

Οι Έλληνες, εν ευρεία εννοία, είτε βρίσκονται στην ευρωπαϊκή συνομοσπονδία είτε στην Αμερική, στην Αυστραλία και στην Αφρική, δεν κατηγορούνται για απείθεια, αναρχία ή αποικιοκρατία. Με άλλα λόγια, δεν αποτελούν «θεσμικό κίνδυνο» για τις ξένες κοινωνίες, εκτός ίσως από το μικρό, αλλά μη διατηρήσιμο, δημόσιο χρέος τους, σε αντιδιαστολή προς το… διατηρήσιμο χρέος των 3 τρισ. δολαρίων των ΗΠΑ, σύμφωνα με το ΕΚΟΦΙΝ.

Έτσι, οι Έλληνες γίνονται δεκτοί παντού χωρίς ανησυχία: στη Γερμανία, στην Ελβετία, στη Βρετανία, στις ΗΠΑ, στον Καναδά και στην Ισπανική Αμερική, ως «καλοί πολίτες» και, ενίοτε, ως εύποροι παρεπιδημούντες, όπως οι Έλληνες εφοπλιστές στο Λονδίνο και στη Νέα Υόρκη. Ποια, όμως, η διαφορά των ομογενών Ελλήνων της διασποράς από τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς στη Γαλλία, τους Πακιστανούς στην Αγγλία, τους Λατίνους στον αμερικανικό Νότο, τους Κινέζους στην Καλιφόρνια και τους Κούρδους στην Τουρκία κ.λπ.;

Τι θέλει, συνεπώς, ο νεοσουλτάνος της Άγκυρας με τα εφευρήματά του στο Αιγαίο, όπου, κατά τον συντάκτη, δεν πάτησαν ποτέ πόδι οι Τούρκοι, με το Λιβυκό Μνημόνιο —με μια χώρα που δεν είναι κράτος, όπως υποστηρίζει—, με την παραληρηματική «Γαλάζια Παράνοια» (Σ. Καλεντερίδης) και με τα ατομικά όπλα που αναμένονται προσεχώς; Γιατί δεν αφήνει τους Έλληνες στην ησυχία τους, ώστε να ασχοληθούν με τα εσωτερικά τους προβλήματα;

Πρωτίστως, υπάρχει το δημογραφικό πρόβλημα, που απειλεί τον Ελληνισμό, αλλά και αναγκάζει την καταχρεωμένη πατρίδα να αγοράζει όπλα, εξωτικά πλοία και αμυντικά συστήματα, καθώς και να συνάπτει ευκαιριακές συμμαχίες με το… Μπαχρέιν, αντί να κατευθύνει τα κεφάλαια στη στεγαστική πίστη και στην ενίσχυση της μητρότητας, ζητήματα που, κατά τον συντάκτη, αγνοεί η συμπαθής υπουργός Οικογένειας, κυρία Δόμνα Μιχαηλίδου.

Παρά ταύτα, το «μήλον της έριδος» (*) δεν έχει ακόμη σαπίσει τελείως από τη μονοκομματική διαφθορά των σύγχρονων κοτσαμπάσηδων. Παραμένει ακέραιο και περιμένει «πότε θα κάνει ξαστεριά», κατά τον λαϊκό τροβαδούρο, για να δικαιολογήσει την προτίμηση των ξένων.

(*) Το έδωσε ο Πάρις στην Αφροδίτη, στα καλλιστεία των θεών του Ολύμπου, με αποτέλεσμα τον… Τρωικό Πόλεμο.