“Primetime”: Μια ταινία για το τηλεοπτικό λιντσάρισμα στην πολιτισμένη (πρώην Άγρια) Δύση

Αυτός ο έλεγχος είναι διπλά αυστηρός για τους κρίνοντες και σίγουρα τα πρόσωπα που διαχειρίζονται Δημόσιο Χρήμα ή κατέχουν κάποια θέση στο power game οφείλουν να είναι τρίδιπλα προσεκτικά, αφού «η γυναίκα τού Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια αλλά πρέπει ΚΑΙ να ΦΑΙΝΕΤΑΙ τίμια». Πάνω σε αυτή την αρχή στήνονται τα τηλεοπτικά λαϊκά δικαστήρια που προκαταλαμβάνουν (ή θέτουν προ τετελεσμένου γεγονότος) την Τακτική (θεσμοθετημένη) Δικαιοσύνη.

Αυτό συμβαίνει και σε αυτή τη μάλλον φοβική, σκοταδιστική, αποτρόπαια ταινία, που ακολουθεί κατά γράμμα τη συνταγή θρίλερ, αστυνομικού σήριαλ και πολιτικοκοινωνικής μυθοπλασίας με πλούσιο υλικό προς μελέτην από επαγγελματίες (κι ερασιτέχνες. Βεβαίως) Κοινωνιολόγους, Εθνολόγους, Ιστορικούς, Πολιτικούς Επιστήμονες, συγγραφείς, κριτικούς των πολιτιστικών προϊόντων, ερευνητές των πολιτισμικών φαινομένων…

Εάν επιστρέψουμε στα δικά μας χωροχρονικά πεδία, θα δούμε ότι τόσο στο Δέλτα τού Φαλήρου όσο και στον Ιππόδρομο τής Κωνσταντινουπόλεως τόσο το Κυλώνειον Άγος όσο και η περίφημη «Στάση τού Νίκα» πνίγηκαν στο αίμα με συνοπτικές διαδικασίες και με αυτόματη επικράτηση τής Ψυχολογίας τού Όχλου… [τού Αγριεμένου, Έξαλλου Πλήθους – για να είμαστε «πολιτικώς ορθοί»].

Το ίδιο συνέβη φυσικά τα πρώτα χρόνια (αιώνες) τού εποικισμού τής λεγομένης «Άγριας Δύσης» μέχρι να φτάσουμε σήμερα σε νεοϋορκέζικες τηλεοπτικές σειρές τού τύπου “Law and Order”, όπου κάθε σεξουαλική παρενόχληση ή παράβαση τιμωρείται παραδειγματικά. Εν τω μεταξύ κύλησε πολύ νερό στο ποτάμι τού Χρόνου και δεν ξέρουμε τι γίνεται στις μικρές κοινωνίες μακριά πολύ από τα μητροπολιτικά αστικά κέντρα.

ΣΑΦΩΣ, ΣΑΦΕΣΤΑΤΑ ΚΑΘΕ ΛΟΓΙΚΟΣ ΜΟΡΦΩΜΕΝΟΣ ΆΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΑΣΣΕΤΑΙ ΑΝΑΦΑΝΔΟΝ ΚΑΤΑ ΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ ΜΟΡΦΗ ΒΙΑΣ, ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ ΒΙΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΤΙΜΑ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ, ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΣΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΜΕ ΝΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΟΡΘΟΛΟΓΙΚΟΥΣ. Η τηλεόραση εξ άλλου είναι ένα μέσο μαζικής κατανάλωσης που συνήθως διασκεδάζει και σπανίως ψυχαγωγεί. Συντηρείται από τις διαφημίσεις και η τηλεθεαματικότητα είναι το αντικειμενικό στατιστικό κριτήριο προβολής μιας εκπομπής σε ανάλογες ζώνες.

Η περιζήτητη “Primetime” είναι η χρονική μπάντα όπου όλα/όλες/όλοι είναι στο σπίτι κι ανοίγουν αναγκαστικά (με πολλά ερωτηματικά) την τηλεοπτική συσκευή ή άλλο ψηφιακό μηχάνημα προβολής οπτικοακουστικών μέσων. Κι εκεί γίνεται η μεγάλη σφαγή για την αποφυγή τού …ζάπινγκ. Όπως και σε κάθε εμπορική κερδοσκοπική επιχείρηση «πρέπει να πιαστούν επειγόντως, πάση θυσία, τα νούμερα τής στοχοθεσίας».

Ένα κυνηγός «ανωμάλων» βρίσκεται και ο ίδιος στο στόχαστρο για την εξωσυζυγική σχέση του με μία «πόρνη» [πάσα μη μονογαμική, σύμφωνα με την μικροαστική ηθική]. Για να αντισταθμίσει την κοινωνική, οικονομική, οικογενειακή, επαγγελματική βλάβη πρέπει να ρίξει στην αρένα κάποιο μεγαλύτερο, σοβαρότερο θύμα [ανώτερο στην κοινωνική ιεραρχία].

Και τα καταφέρνει να παγιδεύσει μία «φάλαινα» (σε εφαρμογή τής γνωμικής ρήσης «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό»)… Και μπορεί μεν να μην κοιμάται ήσυχος τα βράδια, όμως κοινωνικά είναι ισοζυγισμένος: έχει πληρώσει περισσότερα απ’ όσα χρωστάει στην σκανδαλοθηρική τηλεθέαση.

Φυσικά, καλά κάνει και ξεμπροστιάζει τους ψηφιακούς «κυνηγούς», διαφθορείς τής παιδικής αθωότητας. Κι εμείς είμαστε με το μέρος του, αναφανδόν και άνευ επιφυλάξεως. Το θέμα είναι η δυσαναλογία μεταξύ άμεσης/αυτόματης/ανεξέλεγκτης απόδοσης δικαιοσύνης και Δικαιοσύνης με Δέλτα κεφαλαίο.  Γοργοί ρυθμοί, τηλεοπτικοί. Ταινία δράσης περιπέτειας που βλέπεται εύκολα. Προβληματίζει όμως για τον πασιφανή φασισμό της (από κάθε άποψη)…. Ταινία για προβληματισμό, δίνει σοβαρή τροφή για σκέψη.

“Primetime”

Οι δίκαιοι, οι καθαροί, οι ειλικρινείς, οι διαυγείς, οι πασιφανείς… δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα. Οι άλλοι ας τρέμουν, όχι μόνον τη συνείδησή τους αλλά και τη λαϊκή οργή. Θλίβομαι όταν βλέπω τέτοια θεάματα/ακροάματα, γιατί η τόση ανεξέλεγκτη (κι εν πολλοίς ατιμώρητη) βία δείχνει ότι είμαστε ακόμη στα προϊστορικά σπήλαια. Τι κρίμα! Ενόσω υπάρχει η αληθινή, η Υψηλή Τέχνη που μας ωθείς προς τα άνω.

Δεν ξέρω εάν θέλω να σας προτείνω να δείτε αυτή την ταινία. Καταθέτω απλώς εδώ τους προβληματισμούς μου. Το σεξ μόνον μεταξύ νηφάλιων συναινούντων ενηλίκων μπορεί να είναι και νόμιμο και ηθικό. Μακριά από ποτά, «ξίδια», ναρκωτικά και «χάπια βιασμού». Ο έρωτας είναι δώρο. Ας μην το εμπορευματοποιήσουμε, εάν θέλουμε να λεγόμαστε πολιτισμένοι άνθρωποι. Αλλιώς η επίγεια Κόλαση μάς περιμένει. Κι είναι τόσο εύκολο να καλλιεργήσουμε τον γήινο Παράδεισο.

Με τη μόρφωση, με την καλλιέργεια τής Αισθητικής, με ανθρωπιστικά ιδανικά. Τέχνες και Γράμματα χωρίς φιλανθρωπικό και οικολογικό όραμα δεν νοούνται. Τα άλλα όλα είναι ρωμαϊκή αρένα, θλιβερή και αποτρόπαια, όπως οι κλιμακωτές πυραμίδες ή τα σπήλαια των εθιμικών ανθρωποθυσιών. Ας ελπίσουμε πως θα γλυκοχαράξει μια καινούργια Αναγέννηση γιατί παρατράβηξε ο αντιπνευματικός υλιστικός Μεσαίωνας…  

Ταινία: Primetime

2026

Έγχρωμη ταινία

Διάρκεια Ταινίας: 110′

 2

Θρίλερ

Aμερικανική Ταινία 

Γνωρίζοντας μεγάλη τηλεοπτική επιτυχία, το ριάλιτι «To catch a predator», το οποίο παγιδεύει ζωντανά παιδόφιλους, κερδίζει το 2006 θέση στο primetime του NBC. Για να διατηρηθεί εκεί, ο παρουσιαστής του Κρις Χάνσεν είναι διατεθειμένος να φτάσει στα άκρα.

Σκηνοθεσία Ταινίας:

Λανς Οπενχάιμ

Με τους:

Ρόμπερτ Πάτινσον

Μέριτ Γουέβερ

Σκάιλερ Γκισόντο.