“Οι λευκές νύχτες ενός κλόουν”: Ντοστογιέφσκι σε σκηνοθεσία Ζουγανέλη

Σ’ αυτήν την αντίφαση εστιάζουν οι “Λευκές νύχτες ενός κλόουν”, στο νέο θεατρικό έργο του Βασίλη Κατσικονούρη, σε σκηνοθεσία και πρωτότυπη μουσική του Γιάννη Ζουγανέλη. Εμπνευσμένος ο συγγραφέας από την ομότιτλη νουβέλα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, δεν περιορίζεται σε μια ακόμα μεταφορά κλασικού λογοτεχνικού έργου στο θέατρο, αλλά επιχειρεί μια δημιουργική ανασύνθεση.

Ο άνθρωπος που αναζητά απεγνωσμένα μια θέση στην καρδιά κάποιου άλλου γίνεται ένας ξεχασμένος κλόουν, εγκαταλειμμένος από τον θίασο που έφυγε δίχως εκείνον. Κάτω από το μακιγιάζ και την εξωτερική γελοιότητα υπάρχει μια ψυχή που διεκδικεί το δικαίωμα ν’ αγαπήσει και ν’ αγαπηθεί. Το γέλιο και το δάκρυ δεν βρίσκονται πλέον σε αντίθετες όχθες, αλλά συνυπάρχουν ως δύο όψεις της ίδιας υπαρξιακής αγωνίας.

Στις “Λευκές νύχτες ενός κλόουν”, ο ήρωας συναντά την Νάστενκα, μια γυναίκα που γίνεται για εκείνον η πιθανότητα μιας διαφορετικής ζωής. Οι συναντήσεις τους γίνονται χώρος εξομολογήσεων, προσδοκίας και συναισθηματικής εγγύτητας. Αυτό προκύπτει από την ανάγκη του ανθρώπου να αισθανθεί πως κάποιος τον βλέπει, τον ακούει κι αναγνωρίζει την ύπαρξή του. Η προσωρινή ευτυχία, μπορεί να δώσει δύναμη μοναδική, ακόμα κι αν κρατήσει λίγο.

Οι χαρακτήρες που δημιούργησε ο συγγραφέας βρίσκονται στο περιθώριο, όπου δεν διεκδικούν ηρωικές πράξεις, αλλά παλεύουν με τις μικρές και μεγάλες ήττες της καθημερινότητας. Το λεπτό χιούμορ αρκετό, λειτουργεί ως αντίβαρο στην θλίψη, δίχως ν’ ακυρώνει το δραματικό φορτίο.

Σύγχρονη σκηνοθεσία, σπουδαίες ερμηνείες

Η σκηνοθετική προσέγγιση του Γιάννη Ζουγανέλη, επιχειρεί ν’ αναδείξει αυτή την διπλή φύση του έργου. Την συνύπαρξη του κωμικού και του τραγικού. Η πρωτότυπη μουσική μαζί με τις μουσικές αποχρώσεις του τσίρκου, δημιουργεί έναν κόσμο φαντασίας και εσωτερικής περιπλάνησης. Παράλληλα η αξιοποίηση του Video art στην σκηνή, προσέθεσε μια σύγχρονη εικαστική διάταξη σε όλο το έργο.

Πολύ καλές οι ερμηνείες του Γιάννη Στεφόπουλου στον κεντρικό ρόλο, της Μαρίας Παπαλάμπρου ως Νάστεγκα και του Ευθύμη Γεωργόπουλου. Πολύ σημαντική υπήρξε η προσοχή για να μην εξαντληθεί η συγκίνηση στην ευκολία του μελοδραματισμού. Η μοναξιά δεν χρειάζεται να κραυγάζει για να γίνει αντιληπτή. Ο κλόουν δεν ζητά χειροκρότημα, ζητά να μην τον ξεχάσουν. Δεν αναζητά ένα μεγάλο ερωτικό θαύμα, αλλά μια ανθρώπινη παρουσία που θα δώσει νόημα στην αναμονή του.

Τελικά, η μεγαλύτερη τραγωδία δεν είναι να ζεις μόνος. Είναι να βρίσκεσαι ανάμεσα σε ανθρώπου και να αισθάνεσαι αόρατος. Διαχρονική η ανάγκη για αγάπη κι αποδοχή. Ακόμα και οι πιο μοναχικοί άνθρωποι, έχουν δικαίωμα στο όνειρο. Μια όμορφη παράσταση που δεν πρέπει να χάσετε!

“Λευκές νύχτες ενός κλόουν”: Η παράσταση

Θέατρο Μαβίλη

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:  Γιάννης Ζουγανέλης
ΗΘΟΠΟΙΟΙ:  Γιάννης Στεφόπουλος, Μαρία Παπαλάμπρου, Ευθύμης Γεωργόπουλος Συμμετέχουν σε videoart: Γιάννης Μποσταντζόγλου, Μαρίνα Ταβουλάρη, Ευθύμης Γεωργόπουλος, Γιάννης Ζουγανέλης, Βασίλης Κατσικονούρης
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ:  Βασίλης Κατσικονούρης