Δεν ήθελε ποτέ η Σεντζέν να γινει νέα Γιάλτα!
20/11/2026
Δεν υπάρχει κόσμος να μοιραστεί με μια νέα Γιάλτα. Όσοι, φτωχοί και κατατρεγμένοι ή αφελείς μικρομεσαίοι νοσταλγούν και ελπίζουν για ειρήνη και σταθερότητα σε μια νέα Γιάλτα από τη συνάντηση των ηγετών Κίνας-Ρωσίας ΗΠΑ θα απογοητευτούν.
Λίγα χρόνια μετά τον περασμένο Πόλεμο έχουμε τα “οριστικά” αποτελέσματά του: Οι κομμουνιστές ηττήθηκαν ενώ απελευθερώθηκαν οι καπιταλιστές – με ηγέτη τώρα τον Τραμπ – για γλέντια αιματηρά και τρικούβερτα χωρίς αναστολές. Οι κομμουνιστές ηττήθηκαν στην Ευρώπη, αλλά η Ευρώπη είναι πλέον αναιμική σκιά του εαυτού της. Με τους Αμερικάνους «τυφλούς τα τ’ ώτα τον τε νου» μεταξύ του ηττημένου Τραμπ, των φιλοπόλεμων του Δημοκρατικού κόμματος, του κοσμάκη που ψάχνει μανιωδώς για λίγα δολάρια και τα ατέλειωτα δις του Έλον Μασκ.
Παρέα με τους κομμουνιστές, ακολούθησαν στην ήττα οι Ευρωπαίοι. Εκπρόσωπος της Δύσης, στη νικηφόρα εκδοχή της, απόμειναν οι Αμερικάνοι αλλά σε μια στιγμή αδυναμίας να υπερασπιστούν αποτελεσματικά την υπόστασή τους. Ο ανελέητος πόλεμος κατά της Ρωσίας την ανάγκασε, θέλοντας και μη, να συνταχθεί με την Κίνα και τους Αδέσμευτους – βλ. BRICS.
Η Γιάλτα, δηλαδή η σύμπραξη Ρωσίας-Δύσης, δεν έχει, πλέον, νόημα με την Δύση ρετάλι του παρελθόντος. Ρετάλι ειδικά οι Ευρωπαίοι (Αγγλογάλλοι) από το 1956, όταν τους έκαναν ρεζίλι οι Αμερικάνοι στο Σουέζ και έκτοτε, έως σήμερα, ζούνε με αυταπάτες Μεγαλείου. Και τώρα κλείνει ο κύκλος όταν οι τρεις Ισχυροί τους αγνοούν και συνεδριάζουν στην Κίνα.
Τι να μοιράσουν;
Δεν υπάρχει Γιάλτα γιατί δεν υπάρχει Κόσμος για μοιρασιά. Τον Κόσμο σέρνει η Ιστορία, σ’ ένα δικό της ρυθμό. Μετατοπίζεται αργά αλλά σταθερά προς τους αδικημένους, τους λέμε τυπικά BRIGS. Θα τους ανταμείψει αν και όταν ανταποκριθούν στην απαίτηση παραγωγής πλούτου και πολιτισμού, διαδικασία πολύ μακρόσυρτη, πολύπλοκη, γεμάτη αντιθέσεις, χαμένους και κερδισμένους.
Αν ρίξουμε μια σύντομη ματιά στο μακρύ ανθρώπινο παρελθόν θα καταλάβουμε. Μένοντας για λίγο ακόμα στο παρόν, η Ρωσία επιβιώνει περπατώντας κυριολεκτικά στη σωστή πλευρά της Ιστορίας με απίστευτη υπομονή, δυσκολίες, θυσίες και εμπόδια. Η φτώχεια είναι πλέον πραγματικό πρόβλημα στις ΗΠΑ, πλήττει ευθέως τις χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις, λευκούς, μαύρους, ισπανόφωνους, που τους βλέπει σαν κοινωνικά βαρίδια το Κράτος.
Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ
Συμπεριφορές όπως η αρπαγή του Μαδούρο δεν τονώνουν το φρόνημα του κοσμάκη αν δεν νιώθει διαφορά προς το καλύτερο. Ο Τραμπ δεν έφερε αυτό που υποσχέθηκε: Το φαΐ στο τραπέζι. Και τον καταψήφισαν. Οι ΗΠΑ, ακόμα, διαθέτουν ισχυρά αποθέματα ανάκαμψης. Αρκεί να μην τα σπαταλήσουν.
Το Ισραήλ θα χρειαστεί να βάλει στο συρτάρι τις φιλοδοξίες κυριαρχίας στη Μέση Ανατολή για μια άλλη φορά, όταν και εάν παρουσιαστεί η επόμενη ευκαιρία. Είναι μάλλον η πρώτη φορά που στάθηκαν ανυπόμονοι και έδειξαν ένα δυσάρεστο πρόσωπο. Αντί για την συνήθη εικόνα του θύματος έδειξαν αναλγησία.
Οι δυνάστες μοιραία πέφτουν κάποια στιγμή
Όταν το 1954 στην Α΄ Διάσκεψη των Αδεσμεύτων στο Μπαντούγκ της Ινδονησίας, ο πρωθυπουργός της Κίνας Τσου Εν Λάι υποσχόταν ανεξαρτησία, το εννοούσε. Οι Κινέζοι το εννοούν και τώρα ως τον δρόμο που τους οδηγεί στη Νίκη. Όχι επειδή είναι καλοί άνθρωποι αλλά επειδή ξέρουν ότι οι δυνάστες αναπόφευκτα πέφτουν.
Αυτό είναι κάτι που οι Αμερικάνοι ούτε τότε ούτε τώρα το έχουν καταλάβει. Γενικά δεν είναι στην κουλτούρα των Ευρωπαίων και των Αμερικανών (Άγγλων) απογόνων τους που αυτοθαυμάζονται στον καθρέφτη, αλλά φαίνεται δεν τους έτυχε ποτέ να πέσουν πάνω στη συμβουλή του Έλληνα φιλόσοφου προς τον Άρχοντα: Να θυμάσαι, του είπε, ότι «ανθρώπων άρχεις» και κυρίως ότι «ουκ αεί άρχεις».





