Από το Μοντρέ στον έλεγχο των Στενών – Η Τουρκία ανοίγει παλιές πληγές

Όπως όμως στους Ιρανούς, ο έλεγχος των στενών του Ορμούζ τους βγήκε “ξινός”, έτσι και στους Τούρκους η προσπάθεια ελέγχου εμπορικών πλοίων στον Εύξεινο Πόντο (κν. Μαύρη θάλασσα) μπορεί να “ξύσει παλαιές πληγές”, δηλονότι χωρών, όπως η Ρωσία, Ουκρανία, Ρουμανία και Βουλγαρία ή και διεθνών ναυτιλιακών οργανισμών, όπως ο ΙΜΟ και βεβαίως των Ηνωμένων Εθνών και του Συμβουλίου Ασφαλείας. 

Διότι το θαλάσσιο εμπόριο των χωρών αυτών εξαρτάται μεγάλως από την ελευθέρα διέλευση των εμπορικών πλοίων εν καιρώ ειρήνης από τα Στενά. Ιδιαιτέρως των πετρελαιοφόρων, που μεταφέρουν σήμερα Ρωσικό αργό και αύριο Βουλγαρικό και Ρουμανικό, εάν καρποφορήσουν οι έρευνες στην ΑΟΖ τους. Το καθεστώς των Στενών απασχόλησε τις εργασίες της διασκέψεως των Συμμάχων στην Γιάλτα το 1945 , δοθέντος ότι η τότε Σοβιετική Ένωση δυσανασχετούσε με τον έλεγχο των Στενών, που είχε δοθεί αποκλειστικά στους Τούρκους, γνωστούς εκβιαστές.  

Στις 10 Φεβρουαρίου 1945, ο Στάλιν δήλωνε ενώπιον του Αμερικανού προέδρου, Ρούσβελτ, και του πρωθυπουργού της Μεγ. Βρετανίας, Ουίστον Τσώρτσιλ, ότι «η σύμβαση των Στενών του Μοντραί είναι πλέον παρωχημένη και  πρέπει να τροποποιηθή διότι δεν απηχεί τις συνθήκες της νέας τάξεως πραγμάτων ως διαμορφώθησαν  με την νίκη των Συμμάχων στον β’ παγκόσμιο πόλεμο». Λ.χ. «Η συμμετοχή στην σύμβαση  των Στενών του Ιάπωνα αυτοκράτορα  στερείται νοήματος (ΣΣ: συμμάχου στο πρώτο παγκόσμιο πόλεμο της Μ.Βρετανίας), η προπολεμική “Κοινωνία των Εθνών”, στους κόλπους της οποίας συνήφθη η σύμβαση των Στενών, έπαυσε να υπάρχει και ο σχηματισμός Σλαβικής Λίγκας, με εγκατάσταση στρατευμάτων στην Μακεδονία δεν θα επιτραπεί». 

Η  Ελλάδα ανήκε στην “σφαίρα επιρροής” της δύσεως από τον Σεπτέμβριο 1944, κατόπιν συμφωνίας Στάλιν-Τσώρτσιλ στην Μόσχα. Βέβαια, η τροποποίηση της σύμβασης των Στενών λησμονήθηκε με την έναρξη του “Ψυχρού πολέμου” δύο χρόνια μετά την διάσκεψη της Γιάλτας , δεδομένου ότι η Τουρκία είχε προσχωρήσει στην δύση, την οποία συνέφερε ο Τουρκικός έλεγχος των Στενών.

Σήμερα όμως, η Τουρκία “κάνει πάλι νερά”, όπως και το 1939 (παρ’ ολίγον σύμμαχος του Χίτλερ). Συμφωνεί με τους Ιρανούς “φρουρούς της Επανάστασης” και τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, αμφοτέρους “τρομοκρατικούς οργανισμούς”, καταδικάζει την Αμερικανική επέμβαση στα στενά του Ορμούζ και ηγείται του ριζοσπαστικού Ισλάμ, συντασσόμενη με διακηρυγμένες θρησκευτικώς αντιπαλότητες απέναντι στους χριστιανο-ιουδαϊκούς πληθυσμούς. Πχ. η σφαγή χριστιανών στη Συρία και η Ιρανική πυρηνική απειλή εξοντώσεως του Ισραήλ. Τι απαντάει το Συμβούλιο Ασφαλείας στην μετονομασία των Στενών της συμβάσεως του Μοντραί υπό της Τουρκίας; Σιγή ιχθύος.