Η ανώμαλη προσγείωση της Ευρώπης στο Νταβός του 2026

Αυτή η περίοδος βολέματος, ενισχυμένη μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, έκανε τους Ευρωπαίους, αλλά και τους δυτικούς λαούς, ευάλωτους σε χειρισμούς από αντιπάλους, ενώ το lobbying εξελίχθηκε σε μηχανισμό υπονόμευσης της δυτικής ηγεμονίας.

Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Ηνωμένες Πολιτείες ανέλαβαν τον ρόλο του εγγυητή της ασφάλειας και της οικονομικής σταθερότητας της Ευρώπης μέσω του ΝΑΤΟ και του Σχεδίου Μάρσαλ, επιτρέποντάς της να αναπτυχθεί σε ένα περιβάλλον στρατηγικής εξάρτησης. Αυτή η “προστασία” καλλιέργησε μια συλλογική ψευδαίσθηση αυτοματισμού: Η οικονομική ευμάρεια και η ενεργειακή αυτάρκεια θεωρήθηκαν δεδομένες, ενώ η αμυντική αυτονομία περιττή.

Μετά το 1991, η διάχυση αυτής της “μέθης” εντάθηκε, καθιστώντας τις δυτικές κοινωνίες ευάλωτες σε εξωτερικούς χειρισμούς – από ρωσική ενεργειακή διπλωματία, έως κινεζική οικονομική διείσδυση. Παράλληλα, το lobbying, αρχικά ως μηχανισμός εγχώριας διαπλοκής, εξελίχθηκε σε συστημικό εργαλείο προώθησης αντιδυτικών αφηγημάτων, ροκανίζοντας τα θεμέλια της δυτικής κοινωνίας, αλλά και της δυτικής ηγεμονίας.

ΜΜΕ, πανεπιστήμια και εκπαιδευτικά ιδρύματα διεξήγαγαν συστηματική πλύση εγκεφάλου, προάγοντας ιδεολογήματα που υπονόμευσαν την κοινωνική συνοχή και την εθνική ταυτότητα. Ο δικαιωματισμός, συνδυαστικά με ανορθολογικές φιλοσοφικές θεωρίες, αναδείχθηκαν ως οι “νέες νόρμες”, προβάλλοντας την παρακμή ως αρετή και ωθώντας τον σύγχρονο “προοδευτικό” δυτικό πολίτη σε υπνοβασία, προς την πνευματική και νομοτελειακή του αυτοχειρία.

Η εργαλειοποίηση της μαζικής μετανάστευσης 

Η μαζική εισροή μεταναστών, με δισεκατομμύρια ευρώ δαπανηθέντα σε Ευρώπη και ΗΠΑ, πέρα από το αφήγημα των φθηνών εργατικών χεριών, αποσκοπούσε παράλληλα στη συμμετοχή των μεταναστών στην εκλογική διαδικασία. Υπό τον αριστερό μανδύα, η μετανάστευση εργαλειοποιήθηκε συστηματικά, μετατρέποντας μεγάλους πληθυσμούς μεταναστών σε ψηφοφόρους αντιλαϊκών πολιτικών, ευνοϊκών τόσο για τα δικά τους συμφέροντα όσο και για τα συμφέροντα των ελίτ. Αυτή η δυναμική οδήγησε σε βαθιά πόλωση, με μετανάστες να ενισχύουν κόμματα που προωθούν επέκταση της πρόνοιας και ανοιχτά σύνορα.

Κυβερνήσεις, ΜΜΕ και ισχυρά ιδρύματα χαρακτηρίζουν “ακροδεξιούς” ή “φασίστες” όσους ασκούν κριτική στις πολιτικές ανοιχτών συνόρων. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το 2023 καταγράφηκαν πάνω από 12.000 συλλήψεις (περίπου 33 ημερησίως) υπό τον νόμο περί κακόβουλων επικοινωνιών (Malicious Communications Act,1988) και τον Communications Act 2003 για online περιεχόμενο, συμπεριλαμβανομένων posts σχετικών με τη μετανάστευση. Λιγότερο από 10% οδήγησαν σε καταδίκες (περίπου 1.100 το 2023), ενώ οι συλλήψεις διπλασιάστηκαν από το 2017, δείχνοντας τάση καταστολής. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, χιλιάδες έχουν φυλακιστεί για παρόμοιες τοποθετήσεις.

Παράλληλα με το ντελίριο της ΕΕ στην πολιτική των ανοιχτών συνόρων, στις 13 Ιουνίου 2024 επέβαλε στην Ουγγαρία πρόστιμο 200 εκατομμυρίων ευρώ εφάπαξ και ένα εκατομμύριο ευρώ ημερησίως για τη μη συμμόρφωση με τις αποφάσεις του Δικαστηρίου της ΕΕ σχετικά με την πρόσβαση αιτούντων σε άσυλο και την επιστροφή παράτυπων μεταναστών (pushbacks). Η Ουγγαρία αρνείται την πληρωμή (έχει ήδη συσσωρευτεί ποσό άνω των 500 εκατ. ευρώ έως το 2025), χαρακτηρίζοντάς το «άνευ προηγουμένου», και προσέφυγε στο Γενικό Δικαστήριο της ΕΕ.

Ευρώπη: Η ώρα της ανώμαλης προσγείωσης

Και ενώ συμβαίνουν αυτά, με την ΕΕ να σκίζει τα ιμάτιά της για πλήθος κατασταλτικών γραφειοκρατικών διατάξεων, πάντα στο όνομα των κοινών δημοκρατικών αξιών που μας συνδέουν, στο βωμό  της “σωστής πλευράς της ιστορίας”, η Ευρώπη πόνταρε τα ρέστα της στους Δημοκρατικούς της Αμερικής, μπαίνοντας σε πολεμική τροχιά κατά της Ρωσίας. Όμως η ήττα των Δημοκρατικών το 2024 και η αποτυχία συντριβής της Ρωσίας διέψευσαν τις προσδοκίες, αφήνοντας την Ευρώπη ενεργειακά και γεωπολιτικά σακατεμένη.

Στη φετινή δραματική Σύνοδο του Νταβός 2026, η Ευρώπη, παρά τις κορώνες για εφαρμογή της διεθνούς νομιμότητας με αφορμή τη στάση των ΗΠΑ για την αγορά της Γροιλανδίας, δεν εισακούστηκε από όσους τόσα χρόνια την παρέσυραν στην υπνοβασία της παγκοσμιοποίησης. Ούτε ο πρόεδρος της Γαλλίας, Μακρόν, βρήκε ανταπόκριση από την Κίνα, την οποία τόσο θερμά προσκάλεσε να επενδύσει στην Ευρώπη, ως απάντηση στην ενοχλητική πλέον Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ.

Άλλωστε, λίγο μετά την επίμαχη ομιλία του Αμερικανού προέδρου, ακολούθησε συνάντηση με τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ, Mark Rutte, ο οποίος ανακοίνωσε “framework of a future deal” για Γροιλανδία και Αρκτική (πλήρης/μόνιμη πρόσβαση ΗΠΑ σε βάσεις, ενίσχυση ΝΑΤΟ κατά Ρωσίας/Κίνας), αποσύροντας τις απειλές.

Η ΕΕ πανηγύρισε “νίκη ενότητας”, με τη von der Leyen να τονίζει ότι η «κυριαρχία είναι μη διαπραγματεύσιμη» και να αναφέρεται σε επενδύσεις στη Γροιλανδία. Ωστόσο, η National Security Strategy 2025 των ΗΠΑ χαρακτηρίζει την Ευρώπη σε κίνδυνο «civilizational erasure».

Με άλλα λόγια, η Ευρώπη αντιμετωπίζει γεωπολιτικό αφανισμό λόγω μετανάστευσης, λογοκρισίας και πτώσης γεννήσεων…