Η ειρήνη συζητιέται αλλά ο πόλεμος συνεχίζεται στην Ουκρανία
05/06/2026
Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε στην Αγία Πετρούπολη ότι είναι έτοιμος να συμβιβαστεί για ειρηνική διευθέτηση του ουκρανικού πολέμου και έλαβε θετική απάντηση από τον πρόεδρο της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι, του οποίου όμως η θητεία έχει λήξει. Η ειρήνευση του τετραετούς πολέμου Ρωσίας-Ουκρανίας εξαρτάται από τη Δυτική Ευρώπη, η οποία έχει επενδύσει πολλά σε αυτόν τον πόλεμο – τον «δικό της», σε αντίθεση με τον άλλο του Περσικού Κόλπου, που παρά τις τρεις μέχρι σήμερα εκεχειρίες συνεχίζεται κλιμακούμενος, όπως και ο άλλος μεταξύ Ισραήλ και Χεζμπολάχ (1-0).
Αναρωτιέται κανείς αν οι ισχυροί της Γης, Αμερική και Ρωσία, αλλά και οι λιγότερο ισχυροί, όπως η Γερμανία και ο μικρός Βοναπάρτης της Γαλλίας, θέλουν πραγματικά την ειρήνη ή μήπως είναι ανέτοιμοι να τη δεχθούν, αποκομίζοντας πολιτικά οφέλη από τον πόλεμο. Για παράδειγμα, τον επανεξοπλισμό της Γερμανίας.
Έπειτα, ο Πούτιν, του οποίου η θητεία ως προέδρου λήγει το 2030 (διοικεί τη Ρωσία από το 1999!), εναποθέτει στη Θεία Πρόνοια την αντοχή του να επιλύσει τα μακροπρόθεσμα προβλήματα της Ρωσικής Ομοσπονδίας – κυρίως την υπογεννητικότητα του ρωσικού λαού και την κόπωση της «ελίτ» από τον μακρύτερο πόλεμο στην ιστορία της Ρωσίας. Παρότι ισχυρίζεται πως οι αντικειμενικοί του στόχοι επιτεύχθηκαν, έχει καταλάβει 2,44 εκατ. τετραγωνικά χιλιόμετρα της ανατολικής Ουκρανίας. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να τα κρατήσει.
Προτείνει ως διαπραγματευτή τον Γκέρχαρντ Σρέντερ, πρώην καγκελάριο της Γερμανίας και στη συνέχεια υπάλληλο της Gazprom, της κρατικής εταιρείας φυσικού αερίου της Ρωσίας, για να μην μείνει «άνεργος»!
Φυσικά, ο Ουκρανός πρόεδρος Ζελένσκι δεν τον αποδέχεται ως διαμεσολαβητή, θεωρώντας τον μεροληπτικό, και θα προτιμούσε έναν φιλοουκρανό μεσολαβητή. Προτείνει τον πρόεδρο Τραμπ, ο οποίος δεν επιθυμεί την επαναλειτουργία του αγωγού ρωσικού φυσικού αερίου Nord Stream 2.
Ο ρόλος του Βερολίνου στις σχέσεις Ρωσίας – Ουκρανίας
Πίσω από τη βιτρίνα κρύβεται ο νυν Γερμανός καγκελάριος, του οποίου η αδύναμη πολιτική θέση στην κυβέρνηση αμφισβητείται από την πατριωτική Δεξιά, την «Εναλλακτική για τη Γερμανία», που νοσταλγεί το φθηνό ρωσικό αέριο…
Στην εξίσωση άγνωστος παράγοντας παραμένει ο πρόεδρος Τραμπ, που τη μία ημέρα λέει ότι έληξε ο δικός του πόλεμος με το Ιράν και την άλλη βομβαρδίζει τις πυραυλικές του εγκαταστάσεις.
Η αλήθεια είναι ότι το Ουκρανικό το κληρονόμησε ο Τραμπ από την οικογένεια Μπάιντεν, η οποία είχε οικονομικά συμφέροντα από την ανατροπή της νόμιμης κυβέρνησης του Κιέβου.
Στην περσινή ιστορική συνάντηση Τραμπ – Πούτιν στην Αλάσκα κάτι πήγε να γίνει, αλλά περιορίστηκε στο υποθαλάσσιο τούνελ που θα συνδέσει την Ασία με την αμερικανική ήπειρο.
Τώρα ξύπνησε και η αμερικανική Βουλή των Αντιπροσώπων και παρέχει αμυντική βοήθεια στους Ουκρανούς αξίας 400 εκατ. δολαρίων. Πολύ θα ήθελαν οι Ρεπουμπλικάνοι να πάνε στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου, για την ανανέωση του ενός τρίτου των μελών του Κογκρέσου, με μία τουλάχιστον ειρήνη στην τσέπη, αλλά δεν τους αφήνουν οι στενές σχέσεις του Ζελένσκι με τους εμίρηδες της Αραβικής Χερσονήσου.
Εκτός από την εξάντληση των αμερικανικών στρατηγικών αποθεμάτων πετρελαίου, άρχισε να λείπει και το αλουμίνιο, του οποίου η παραγωγή στον Αραβικό Κόλπο αντιπροσωπεύει το 9% της παγκόσμιας παραγωγής.
Το ζήτημα της Ουκρανίας περιπλέκεται σε βαθμό που ακόμη και τον Τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν προβληματίζει, μετά από κάποια προσπάθεια συμφωνίας πέρσι στην Άγκυρα που δεν ολοκληρώθηκε. Όλα στραβά του πάνε τελευταία.
Η δική μας πάλι κυβέρνηση, θεσμικά φιλοουκρανική, τηρεί σιγήν ιχθύος, συνεπικουρούμενη από διάφορους πανεπιστημιακούς κονδυλοφόρους, που εμφανίζονται, ευκαιρίας δοθείσης, ως πιο αντιρώσοι και από το Foreign Office, από το οποίο και χρηματοδοτούνται (Politico).
Συμπέρασμα: Τίποτα το ουσιαστικό από το… Ανατολικό Μέτωπο. Παραφράζοντας λίγο το φιλμ του Χόλιγουντ (Όσκαρ 1930), βασισμένο στο βιβλίο του Έριχ Μαρία Ρεμάρκ, η ειρήνη πάντα καθυστερεί.
