Ο ρόλος Ρωσίας και Κίνας στον πόλεμο του Κόλπου

Πρώτος στόχος, λοιπόν, αυτού του Πολέμου είναι ο απόλυτος έλεγχος των πηγών Ενέργειας της Μέσης Ανατολής. Ο άλλος, ισοδύναμος στόχος, είναι να εγκατασταθεί σταθερά μια τοπική Δύναμη, ως τοποτηρητής-ελεγκτής των ΗΠΑ. Δηλαδή, ένα Μεγάλο Ισραήλ έναντι του σημερινού μικρού ισραηλινού κράτους. Οι Άραβες είναι ασταθείς σύμμαχοι. Τα ταραγμένα Βαλκάνια υποδεικνύουν ότι η κρίση θα είναι μακρά.

Ο πόλεμος ως συνέχεια…

Σε “λογικές συνθήκες”, ο Πόλεμος είναι η “συνέχιση της Πολιτικής με άλλα Μέσα” (Κλαούζεβιτς), δηλαδή, έχει πολιτικό/ οικονομικό στόχο και όχι ανώφελες καταστροφές. Για παράδειγμα, νικήθηκε (αλλά είναι ακόμα χρήσιμος) ο “ναζισμός-φασισμός”, που πάλι σκάει μύτη. Αντιθέτως, ο ανερχόμενος, μεταπολεμικά, ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ στόχευσε τους παρωχημένους ιμπεριαλισμούς των Αγγλο-Γάλλων και τους καθήλωσε τελικά με την ήττα τους στο Σουέζ το 1956.

Η Δύση έχει έναν αφέντη: τις ΗΠΑ σε όλο το φάσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας, στην Οικονομία, στις Ένοπλες Δυνάμεις, στην Τέχνη και τα Γράμματα, τη Φιλοσοφία. Και αντίθετα από ότι μας λένε, αυτά που διαμορφώνουν τον Χαρακτήρα, την Ελεύθερη Σκέψη και την “Καρδιά” των ανθρώπων, κυνηγήθηκαν με την ίδια επιμονή-και επιτυχία-στην “δημοκρατική” Αμερική όπως στην “καταπιεστική” κομμουνιστική Ρωσία- ο Στάλιν στη Ρωσία, ο Μακαρθισμός στην Αμερική. Αυτό που βλέπουμε είναι ο Νέος Άνθρωπος. Όπως είπε και ο Μαρξ, αν δεν μας αρέσει, να τον αλλάξουμε.

Στην Ευρώπη κυριαρχεί η φιλοπόλεμη φλυαρία. Οι ηγεσίες αποσιωπούν ότι δεν έχουν ούτε τα λεφτά ούτε τα όπλα για να πολεμήσουν. Παραλείπω πως είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα βρουν στοιχειώδη λαϊκή στήριξη. Στους δυο προηγούμενους Μεγάλους Πολέμους οι Δυτικοί έχασαν μεγάλες “φέτες” χωρών και πληθυσμού(ΕΣΣΔ-Κίνα, Βόρεια Κορέα κλπ.) Στον Τρίτο παγκόσμιο ίσως τα χάσουν όλα.

Το συμφέρον των ΗΠΑ να κυριαρχήσουν στην περιοχή παραγωγής της κύριας πηγής Ενέργειας παγκοσμίως είναι ανεξάρτητη και υπέρτερη κάθε άλλης ανάγκης οποιουδήποτε. Εξίσου σαφές είναι το αντίστοιχο συμφέρον της Κίνας και της Ρωσίας. Γι’ αυτό μαλώνουν. Τώρα κερδίζει το Μέτωπο “Ιράν-Κίνα-Ρωσία”.

Η κρίσιμη ήττα

Καθοριστική ήττα του Δυτικού στρατοπέδου καταγράφηκε όταν ο Τραμπ δεν κατάφερε, τελικά, να φέρει τον Πούτιν στα νερά του στην Αλάσκα, διασπώντας το αντιδυτικό στρατόπεδο. Η άφιξη του αρχηγού της ΣΙΑ στη Μόσχα εντάσσεται στο ίδιο πλαίσιο Ξεχωριστών Συμφωνιών με τη Μόσχα, με το Πεκίνο εκτός. Με το αντίπαλο στρατόπεδο αρραγές, οι ΗΠΑ + Ευρώπη έχουν μικρές, έως μηδενικές πιθανότητες επικράτησης απέναντι στη Συμμαχία Ιράν- Κίνα-Ρωσία-BRICS και άλλες χώρες του Νότου.

Τα διεθνή (αγγλοσαξωνικά) ΜΜΕ τροφοδοτούν πρόθυμα όποιον ενδιαφέρεται να παρακολουθεί τις λεπτομέρειες με τα κατορθώματα της Δύσης, από την αιχμαλωσία του Μαδούρο ως το Ορμούζ, έχοντας σταθερή πυξίδα τις ήδη διαμορφωμένες πλευρές της σύγκρουσης. Χωρίς να εντυπωσιάζεται ούτε από το αξιοθαύμαστο πείσμα του “Μπίμπι” Νετανιάχου, ούτε από τις φραστικές ακροβασίες και θολούρες του Τραμπ, εξίσου αξιοθαύμαστου στην ικανότητά του να κάνει το άσπρο-μαύρο. Πλην όμως η χώρα του δεν ξεμένει μόνο από λόγια και λάμψη, ξεμένει κυριολεκτικά και από καύσιμα και από όπλα.

ΥΓ. Μη ρωτάτε για την Ελλάδα. Πάρκα στο Αιγαίο οι Τούρκοι; Ψαρωμένοι εμείς. Λαδώσαμε και τους Ευρωπαίους, προκαταβάλοντας δισεκατομμύρια χρέους, χρήματα για τον Ζελένσκι, και τον Μητσοτάκη στον πάγκο του. ΥΓ2 Με αφορμή τον θάνατο του Κ. Τσουκαλά πολλοί θυμήθηκαν πολλούς εξέχοντες κοινωνιολόγους. Περιέργως (?) όλοι ξέχασαν(?) τον Παναγιώτη Κονδύλη και το “επίμετρο” για τα ελληνοτουρκικά. Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί.