Τα ρέστα τους παίζουν ο Τραμπ στο Ιράν και η Ευρώπη στην Ουκρανία

Η παραπάνω δήλωση του Βανς έγινε κατά τη διάρκεια ενός podcast με τον παρουσιαστή Τζο Ρόγκαν, όπου ο Βανς χρέωσε το κόστος της αποτυχίας και των συνεπειών στον πόλεμο κατά του Ιράν στον Τραμπ, ενισχύοντας το ενδεχόμενο να είναι αυτός ο επόμενος υποψήφιος πρόεδρος των Ρεπουμπλικάνων.

Ο Βανς υπερασπίστηκε το μνημόνιο κατανόησης, δηλαδή τη συμφωνία που επιτεύχθηκε τον περασμένο μήνα για τον τερματισμό του πολέμου με το Ιράν, την οποία οι επικριτές στις ΗΠΑ και το Ισραήλ είχαν καταδικάσει ως αποτυχία, ισχυριζόμενοι ότι δεν έχει περιοριστεί το πυραυλικό πρόγραμμα του Ιράν και δεν έχει εξασφαλιστεί σαφής οδός για τα πυρηνικά της Τεχεράνης.

Και ο Τραμπ έσπευσε να ξεκινήσει το τρίτο γύρο της επίθεσης, χωρίς πειστικά επιχειρήματα, αναστατώνοντας για μια ακόμη φορά την παγκόσμια οικονομία. Και η δήλωση Βανς αποκαλύπτει πόσο επικίνδυνη είναι η κατάσταση, καθώς η αμερικανική ηγεσία που πανηγύριζε για τη πρόσφατη συμφωνία, πλέον δύσκολα θα βρει πόρτα διαφυγής από αυτήν την παγίδα.

Ουκρανία-Ιράν: Οι συνέπειες για ΕΕ-Ελλάδα

Και οι συνέπειες δεν αφορούν τόσο την αμερικανική οικονομία που ενεργειακά είναι αυτάρκης, έχοντας θέση υπό τον έλεγχό της και τα πετρέλαια της Βενεζουέλας, όσο τους Ευρωπαίους που αδιαφορούν για τις συνέπειες από την παγίδα της Ουκρανίας. Μάλιστα το ΔΝΤ προειδοποιεί πως η ευρωπαϊκή αγορά κρατικού χρέους απειλείται με σοβαρή κρίση, αν η γηραιά ήπειρος δεν καταφέρει να ελέγξει τα δημοσιονομικά της. Και ο άκρατος δανεισμός για να μπορέσει η Ουκρανική κυβέρνηση να συνεχίσει τον πόλεμο, έχει ξεπεράσει κάθε όριο αντοχής. Κανείς δεν ξέρει – επισήμως – σε τι ποσά έχει φτάσει η Ευρωπαϊκή βοήθεια στο καθεστώς του Ζελένσκι.

Δεν είναι τυχαίο ότι, μαζί με το πρόσφατο δάνειο των 90 δισ. ευρώ, υπάρχει ήδη σχεδιασμός  για επιπλέον 117 δισ. από τον μακροπρόθεσμο προϋπολογισμό της Ένωσης, όταν τα πρώτα από αυτά τα κεφάλαια εξαντληθούν. Το μήνυμα είναι σαφές. Οι Βρυξέλλες δεν σχεδιάζουν για μήνες. Σχεδιάζουν για χρόνια, τουλάχιστον έως το 2029. Επιπλέον, συνεχίζονται οι πιέσεις προς το Βέλγιο να δεχτεί την αποδέσμευση των παγωμένων ρωσικών κεφαλαίων, ώστε να δοθούν ακόμα 210 δισ. ευρώ στην Ουκρανία.

Με λίγα λόγια, οι συστάσεις του ΔΝΤ δεν λαμβάνονται υπ’ όψιν από τις μαριονέτες που κουμαντάρουν την ευρωπαϊκή Βαβέλ και στο τέλος θα στείλουν το λογαριασμό στους πολίτες τους, περικόπτοντας χρηματοδοτήσεις σε υγεία, παιδεία και συντάξεις. Και δυστυχώς η Ελλάδα δεν κείται μακριά. Είναι μέσα ως πλέον αδύναμος κρίκος της Ευρωζώνης.