ΓΝΩΜΗ

Είχε πολιτική ουσία η τριμερής σύνοδος κορυφής στη Σενζέν;

Είχε πολιτική ουσία η τριμερής σύνοδος κορυφής στη Σενζέν; Βάνα Στέλλου
Φωτό: ΑΠΕ:ΜΠΕ

Ο Ντόναλντ Τραμπ ταξίδεψε στην Ασία, για να παρακολουθήσει το τελευταίο μέρος της Συνόδου Κορυφής ASEAN (Ένωση Κρατών Νοτιοανατολικής Ασίας) στη Μανίλα, πρωτεύουσα των Φιλιππίνων. Ωστόσο, η πραγματική είδηση ήταν η σύνοδος στην οποία συμμετείχε στη συνέχεια, στη Σενζέν της Κίνας, με τον Κινέζο ηγέτη Σι Τζινπίνγκ και τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν, την Πέμπτη.

Αμέσως ήρθαν οι συγκρίσεις με τη Γιάλτα, την ιστορική συνάντηση του Φεβρουαρίου 1945, λίγους μήνες πριν από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μεταξύ του Ρούζβελτ, του Στάλιν και του Τσόρτσιλ, όπου καθορίστηκαν οι σφαίρες επιρροής. Με τον πόλεμο στην Ουκρανία, τις κινεζικές διεκδικήσεις επί της Ταϊβάν, την επιχείρηση του Τραμπ στη Βενεζουέλα και τις συζητήσεις του περί κατάληψης της Γροιλανδίας και του Καναδά, όλοι παρακολουθούσαμε με ιδιαίτερη προσοχή.

Ωστόσο, η σύγκριση με τη Γιάλτα καταρρέει σε ένα βασικό σημείο: Ο Ρούζβελτ, ο Στάλιν και ο Τσόρτσιλ, οι λεγόμενοι “Τρεις Μεγάλοι”, δεν συναντήθηκαν για να μοιράσουν τις σφαίρες επιρροής, αλλά είχαν έναν κοινό στόχο: την ήττα της ναζιστικής Γερμανίας. Το 2026, ο Τραμπ, ο Πούτιν και ο Σι θα ήθελαν έναν κόσμο στον οποίο θα αποφασίζουν οι ίδιοι για τα πάντα και, σε έναν βαθμό το κάνουν. Δεν έχουν, όμως, έναν κοινό εχθρό (ίσως μόνο τη διεθνή δικαιοσύνη).

Ενώ η Κίνα και οι ΗΠΑ είναι πράγματι οι σημερινές μεγάλες δυνάμεις, ο υπόλοιπος κόσμος δεν είναι ανίσχυρος, ούτε περιμένει να μοιραστεί σε ζώνες επιρροής. Η Ουκρανία και το Ιράν το έχουν καταστήσει σαφές. Αναδυόμενες δυνάμεις, όπως η Ινδία, η Τουρκία, η Βραζιλία και η Νιγηρία έχουν τη δική τους δυναμική και δεν πρόκειται να αποδεχθούν απλώς ό,τι αποφασίσουν οι ΗΠΑ και η Κίνα –
γιατί στην πραγματικότητα αυτές οι δύο, όχι η Ρωσία, είναι εκείνες που θα καθορίσουν τις εξελίξεις. Και αυτό που αποφάσισαν οι ΗΠΑ και η Κίνα είναι ότι ελέγχουν την εικόνα.

Η συνάντηση στη Σενζέν ήταν μια εντυπωσιακή φωτογραφική ευκαιρία, κάτι που δεν είναι καθόλου αμελητέο. Το γεγονός ότι ο Αμερικανός πρόεδρος εμφανίστηκε μαζί με τον Βλαντίμιρ Πούτιν και τον αποκάλεσε “φίλο μου”, προκαλεί ζημιά στους διεθνείς κανόνες και προμηνύει περαιτέρω κατάρρευση όσων έχουν απομείνει από τη φιλελεύθερη διεθνή τάξη, κατά τα υπόλοιπα δύο χρόνια της θητείας του Τραμπ. Η εικόνα των τριών ηγετών μαζί ενισχύει την εντύπωση ότι οι μεγάλες δυνάμεις μπορούν να συνεννοούνται μεταξύ τους, αφήνοντας στο περιθώριο θεσμούς, συμμάχους και άλλες χώρες.

Διακήρυξη – Όχι δεσμεύσεις

Η “διακήρυξη” που προέκυψε από τη σύνοδο είναι ενδεικτική. Αντί να ασχοληθούν με την Ουκρανία, την Ταϊβάν, το Ιράν ή τα πυρηνικά οπλοστάσια, θέματα για τα οποία ο Τραμπ είχε δηλώσει ότι ήθελε να συζητήσει, οι τρεις συμφώνησαν:

  • Στη μεταρρύθμιση του ΟΗΕ, ώστε να ενισχυθεί η δυνατότητά του να αντιμετωπίζει προκλήσεις διεθνούς ασφάλειας. Πρόκειται για μια εντελώς κενή διατύπωση, καθώς κανένας από τους τρεις δεν θέλει ο ΟΗΕ να παρεμβαίνει στις παγκόσμιες δράσεις του.
  • Σε αόριστες διατυπώσεις για την αύξηση της παραγωγής και της προσφοράς διυλισμένων πετρελαιοειδών και τη διατήρηση σταθερών ενεργειακών ροών, σαν να πρόκειται αυτό να μειώσει τις τιμές του πετρελαίου.
  • Με αφορμή την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου ότι η Μιανμάρ ευθύνεται για γενοκτονία, υπογράμμισαν ότι οι κρατικοί αξιωματούχοι απολαμβάνουν ασυλίας και προειδοποίησαν το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ICC) να μην καταχράται τη δικαιοδοσία του.
  • Στον διάλογο για τη μείωση των πυρηνικών κινδύνων και την αποτροπή της διάδοσης πυρηνικών όπλων.
    Με άλλα λόγια, συμφώνησαν να συνεχίσουν να συζητούν…

Ο μεγαλύτερος χαμένος

Η Patricia Kim υποστηρίζει ότι στη μεταπολεμική περίοδο τόσο οι Σοβιετικοί όσο και οι Κινέζοι είχαν ανάγκη την Αμερική. Αυτό πλέον δεν ισχύει. Η σύνοδος το αποδεικνύει και καταδεικνύει “πόσο έχει υποχωρήσει η θέση της Ουάσινγκτον στη διεθνή σκηνή” από τη δεκαετία του 1970. Ενώ απέρριψα παραπάνω τις συγκρίσεις με τη Γιάλτα, η Catherine Grace Katz είναι η μόνη που συνδέει εύστοχα την ιστορική αναφορά με το σήμερα.

Επισημαίνει ότι ο Ρούζβελτ, ο οποίος ήταν βαριά άρρωστος και θα πέθαινε δύο μήνες αργότερα, επέτρεψε στον Στάλιν να επικρατήσει στις διαπραγματεύσεις για την Ανατολική Ευρώπη, ειδικά για την Πολωνία. «Ο Ρούζβελτ υπονόμευσε την προσπάθεια του Τσόρτσιλ να εξασφαλίσει μια δημοκρατικά εκλεγμένη πολωνική κυβέρνηση», καθιστώντας σαφές ότι «η πολωνική κυριαρχία είχε μικρή σημασία σε σύγκριση με τις άλλες προτεραιότητες της διάσκεψης».

Ο Πούτιν θα επιθυμούσε ενδεχομένως μια αντίστοιχη εξέλιξη για την Ουκρανία, ένα ενδεχόμενο που δεν μπορεί να αποκλειστεί με τον Τραμπ στο τραπέζι. Και μπορούμε να μιλήσουμε για το γεγονός ότι ο Σι Τζινπίνγκ υποδέχθηκε τον Τραμπ στο αεροδρόμιο; Μια τέτοια κίνηση είναι βέβαιο ότι θα ενισχύσει τον εγωισμό του Τραμπ, κάνοντάς τον να πιστεύει, λανθασμένα, ότι η προσέγγισή του στην εξωτερική πολιτική αποδίδει. Το μοναδικό “κέρδος” από αυτό το ταξίδι είναι ότι ο Τραμπ δεν συναντήθηκε με τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας, Κιμ Γιονγκ Ουν.

Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του SLpress.gr

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου από άλλες ιστοσελίδες χωρίς άδεια του SLpress.gr. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των 2-3 πρώτων παραγράφων με την προσθήκη ενεργού link για την ανάγνωση της συνέχειας στο SLpress.gr. Οι παραβάτες θα αντιμετωπίσουν νομικά μέτρα.

Ακολουθήστε το SLpress.gr στο Google News και μείνετε ενημερωμένοι

Kαταθέστε το σχολιό σας. Eνημερώνουμε ότι τα υβριστικά σχόλια θα διαγράφονται.

0 ΣΧΟΛΙΑ
Παλιότερα
Νεότερα Με τις περισσότερες ψήφους
0
Kαταθέστε το σχολιό σαςx