Θα επιτεθεί ο Τραμπ στο Ιράν;

Η ιδέα συνδυασμού διπλωματίας και στρατιωτικής πίεσης δεν περιγράφει σωστά τη προσέγγιση Τραμπ. Η διπλωματία είναι φαινομενικά στο τραπέζι, αλλά το όπλο στο τραπέζι είναι οι πολεμικές απειλές και οι οικονομικο-εμπορικές πιέσεις (κυρώσεις, πρωτογενείς και δευτερογενείς δασμοί). Αυτού του είδους τις διαπραγματεύσεις κάνει ο Τραμπ με το Ιράν. Σύντομα θα φανεί αν τις κάνει στα πλαίσια ελιγμών απεγκλωβισμού από την κρίση ή προκειμένου να προετοιμάσει το έδαφος για μια μαζική επίθεση.

Το πρώτο σενάριο βασίζεται στο τρίπτυχο: Πολεμική επιχείρηση, πληθωρισμός αμερικανικής οικονομίας, ενδιάμεσες εκλογές. Μια πολεμική επιχείρηση θα προκαλούσε κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ και απότομη άνοδο των τιμών πετρελαίου. Από τη στιγμή που ο Τραμπ υποχώρησε από την άμεση χρήση πολεμικής βίας, ξεκινώντας διαπραγματεύσεις με το Ιράν, οι αγορές πίεσαν τις τιμές του αργού πετρελαίου προς τα κάτω. Δηλαδή, η κατεύθυνση των τιμών πετρελαίου προς τα κάτω είναι τόσο σαφής, όσο και η υποχώρηση, προσωρινή έστω, του Τραμπ.

Αντίθετα, η πολεμική εμπλοκή θα οδηγούσε σε σημαντική αύξηση της τιμής πετρελαίου και άνοδο του πληθωρισμού. Θα συμπέσουν με την περίοδο μεγάλης κυκλοφορίας στους δρόμους των ΗΠΑ, που ξεκινά στις 25 Μαΐου (Ημέρα Μνήμης) και θα οδηγήσουν σε απώλεια των εκλογών για τους Ρεπουμπλικάνους. Αν αυτά συνδυαστούν με στρατιωτικές απώλειες, προκαλούν το είδος της πολιτικής κρίσης, που καταστρέφει προεδρίες. Άρα, αγορές και εκλογές δεν προκρίνουν πολεμική εμπλοκή. 

Σ΄αυτό το σενάριο, οι διαπραγματεύσεις αποτελούν στην ουσία μια σειρά ελιγμών απαγκίστρωσης, μέσω κάποιων παραχωρήσεων από το Ιράν, που θα επιτρέψουν στον Τραμπ να κηρύξει μια ακόμη “περιφανή” νίκη, λέγοντας: «Αυτή είναι η καλύτερη συμφωνία που έχει γίνει ποτέ, με οποιονδήποτε, οπουδήποτε τα τελευταία 3.000 χρόνια». Δεν θα είναι η τελευταία λέξη του δράματος. Η Ουάσινγκτον σχεδιάζει στο Ιράν ό,τι σχεδιάζει στην Ουκρανία: Να διατηρηθούν αυτές οι χώρες ως μελλοντικές πλατφόρμες μάχης, δίνοντας στην Ουάσινγκτον την δυνατότητα να επεκτείνει τον πόλεμο εναντίον Κίνας και Ρωσίας. Είναι η γνωστή, διαχρονική στρατηγική “αλληλουχίας πολέμων”.

Διάλυση του ιρανικού κράτους

Στο δεύτερο σενάριο, τα γεράκια της Ουάσινγκτον και τα φιλο-ϊσραηλινά λόμπι, που στηρίζουν τον Τραμπ, τον πιέζουν ασφυκτικά να επιτεθεί στο Ιράν. Ο Τραμπ φαίνεται να συμφωνεί για μια επέμβαση, που θα είναι σύντομη και χειρουργική. Όμως, γεράκια και λόμπι του ζητούν μια μαζική επίθεση, που θα προκαλέσει τη διάλυση του ιρανικού κράτους, ώστε να μην αποτελέσει ποτέ απειλή για το Ισραήλ. Ο Τραμπ ανησυχεί ότι αν υπογράψει συμφωνία με το Ιράν, με την οποία δεν συμφωνεί το Ισραήλ, το τελευταίο θα επιτεθεί, οπότε το Ιράν θα ανταποδώσει εναντίον ισραηλινών και αμερικανικών στόχων.

Το 2025, CIA και Μοσάντ οργάνωσαν επιχείρηση αποκεφαλισμού της ιρανικής ηγεσίας. Απέτυχε, και γρήγορα μετατράπηκε σε πόλεμο φθοράς, όπου το Ιράν αποκτούσε το πάνω χέρι. Ο Τραμπ αναγκάστηκε να βομβαρδίσει το Ιράν, και μετά να να κηρύξει “περιφανή νίκη”, απαιτώντας κατάπαυση πυρός. CIA και Μοσάντ επανήλθαν φέτος καθοδηγώντας μια απόπειρα λαϊκής εξέγερσης. Δεν κράτησαν ούτε τα προσχήματα.

Πομπέο: «Καλή χρονιά σε κάθε Ιρανό στους δρόμους· επίσης, σε κάθε πράκτορα της Μοσάντ που περπατά δίπλα τους». Επεδίωξαν να μετατρέψουν τους διαδηλωτές σε “επίγειες δυνάμεις” κατά της ιρανικής κυβέρνησης. Όμως, και αυτή η επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος κατέρρευσε, αρχίζοντας με το χορηγό δορυφορικής επικοινωνίας: «Ρωσική τεχνολογία μπλοκάρισε το Starlink στο Ιράν» (Forbes). Μέσω της παρακολούθησης των τερματικών, η ιρανική αντικατασκοπεία εξουδετέρωσε πολλούς CIA και Μοσάντ πράκτορες.    

Μια νέα απόπειρα βίαιης αλλαγής καθεστώτος θα βασισθεί στις ναυτικές αρμάδες που βρίσκονται ήδη ή είναι καθ’ οδόν προς τον Περσικό Κόλπο, και στα μαζικά πλήγματα από βομβαρδιστικά μεγάλου φορτίου βομβών, που έχουν αναπτυχθεί στη βάση Ντιέγκο Γκαρσία και αλλού, εκτός εμβέλειας των ιρανικών πυραύλων. Επίσης, συγκεκαλυμμένες επιχειρήσεις θα προκαλέσουν εσωτερική αστάθεια στο Ιράν, εκμεταλλευόμενες την ισραηλινή και δυτική διείσδυση στο ιρανικό καθεστώς και υποδαυλίζοντας εξεγέρσεις αυτονομιστικών και εθνικιστικών ομάδων (Μπαλουχιστάν, σουνίτες Κούρδοι). 

Αμερικανικές ανησυχίες

Βασικοί λόγοι ανησυχίας του αμερικανικού Επιτελείου είναι οι ιρανικές ικανότητες στον ασύμμετρο πόλεμο, ο κίνδυνος ευρύτερης περιφερειακής σύγκρουσης, η ευαλωτότητα των αμερικανικών δυνάμεων και των συμμάχων τους στη Μέση Ανατολή: «Πριν από οποιαδήποτε επίθεση στο Ιράν, οι ΗΠΑ πρέπει να ενισχύσουν την αεράμυνα τους» (WSJ).

Το Επιτελείο έχει λόγους να ανησυχεί: «Το Πεντάγωνο επιβεβαιώνει ότι η αεράμυνα Patriot απέτυχε να αποτρέψει ιρανική πυραυλική επίθεση σε κρίσιμης σημασίας αεροπορική βάση» (MilitaryWatch). Αντιτορπιλικά με πυραύλους κατευθυνόμενους από σύγχρονα ραντάρ, απέτυχαν να εντοπίσουν εγκαίρως ιρανικό δρόνο και να τον αναχαιτίσουν πριν πλησιάσει επικίνδυνα το αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln στον Περσικό Κόλπο. Το αεροπλανοφόρο αναγκάστηκε να απογειώσει μαχητικό F-35 για να καταρρίψει το δρόνο (TheHill).

Οι αμερικανικές βιομηχανίες όπλων δεν παράγουν την αναγκαία ποσότητα όπλων σε καιρό κρίσης, λόγω της σχέσης “παραγωγής-κέρδους” (αύξηση της τιμής της μετοχής μειώνοντας το κόστος, προβλήματα εργατικού δυναμικού, σοβαρές ελλείψεις εξαρτημάτων): «Αντί να προσλάβουν περισσότερους εργαζόμενους και να τους αμείβουν καλύτερα, οι εταιρείες επικεντρώνονται στην ικανοποίηση των απαιτήσεων της Wall Street» (Politico). Έφθασαν στο σημείο να κάνουν εισαγωγές των πυραύλων τους από το εξωτερικό: «Η Ιαπωνία παρέδωσε στις ΗΠΑ εγχώριας παραγωγής Patriot» (DefensePost).

Άλλος λόγος ανησυχίας είναι η φημολογούμενη αναβάθμιση της ιρανικής αντιαεροπορικής άμυνας και αντικατασκοπείας με κινεζο-ρωσική τεχνολογία αιχμής. Πεκίνο και Μόσχα έχουν την ευκαιρία να δοκιμάσουν επί του πεδίου τις νέες τους τεχνολογίες, με στόχο να αποτραπεί η αμερικανο-ισραηλινή κυριαρχία στον ιρανικό εναέριο χώρο. Επειδή ισχύει το “οφθαλμόν αντί οφθαλμού”, τα πιο εξελιγμένα ηλεκτρονικά συστήματα θα τα χειρίζονται Κινέζοι και Ρώσοι ειδικοί, όπως γίνεται με τα αμερικανικά συστήματα σε Ουκρανία, Ταιβάν και αλλού.

Εξελιγμένη τεχνολογία στη διάθεση του Ιράν

Η εξελιγμένη τεχνολογία, που λέγεται ότι το Πεκίνο έθεσε στη διάθεση του Ιράν, περιλαμβάνει το σύστημα δορυφορικής πλοήγησης BDS με σύνδεση στρατιωτικών δεδομένων μάχης, ηλεκτρονικούς παρεμβολείς 6G-EW, ραντάρ YLC-8B ανίχνευσης αεροσκαφών χαμηλής παρατηρησιμότητας, υψηλής ακρίβειας πλέγμα καθοδήγησης πυραύλων SIN-TGS. Η ενσωμάτωση εξελιγμένης τεχνολογίας θα ενισχύσει την ιρανική ικανότητα ασύμμετρου πολέμου. Πύραυλοι κατευθυνόμενοι από SIN-TGS θα πλήξουν με μεγαλύτερη ακρίβεια στόχους κρίσιμης σημασίας (ναυτικές αρμάδες, βάσεις στη Μέση Ανατολή, ισραηλινές πόλεις), προσφέροντας στο Ιράν έναν ισχυρό στρατηγικό μοχλό πίεσης στη προσπάθεια του να ελέγξει τη κλιμάκωση του πολέμου. 

Συντονισμένες με BDS δολιοφθορές σε εχθρικό έδαφος μέσω “αντιπροσώπων” (Κατάϊμπ Χεζμπολάχ, Χούτις) θα αναγκάσουν τον αντίπαλο να σπαταλήσει δυνάμεις για την αντιμετώπιση τους· 6G-EW παρεμβολές θα διευκολύνουν τη ναρκοθέτηση του Στενού του Ορμούζ από ταχύπλοα, τις επιχειρήσεις σαμποτάζ από μίνι υποβρύχια και τις αποστολές αυτοκτονίας. Το περιστατικό του αμερικανικού δεξαμενόπλοιου Stena Imperative έδειξε ότι ιρανικά ταχύπλοα μπορούν να παρενοχλούν την εμπορική ναυτιλία αναγκάζοντας το αμερικανικό ναυτικό να εκτρέψει την πορεία του για να προστατεύσει μεμονωμένα δεξαμενόπλοια. 

Όλα αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι για να επιτύχουν τα σχέδια των αμερικανο-ισραηλινών, πρέπει απαραίτητα να εξασφαλίσουν είτε τον αποκεφαλισμό της ιρανικής ηγεσίας στο σύνολο της ή την ολοκληρωτική καταστροφή των εκτοξευτών πυραύλων, που είναι διεσπαρμένοι και καμουφλαρισμένοι σε όλη τη χώρα. Αν όμως επικρατήσει η άποψη ότι αυτοί οι δύο στόχοι είναι πρακτικά ανέφικτοι, θα λειτουργήσει σαν μια αμοιβαία εξασφαλισμένη αποτροπή, και μια ευρύτερη περιφερειακή σύγκρουση στη Μέση Ανατολή θα αποφευχθεί.