Μπορεί η Αθήνα να ανασυστήσει τον δεσμό με την Αίγυπτο;

Ανεβαίνει επίπεδο και με τον εσωτερικό-θετικό για το πολιτικοστρατιωτικό κατεστημένο του Ερντογάν συμβιβασμό του κουρδικού (Οτσαλάν, ΡΚΚ κλπ), με την ισχυρή τουρκική πολεμική βιομηχανία σε άνθιση και τις σχετικά πολλές και ισχυρές κατασκευαστικές και εμπορικές συμφωνίες, με την Τουρκία, λοιπόν, σ΄ αυτή τη νέα κατάσταση και το γεωπολιτικό χάρτη ισχύος να αλλάζει, το κλειδί για την Ελλάδα (και την Ευρώπη) – πέρα από το υφιστάμενο τρίγωνο Ελλάδα-Ισραήλ-Κύπρος είναι η Αίγυπτος.

Δηλαδή, η συμμετοχή της Αιγύπτου σ΄ ένα τετραμερές σχήμα πολύπλευρης, στενής, στρατηγικής συνεργασίας: Ελλάδα-Ισραήλ-Κύπρος-Αίγυπτος (στρατιωτικής, οικονομικής, τεχνολογικής, ενεργειακής, πολιτιστικής). Η Αίγυπτος: ιστορικό, πολιτισμικό, πληθυσμιακό αντίβαρο στον Ισλαμικό κόσμο (και αραβικό) απέναντι στην Τουρκία, ιδιαίτερα στα διεκδικούμενα πρωτεία από την Τουρκία, αλλά και τη Σαουδική Αραβία.

Η Αίγυπτος: Μεγάλη, συγκριτικά ισχυρή και σημαντική στρατιωτική δύναμη (με 440.000 στρατιωτικό προσωπικό). Σε κομβική-κρίσιμη γεωπολιτική θέση σε όλη την γεωγραφία της περιοχής (Μέση Ανατολή, Ερυθρά θάλασσα, Ανατολική Μεσόγειος, Βόρεια Αφρική). Ενεργειακή, γεωργικοπαραγωγική και πυκνά πληθυσμιακή χώρα με βάθος και πολλές αναξιοποίητες πηγές και δυνατότητες (με 120 εκατ. κατοίκους έναντι 88 εκατ. της Τουρκίας).

Μια αναγκαία σύμπραξη

Η Ευρώπη (ΕΕ) -μέσω της Ελλάδας και με την Ελλάδα πρωταγωνίστρια- πρέπει να οικοδομήσει αυτόν τον τετραμερή άξονα, αυτό το νέο ”τετράγωνο γεωπολιτικής ισχύος”. Το ”τετράγωνο” αυτό (Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ-Αίγυπτος), μπορεί να αποκτήσει -και τα δεδομένα δείχνουν ότι πράγματι μπορεί να αποκτήσει- μεγάλη δυναμική οικοδομώντας σταδιακά και σχετικά γοργά μια νέα αρχιτεκτονική στον ευρύτερο γεωγραφικό/γεωπολιτικό χώρο.

Με την Ινδία -και το πολύπλευρο βάρος που αυτή διαθέτει- να είναι θετική, και λόγω βαθιάς αντιπαλότητας με το Πακιστάν και λόγω των γεωπολιτικών βλέψεων και των οικονομικών της σχεδίων προς την Μεσόγειο και την Ευρώπη. Με την Ιορδανία να προσβλέπει, μέσω αυτού του ”τετραγώνου” σε σταθερότητα και ασφάλεια που επί χρόνια αναζητά ασφυκτιώντας στα υπαρκτά σκληρά συνοριακά πλαίσια.

Ενώ και οι δυτικόστροφες μοναρχίες του Κόλπου -πλην, ίσως, του Κατάρ- θα έβλεπαν μια τέτοια προοπτική ως σημαντική και θετική διέξοδο, θα την αποδέχονταν και θα συνεργάζονταν. Ενώ και άλλες αραβικές χώρες, πχ, της Βόρειας Αφρικής θα ήταν θετικές, όπως έδειξαν με τις ”συμφωνίες του Αβραάμ”.

Η Ελλάδα, με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, οφείλει αναλάβει ενεργά, να προβάλλει και να υποστηρίξει μια τέτοια νέα αρχιτεκτονική, απέναντι στα νεο-οθωμανικά/ισλαμιστικά ηγεμονικά σχέδια της Τουρκίας. Μια αρχιτεκτονική της Ευρώπης για την ανάσχεση της νεο-οθωμανικής/ισλαμιστικής επεκτατικότητας και των νέων κινδύνων ενός νέου Ανατολικού Ζητήματος στην περιοχή με αντιστροφή των ρόλων. Δηλαδή, τώρα με πρωταγωνιστή -αντί για ”μεγάλο ασθενή”- την Τουρκία.

Διότι, δεν πρέπει -ιδιαίτερα στις μέρες μας- να ξεχνούμε ότι οι διακηρύξεις για σταθερότητα και ασφάλεια, καθώς και τα περί σεβασμού του διεθνούς δικαίου, είναι κούφια λόγια και οι αναδιανομές γεωγραφικών χώρων και τμημάτων κρατών-μέσω της ισχύος και μάλιστα της πολεμικής ισχύος- βρίσκονται σε εξέλιξη.

Η προσέγγιση με την Τουρκία

Θα μπορούσε να αντιλέξει κανείς προβάλλοντας την επαναπροσέγγιση της Τουρκίας με την Αίγυπτο που εσχάτως διαπιστώνεται. Σημειώνουμε ότι η επαναπροσέγγιση της Τουρκίας με την Αίγυπτο μετά την βαθιά μεταξύ τους διάσταση λόγω των ανοιχτά από την Τουρκία υποστηριζόμενων “Αδελφών Μουσουλμάνων” και της δράσης τους στην Αίγυπτο κατά την αραβική Άνοιξη, άρχισε το 2021 και πιο εντατικά -πράγματι- μετά το 2023, κυρίως σε συνεργασίες αμυντικού χαρακτήρα, πολεμικού υλικού και τεχνολογίας.

Ωστόσο, βαθύτερα υπάρχει και διατηρείται η καχυποψία, οι αποστάσεις και η τάση απόρριψης της Τουρκίας ως ηγεμονεύουσας δύναμης. Αυτά δείχνουν ότι μια καλά σχεδιασμένη πολιτική συνεννόησης και συνεργασίας της Ελλάδας και των άλλων δύο χωρών (Κύπρου & Ισραήλ, με ιδιαίτερης αξίας εκείνης του Ισραήλ), και, ασφαλώς, της ΕΕ με την Αίγυπτο είναι ουσιαστικά και πρακτικά εφικτή.

Εστιάζουμε σε τέσσερα (4) άμεσα, πυκνά συντονισμένα χρονικά βήματα. Και, υπογραμμίζουμε ότι η καθυστέρηση και υποχωρητικότητα -όχι μόνο στον τομέα αυτό, αλλά γενικότερα- είναι εξόφθαλμες, και τέτοιας φύσεως που τείνουν να προκαλέσουν ακόμα και ακύρωση δυνατοτήτων αποτελεσματικής απάντησης σε πιθανές τουρκικές προκλήσεις.

Ελλάδα και Αίγυπτος: 4 ιδέες

1ο. – Αντικειμενική, καθαρή ανάγνωση και συνειδητοποίηση με αλλαγή σχεδίων και πολιτικής για τον νέο τύπο των πολεμικών αναμετρήσεων (drones, anti-drones, ψηφιακή πολεμική τεχνολογία, ”αμυντικοί θόλοι”, πυραυλικές ικανότητες, γραμμές ισοδύναμης απάντησης, ”πλήγματα τύφλωσης”). Αντίστοιχη εθνική πολεμική & αμυντική βιομηχανία με κινητοποίηση εθνικών επιστημονικών και παραγωγικών δυνάμεων από το εσωτερικό αλλά και το ελληνικό δυναμικό του εξωτερικού. Αντί των deals (και των διαπλεκόμενων dealers) με κατασκευαστικές πολεμικές βιομηχανίες του εξωτερικού, εθνική κατασκευαστική, βιομηχανική, αμυντική παραγωγή. Και ευελιξία αποτελεσματικής στρατιωτικής ανταπάντησης, ισοδυνάμων αλλά και επικρατέστερων πληγμάτων!

2ο. – Πρωτοβουλία για επίλυση του Παλαιστινιακού. Παρά τις προφανείς και πραγματικές δυσκολίες επ΄ αυτού, είναι ιστορικά και με απολυτότητα πλέον βεβαιωμένο ότι χωρίς την επίλυση του Παλαιστινιακού, η Μέση Ανατολή θα ανανεώνει και θα παράγει εστίες συγκρούσεων χωρίς τέλος. Η τρέχουσα χρονική στιγμή, είναι -από πολλές απόψεις- η πλέον κατάλληλη για αυτό. Η πιθανή σύγκλιση Ισραήλ-Αιγύπτου με την μεσολάβηση της Ελλάδας στα πλαίσια της τετραμερούς μπορεί να αποδώσει καθοριστικά και να αποτελέσει την νέα μεγάλη αναβάθμιση της Ελλάδας στο σύνολο του αραβικού κόσμου, ενισχύοντας παράλληλα τη θέση της ως δύναμη με αδιαμφισβήτητο ρόλο ειρήνευσης προς κάθε κατεύθυνση (και προς τον ισραηλινό λαό).

Η συμμετοχή σ΄ αυτή την αναγκαία για όλη την περιοχή προσπάθεια της ΕΕ, ιδιαίτερα της Γαλλίας, μπορεί να αποδειχθεί -και να είναι- αποφασιστική. Το Παλαιστινιακό πρέπει να λυθεί για να αποκτήσουν -μετά από σχεδόν 80 χρόνια- οι Παλαιστίνιοι πατρίδα, για να ειρηνεύσει το Ισραήλ και η περιοχή, για να τεθεί η συνεργασία των χωρών και των λαών της περιοχής σε νέο πλαίσιο αλληλοσεβασμού, αλληλοκατανόησης και θετικής συνεργασίας. Δεν είναι αδύνατο…

3ο. – Στρατηγική σύγκλιση, συμφωνία και συγκεκριμένη εφαρμογή στην Ανατολική Μεσόγειο των προβλεπόμενων από το Δίκαιο της Θάλασσας και το Διεθνές Δίκαιο για τις θαλάσσιες ζώνες, την εθνική κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα των χωρών. Αν οι τέσσερις (4) αυτές χώρες συμφωνήσουν, τότε σχεδόν όλα τα ζητήματα αυτής της φύσεως (θαλάσσιες ζώνες) θα έχουν λυθεί. Και η θαλάσσια ζώνη του Καστελόριζου (στην κοινή ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου) -αν δεν την έχει, όπως οφείλει και μπορεί η Ελλάδα να την ορίσει- θα έχει μπει με τη συνολικότερη συμφωνία Ελλάδας-Αιγύπτου-Κύπρου σε νέα βάση…

4ο. – Ειδικές προνομιακές (τελωνειακές, οικονομικές, τεχνολογικές, παραγωγικές) συμφωνίες της ΕΕ με την Αίγυπτο, αλλά και εμβάθυνση ποιοτική των σχετικών συνεργασιών μεταξύ των τεσσάρων χωρών. Η Αίγυπτος, πρέπει να τύχει συμφωνιών τουλάχιστον αντίστοιχων της Ε.Ε με την Τουρκία. Η πρόταση αυτή είναι απόλυτα ρεαλιστική, αν μάλιστα ληφθεί υπόψη, αυτό που έχει συμβεί -και συμβαίνει- με την Ουκρανία στο τομέα αυτό. Εννοώντας, όχι μόνο την συνεχιζόμενη, εκτός κοινής λογικής, τετραετή οικονομική ευρωπαϊκή αιμορραγία προς την Ουκρανία (και με τεράστια ζητήματα διαφθοράς και ατομικής ιδιοποίησης πόρων της ΕΕ), αλλά και την θετικά συζητούμενη ένταξή της στους 27 της ΕΕ!

Οι Βρυξέλλες και οι βόρειες μητροπόλεις οφείλουν να αντιληφθούν ότι η ΕΕ έχει και νοτιοανατολικά σύνορα, τα οποία βρίσκονται επίσης σε πολεμική αναστάτωση, σκληρότερη και διαρκέστερη από εκείνη της Ουκρανίας. Και αν δεν ασκήσουν συγκεκριμένη, οργανωμένη, ενεργή πολιτική σαν κι αυτή που εδώ αναφέρεται, δεν αποκλείεται να έχουν να αντιμετωπίσουν αποσταθεροποίηση εντός των συνόρων της ίδιας της ΕΕ! Εξάλλου η Κύπρος -κράτος μέλος της -είναι κατά το 38% κατεχόμενη από τη χώρα της οποίας όλοι πλέον γνωρίζουν τα σχέδια και τους στόχους, τη ”φίλη Τουρκία”!…

Υπάρχει ένα τελευταίο, κρίσιμο και κεντρικό, μείζον θέμα: η ποιότητα και το ανάστημα της ελληνικής εθνικής ηγεσίας, η οποία σε τελική ανάλυση εγγυάται την οργάνωση, προώθηση και ενεργή, πολυμέτωπη εφαρμογή αυτής της νέας στρατηγικής.