Η άλλη “εισβολή” τουρκικών εταιρειών στην ελεύθερη Κύπρο

Χρόνια γίνεται τούτο και το κράτος παρακολουθεί. Χωρίς να υπάρχει ένα αυστηρό νομικό πλαίσιο, πολλές φορές δημόσιοι υπάλληλοι λειτουργώντας με τα δικά τους αντανακλαστικά, ενίοτε και με υποδείξεις προϊσταμένων τους, απέτρεπαν την εγγραφή τουρκικών εταιρειών στην Κυπριακή Δημοκρατία.

Προτάσσοντας χίλια δυο προσκόμματα ενώ θα έπρεπε μια χώρα με εδάφη υπό κατοχή να είχε υιοθετήσει αυστηρούς νόμους με τους οποίους να απαγορεύεται η εγγραφή εταιρειών και η δραστηριοποίησή τους. Για εθνικούς λόγους. Γιατί προφανώς γνωρίζουμε τις τουρκικές επιδιώξεις και μεθοδεύσεις.

Η εισβολή των εταιρειών

Πρώτα το έπραξε, με βίαιο τρόπο, με την εισβολή του 1974 και έκτοτε με κατοχή εδαφών και στη συνέχεια με μεθοδεύσεις να βάλει χέρι στη χώρα με “νόμιμο” και μη τρόπο. Πώς το πράττει; Ένας τρόπος είναι ο συστηματικός σφετερισμός ελληνοκυπριακών περιουσιών στα κατεχόμενα, που γίνεται αδιαφορώντας σκοπίμως ότι πρόκειται για κλεμμένες περιουσίες. Τούτο αν και έχει ρίσκο, “φέρνει” χρήμα. Την ίδια ώρα, δημιουργεί από την μια τετελεσμένα επί του εδάφους και από την άλλη πίεση στους νόμιμους ιδιοκτήτες, οι οποίοι παρακολουθούν τις περιουσίες τους να χάνονται. Κάτω από την πίεση αυτή, καλούνται να αντιδράσουν σε βολιδοσκοπήσεις για να πωλήσουν τις περιουσίες τους. Να τις πωλήσουν, υπό τις σημερινές συνθήκες της συνεχιζόμενης κατοχής, παράνομα.

Σε ό,τι αφορά, λοιπόν, τις ελληνοκυπριακές περιουσίες στα κατεχόμενα, τουρκικές και τουρκοκυπριακές εταιρείες, μεταξύ άλλων, προσεγγίζουν Ελληνοκύπριους ιδιοκτήτες και τους δελεάζουν για να πωλήσουν τις περιουσίες τους. Παράλληλα, ξένα ιδρύματα, που θέλουν να επενδύσουν μετά από προηγηθείσα  προσέγγιση τουρκικής πλευράς, αναζητούν ιδιοκτήτες. Στο πάζλ εντοπίζονται και Ελληνοκύπριοι μεσάζοντες.

Έχει τούτο αναφερθεί πρόσφατα σε δημοσίευμα του “Φιλελεύθερου”, που αφορούσε την “αξιοποίηση” γης στην κατεχόμενη Καρπασία. Σε αυτό το παιχνίδι πώλησης περιουσιών, εμπλέκονται όπως αναφέρθηκε, Τούρκοι, Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι! Υπενθυμίζεται περαιτέρω και οι κινήσεις που έγιναν και γίνονται στην περίκλειστη περιοχή της Αμμοχώστου.

Είναι προφανές πως η κατοχική πλευρά στοχεύει να περάσει τις περιουσίες σε τουρκικά χέρια, έχοντας στήσει μηχανισμούς. Διεξάγουν έρευνες, εντοπίζουν τους ιδιοκτήτες (πώς άραγε;), τους βολιδοσκοπούν (σ.σ. συνήθως δεν ρωτούν τους ιδιοκτήτες), διαφημίζουν τις περιουσίες. Μερικές φορές οι αγοραστές είναι βιτρίνα και πίσω από αυτούς είναι το τουρκικό κράτος. Η τουρκοποίηση των ελληνοκυπριακών περιουσιών, κλείνει λίγο- πολύ, το Κυπριακό στα μέτρα της κατοχικής δύναμης.

Μια επικίνδυνη Κερκόπορτα

Η άλλη διάσταση, λοιπόν, είναι οι δραστηριότητες τουρκικών εταιρειών, που έχουν εγγραφεί στις ελεύθερες περιοχές και οι οποίες ενίοτε εμπλέκουν και επενδυτές κι από άλλες χώρες. Τους τελευταίους, τους χρησιμοποιούν για “διαβατήριο” στην εγγραφή. Φαίνεται να εμπλέκουν και Ελληνοκύπριους. Δεν είναι πολλές οι εταιρείες αυτές, αλλά σημασία δεν έχει ο αριθμός αλλά οι επιδιώξεις τους. Για ευνόητους λόγους η δραστηριότητά τους γίνεται κάτω από τα ραντάρ. Να γίνεται αθόρυβα.

Όσοι δεν αντιλαμβάνονται γιατί γίνεται όλο αυτό, μάλλον δεν έχουν αξιολογήσει σωστά τα δεδομένα και την τουρκική επεκτατική πολιτική, η οποία στοχεύει ολόκληρη την Κύπρο. Και πέραν από αυτά, για το χρήμα και μόνο, ζούμε σε ένα παράλληλο κόσμο την προέλαση Ισραηλινών, που αγοράζουν ό,τι βρουν στις ελεύθερες περιοχές όπως και στα κατεχόμενα.

Για να μην φθάσουμε, λοιπόν, στο σημείο να αισθανόμαστε ξένοι στον τόπο μας, πρέπει να υπάρξει αντίδραση, πρώτα διά αυστηρής νομοθεσίας. Και έναντι κυρίως της Τουρκίας, όπως κι άλλων που συστηματικά αγοράζουν- όχι τυχαία- περιουσίες στην Κύπρο. Η άλωση της χώρας μπορεί να μην γίνεται στρατιωτικά, αλλά με οικονομικούς όρους και κίνητρα.