Η νομοθέτηση της “Γαλάζιας Πατρίδας” και η συντριβή του ελληνικού κατευνασμού

Πρόκειται για ένα ποιοτικό άλμα στις επί χρόνια διατυπώσεις και ενέργειες της αναθεωρητικής πολιτικής της Τουρκίας έναντι της χώρας μας στο Αιγαίο, με στόχο μάλιστα να εμφανίζεται αυτή, όχι ως αναθεωρητική και επιτιθέμενη δύναμη, αλλά ως δήθεν αμυνόμενη!!! με επίκληση των κανόνων του διεθνούς δικαίου, τους οποίους τσαλαπατά αδίστακτα, προκειμένου να υλοποιήσει τον μακροπρόθεσμο, στρατηγικό της στόχο που είναι η «φινλανδοποίηση» της Ελλάδας.

Με τον νέο αυτό νόμο, που καθημερινά πλέον προβάλλεται με μαζικό τρόπο στον τουρκικό τύπο, τηλεόραση και κοινωνικά δίκτυα, επιχειρείται να εμπεδωθεί στην τουρκική κοινωνία, ότι αυτό το πειρατικό και επικίνδυνο ρεσάλτο της Άγκυρας αποτελεί δήθεν την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου για τα «δίκαια» της Τουρκίας! Πυρήνας αυτού του αναθεωρητικού δόγματος είναι η πλήρης παραβίαση των θεσπισμένων αρχών και του εθιμικού δικαίου, που συγκροτούν την ισχύουσα παγκόσμια αποδοχή για το δίκαιο της θάλασσας και για τον καθορισμό της ΑΟΖ.

Είναι γνωστό, ότι σύμφωνα με τα ισχύοντα και τη νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου κάθε νησί, που έχει οικονομική δραστηριότητα, έχει πλήρη θαλάσσια δικαιώματα (ΑΟΖ). Αυτό που ισχύει παγκοσμίως παραβιάζεται με πρόδηλο τρόπο από την Άγκυρα, η οποία προβάλλει την «αλλά Τούρκα» εκδοχή, ότι τα νησιά του Αιγαίου δεν έχουν ΑΟΖ, αλλά μόνο χωρικά ύδατα έξι μιλίων και ότι δήθεν αυτά επικάθονται στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας!

Με βάση αυτό τον παραλογισμό διεκδικεί το μισό Αιγαίο, μέσω της επιθετικής ρητορικής, των στρατιωτικών πιέσεων και τώρα με τη θεσμοθέτηση αυτού με εσωτερικό νόμο. Η εξέλιξη αυτή ανεξαρτήτως, ότι δεν παράγει έννομα αποτελέσματα στο Διεθνές Δίκαιο και δεν μπορεί να γίνει δεκτό από οποιοδήποτε Διεθνές Δικαστήριο, συνιστά θρυαλλίδα για περαιτέρω κλιμάκωση της έντασης στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις, κατά την περίπτωση που η Ελλάδα πράξει τα αυτονόητα για την διασφάλιση των κυριαρχικών την δικαιωμάτων, που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο.

Και αυτό γιατί με την ψήφιση αυτού του νόμου εξαφανίζεται η οποιαδήποτε θεωρητική «ευελιξία» της Άγκυρας για κάποιο έντιμο συμβιβασμό, αφού τόσο το σημερινό καθεστώς Ερντογάν, όσο και η οποιαδήποτε μελλοντική τουρκική κυβέρνηση θα προβάλει ως αφετηριακή βάση των τουρκικών παράνομων διεκδικήσεων, αυτά που θα προβλεφθούν σε αυτό τον νόμο.

Τουρκία: Το παρελθόν της προκλητικότητας

Την ίδια άλλωστε πολιτική έχει εφαρμόσει η Άγκυρα μέσω της «σαλαμοποίησης» μέχρι σήμερα (casus belli, γκρίζες ζώνες, παράνομες NAXTEX, παράνομες έρευνες κλπ.). Το σύνολο αυτών των διεκδικήσεων σε βάρος του Ελληνισμού στην περιοχή είναι προφανές, ότι θα αποτυπωθούν μέσω της νέας εθνικής νομοθεσίας τους για την κατοχύρωση της «γαλάζιας πατρίδας», η οποία ξεκίνησε ως «ναυτική στρατηγική» και κατέληξε να αποτελεί τον πυρήνα της εθνικιστικής, αναθεωρητικής κοσμοθεωρίας του τουρκικού πολιτικού και στρατιωτικού κατεστημένου. 

Αυτή η οδυνηρή κατάληξη πλέον στα ελληνοτουρκικά δεν έπεσε από τον ουρανό, αλλά είναι το αποτέλεσμα των χρόνιων παθογενειών της ελληνικής στάσης απέναντι στις τουρκικές παράνομες επιδιώξεις, με την κυριαρχία του φοβικού συνδρόμου και της κατευναστικής πολιτικής, που είχε ως αποτέλεσμα τη συνεχή έμμεση νομιμοποίηση των τουρκικών παράνομων απαιτήσεων.

Οι ψευδαισθήσεις και τα μυθεύματα που κυριάρχησαν στην ελληνική πολιτική σκηνή σταδιακά, ιδιαίτερα την περίοδο της Ύστερης Μεταπολίτευσης ως σήμερα και αφορούσαν, ότι είτε ότι θα λυθούν τα προβλήματα με βάση τη μοναδική διαφορά που αναγνωρίζει η Ελλάδα (ρύθμιση της υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ βάσει του Διεθνούς Δικαίου), είτε μέσω της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ ως μέσο εξημέρωσης του «θηρίου», είτε μέσω βοήθειας και λύσεως από τρίτους, έχουν πλήρως συντριβεί μπροστά στον κυνισμό του «γκρίζου λύκου».

Μπροστά στην πραγματικότητα της δομικής τουρκικής απειλής, όπου η Τουρκία εν μέσω των υποτιθέμενων «ήρεμων νερών» έχει παγιώσει την συνολική επιθετική, αναθεωρητική της πολιτική, έναντι των νομίμων δικαιωμάτων του Ελληνισμού στο Αιγαίο και Μεσόγειο (με το ιδεολόγημα της γαλάζιας πατρίδας διεκδικεί το μισό Αιγαίο, ενώ με το παράνομο τουρκολυβικό μνημόνιο τεράστιες θαλάσσιες εκτάσεις από της εν δυνάμει ΑΟΖ της Ελλάδας και της Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο), ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση της ΝΔ αποδεικνύονται τραγικά κατώτεροι των περιστάσεων και στο θέμα της εξωτερικής πολιτικής, που υποτίθεται σύμφωνα με το αφήγημα του ελεγχόμενου εν πολλοίς ελληνικού τύπου είναι επιτυχημένη!

Το πολυδιαφημισθέν κέρδος της χώρας μας βάσει του κυβερνητικού αφηγήματος, του περιορισμού δηλαδή των τουρκικών αεροπορικών παραβιάσεων στο Αιγαίο, είναι τελικά πολύ μικρό για να αντισταθμιστεί με τα σοβαρά πολύπλευρα κέρδη της Τουρκίας, η οποία πέτυχε να απεγκλωβιστεί από τον τότε επικείμενο πλήρη αμερικανικό αποκλεισμό της, καθώς και τη σοβαρή ρήξη των σχέσεών της με τη φοβική ΕΕ, η οποία είχε οδηγηθεί στην ανάγκη να της επιβάλει οικονομικές κυρώσεις για τον τότε επιθετικό, υβριδικό πόλεμο κατά της Ελλάδος κατά την περίοδο 2020-2022. 

Τα ήρεμα (;) νερά στο Αιγαίο

Σε όλη αυτή την περίοδο της υποτιθέμενης Ελληνοτουρκικής «συνεργασίας» 2023-2025, η Τουρκία δεν έπαψε να διατυπώνει με τον πιο καθαρό τρόπο και προς όλα τα διεθνή φόρα, όλο το εύρος των παράνομων αξιώσεών της, που συνιστούν βίαιη παραβίαση των διεθνών κανόνων του δικαίου της θάλασσας. Παράλληλα έχει γίνει απόλυτη στο Κυπριακό, διαλαλώντας, ότι η μόνη λύση είναι αυτή των δύο κρατών στη Μεγαλόνησο.

Επιπροσθέτως, συστηματικά και κάθε μέρα επεκτείνει τον εξοπλισμό της, ως επιθετική χώρα, έχοντας αναβαθμίσει την αμυντική της βιομηχανία σε υψηλά επίπεδα με πρωταγωνιστή τα μη επανδρωμένα drones και όχι μόνο, καθώς και την δημιουργία σοβαρού προγράμματος κατασκευής βαλλιστικών πυραύλων, αλλά και την μελλοντική ένταξή της στις πυρηνικές δυνάμεις, δείχνοντας με τον τρόπο αυτό τα πραγματικά επιθετικά της σχέδια έναντι της χώρας μας. Μέσω, δε, των συνεχών NAVTEX (πριν λίγους μήνες ανακοίνωσε, ότι εξέδωσε τέτοιες αορίστου χρόνου) και των συνεχών ανακοινώσεων του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας αυτής, επιχειρείται στο πεδίο να «γκριζάρει» το μισό Αιγαίο, ως φυσικό επακόλουθο των μέχρι τώρα υπολογισμένων τακτικών της.

Τελικά χωρίς καμία αμφιβολία αποδείχθηκε, ότι η σαθρή διακήρυξη των Αθηνών εφαρμόσθηκε μονομερώς μόνο από την Ελλάδα!!! η οποία απείχε από τα βήματα που έπρεπε ήδη να έχει κάνει. Συγκεκριμένα μετά τον καθορισμό της μερικής ΑΟΖ με την Αίγυπτο και παρά τις τότε δηλώσεις Δένδια, υπαναχώρησε από την πρόθεσή της να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στα 12 μίλια τουλάχιστον νοτίως της Κρήτης, καθώς και να πραγματοποιήσει όλες τις τεχνικές, προπαρασκευαστικές ενέργειες, έτσι ώστε να είναι σε θέση να υλοποιήσει αυτό το αναφαίρετο, μονομερές δικαίωμά της και στις υπόλοιπες περιοχές του Αιγαίου και της ανατολικής Μεσογείου, καθορίζοντας παράλληλα ΑΟΖ και με την Κυπριακή Δημοκρατία. 

Η οδυνηρή πραγματικότητα ανεξαρτήτως των φληναφημάτων της κατευναστικής πολιτικής και αντίληψης του ελληνικού πολιτικού κατεστημένου, περί συμβιβασμού και λύσης της μοναδικής διαφοράς που είναι ο καθορισμός της ΑΟΖ, είναι ότι συστηματικά το στρατο-ισλαμιστικό καθεστώς της Άγκυρας πρώτα υπό τον μανδύα του δυτικού κεμαλισμού και εν συνεχεία υπό τον μανδύα του αντιδυτικού ισλαμο-οθωμανισμού, χωρίς όμως καμία ρωγμή μεταξύ τους ως προς τις επεκτατικές επιδιώξεις του, φιλοτέχνησε τις ανύπαρκτες νομικές με βάση τις υπογραφείσες συνθήκες και το διεθνές δίκαιο παράνομες διεκδικήσεις του, που έχουν ως στόχο την κατάληψη του μισού Αιγαίου, χωρίς μέχρι τώρα τη στιβαρή και οργανωμένη ελληνική αντίδραση.

Τα κυβερνητικά λάθη

Χωρίς αμφιβολία η αποτυχία των κυβερνητικών επιλογών της ΝΔ στην εξωτερική πολιτική και ειδικότερα αυτή των ήρεμων νερών από το 2023 ως σήμερα, απαιτεί την άμεση αλλαγή της πολιτικής της Ελλάδος στα Ελληνοτουρκικά, αλλά και του επανακαθορισμού της θέσης της στον υπό διαμόρφωση πολυπολικό κόσμο. Αυτό προϋποθέτει την πολύπλευρη προσέγγιση και αξιοποίηση των αντιθέσεων μεταξύ των πόλων και της μη λειτουργίας μας ως πειθήνιου εταίρου, κάτι που μετατρέπεται στις σημερινές συνθήκες στον «χρήσιμο ηλίθιο» της ιστορίας. 

Οι ψευδαισθήσεις, τα κακοχωνεμένα ιδεολογήματα και οι εικονικές πλάνες των κατευναστικών ελληνικών ελίτ έχουν πλέον συντριβεί μπροστά στον εξελισσόμενο δημόσια τουρκικό επεκτατισμό. Η εξωτερική πολιτική και η θέση της χώρας στον διεθνή χώρο από την οποία συναρτάται και η πορεία του Ελληνισμού στον νέο υπό διαμόρφωση πολυπολικό κόσμο δεν αποτελεί ιδιωτική υπόθεση του οποιοδήποτε πρωθυπουργού ή μίας κυβέρνησης. Αποτελεί εθνική υπόθεση.

Έτσι όταν πιστοποιείται η παταγώδης αποτυχία των πολιτικών αυτών απαιτείται άμεσα η αλλαγή τους, καθώς και τη χάραξη μίας εθνικής στρατηγικής που θα λαμβάνει υπόψιν την δομική τουρκική απειλή, αλλά και τη θέση της Ελλάδας στον διεθνή περίγυρο στις έντονες ρευστές, σημερινές, γεωπολιτικές συνθήκες. Υφίσταται δηλαδή η ανάγκη μίας οραματικής εθνικής στρατηγικής της Ελλάδας σε πολιτικό, διπλωματικό και στρατιωτικό επίπεδο, που δυστυχώς παραμένει μετέωρη, λόγω της ανεπάρκειας της σημερινής πολιτικής ηγεσίας της.

Θα πρέπει άμεσα να διατυπωθεί παντού στον ΟΗΕ και κυρίως στην ΕΕ, αλλά και στις ΗΠΑ με τον πιο επίσημα τρόπο, ότι το Αιγαίο αποτελεί ζήτημα υπαρξιακό για την Ελλάδα, θέμα δηλαδή άμεσης εθνικής επιβίωσης. Αυτή η κάθετη και καθαρή θέση της χώρας, ως κόκκινη γραμμή, είναι η μόνη δυνατή αποτρεπτική ενέργεια, που θα αναγκάσει την Άγκυρα να αλλάξει στρατηγική έναντι της Ελλάδας, συνειδητοποιώντας, ότι έχει περισσότερα να χάσει, παρά να κερδίσει, εάν οδηγήσει τα πράγματα στο μη παρέκει, ήτοι σε μία πολεμική αναμέτρηση για την οποία η χώρα μας θα πρέπει με κάθε δυνατόν τρόπο να περάσει ως μήνυμα, ότι είναι έτοιμη και υποχρεωμένη να εμπλακεί εάν χρειαστεί. Αυτό το μήνυμα σε συνδυασμό με την απαραίτητη στρατιωτική ισχυροποίηση και παράλληλη ανάπτυξη διμερών συμφωνιών με χώρες που έχουν κοινά συμφέροντα με εμάς, αποτελούν την μοναδική αποτρεπτική πολιτική έναντι της Άγκυρας πριν να είναι πολύ αργά. 

Ειδικότερα, εν σχέσει με την προαναγγελία της νομοθέτησης της «γαλάζιας πατρίδας», η Ελλάδα οφείλει να προχωρήσει άμεσα σε ισχυρές συμβολικές κινήσεις, όπως την επέκταση των χωρικών υδάτων στα δώδεκα μίλια νοτίως της Κρήτης και τις άμεσες διαδικασίες για το κλείσιμο των κόλπων, που αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την επέκταση των χωρικών υδάτων σε δώδεκα μίλια στο Αιγαίο, λαμβάνοντας υπόψιν τους κανόνες της διεθνούς ναυσιπλοΐας (θέτοντας το θέμα αυτό σε διαβούλευση μέσω της ΕΕ). Μόνο έτσι μπορεί να εξισορροπηθεί ο τεράστιος κίνδυνος, για τον Ελληνισμό από την δηλητηριώδη κίνηση του «γκρίζου λύκου» για τη νομιμοποίηση του ακραίου αναθεωρητικού δόγματος της γαλάζιας πατρίδας σε εσωτερικό τουρκικό νόμο.