Να θυμίσουμε στον Γκουτέρες ότι το Κυπριακό είναι πρόβλημα κατοχής

Ο Γενικός Γραμματέας Αντόνιο Γκουτέρες θα βρίσκεται στην περιοχή για περιοδεία (Συρία και Ιορδανία). Τούτο δεν σημαίνει κατά ανάγκη ότι θα ερχόταν και στην Κύπρο. Δεν ήταν άλλωστε στον αρχικό προγραμματισμό η Λευκωσία. Τις τελευταίες ημέρες εντάχθηκε στο πρόγραμμα και η επίσκεψη  στο νησί.

Η επίσκεψη είναι από μόνη της σημαντική. Και πραγματοποιείται για να βοηθήσει, ώστε να υπάρξουν βήματα στο Κυπριακό. Ο Γενικός Γραμματέας αναγνωρίζει πως εάν η Τουρκία θέλει να παίξει μπάλα, τότε θα παρακολουθήσουμε και… ποδοσφαιρικό αγώνα. Το λέει. Αλλά ποτέ, ούτε αυτός, ούτε οι προκάτοχοι του, σχεδιάζουν τις εξελίξεις μέσω Άγκυρας.

Πάντα επαναλαμβάνεται το ίδιο σενάριο: Οι συζητήσεις γίνονται στη Λευκωσία ως το πρόβλημα να είναι οι σχέσεις Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων και όχι η συνεχιζόμενη κατοχή.  Είναι προφανές πως ο εκάστοτε εγκάθετος της Άγκυρας δεν έχει την εξουσία να συζητά αποχώρηση των στρατευμάτων, των εποίκων, για την ασφάλεια. Δεν έχει τέτοια εξουσία. Δεν έχει εξουσία.

Ας είμαστε συγκρατημένοι με την έλευση Γκουτέρες

Ο διακοινοτικός διάλογος χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται από την Τουρκία για να την απαλλάσσει από τις ευθύνες της. Χρησιμοποιείται για να αποπροσανατολίζει από την ουσία του Κυπριακού και διά του χρόνου να επιβάλει τετελεσμένα. Το μείζον στο Κυπριακό δεν είναι ο διαμοιρασμός των εξουσιών. Αν δεν λυθεί η διεθνής διάσταση, πώς μπορεί να συζητούνται άλλα ζητήματα; Μπορεί η άμαξα να μπει μπροστά από το άλογο; Η διεθνής πτυχή του Κυπριακού, το ζήτημα της ασφάλειας, τέθηκε με συγκεκριμένο τρόπο και με πρόταση, το 2015, από τον τότε υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδος, Νίκο Κοτζιά. Και εκείνη η παρέμβαση έθεσε το θέμα στην ατζέντα. Για πρώτη φορά.

Έχουν περάσει 52 χρόνια από την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, το 1974. Έκτοτε η Τουρκία κατέχει εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας, έχει δημιουργήσει δομές της αποσχιστικής οντότητας, προβαίνει σε κινήσεις τουρκοποίησης των κατεχομένων. Ροκανίζει το χρόνο και εδραιώνει τετελεσμένα. Και τα καταφέρνει σε μεγάλο βαθμό αν και σε ένα από τους μεγάλους της στόχους, που είναι η  διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν πέτυχε.

Αναμένουμε την άφιξη του Αντόνιο Γκουτέρες χωρίς να είμαστε ιδιαίτερα αισιόδοξοι, καθώς στην αντίπερα όχθη, η κατοχική πλευρά δεν φαίνεται να κάνει βήμα πίσω. Αντίθετα, προτάσσει τις αξιώσεις της και παράλληλα προβαίνει σε κινήσεις ενσωμάτωσης των κατεχομένων.

Η Κύπρος επενδύει διαχρονικά στα Ηνωμένα Έθνη. Ο νομικός Αχιλλέας Αιμιλιανίδης σε συνέντευξή του στον “Φ»”, υπενθύμισε πως «αν δεν είχαμε τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ δεν θα είχαμε αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως ανεξάρτητου κράτους μετά τη μονομερή αποχώρηση των Τουρκοκυπρίων το 1964, ούτε και θα γινόταν κατορθωτό να μην έχει αναγνωριστεί ακόμα το ψευδοκράτος περισσότερα από 50 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή».

Συνεπώς, παρά τις αδυναμίες του, τα προβλήματα του, τις εξαρτήσεις του, ο ΟΗΕ είναι ο μηχανισμός, μέσω της οποίας θα καταβάλλονται οι προσπάθειες για λύση. Παράλληλα, η  ένταξη μας στην ΕΕ και η ενεργή συμμετοχή μας στον Οργανισμό, διευκόλυνε και την ουσιαστική εμπλοκή του στο Κυπριακό. Και τούτο συνιστά βήμα προς τα εμπρός. Και ως εργαλείο που μπορεί να ξεκλειδώσει τη διαδικασία. Αλλά και σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο μιας ενδεχόμενης λύσης. Κι αυτό το γεγονός πιστώνεται στη Λευκωσία.

Το Κυπριακό δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται μέσα στο στενό δικοινοτικό πλαίσιο. Δεν μπορεί να μην λαμβάνονται υπόψη οι γεωπολιτικές εξελίξεις, η ανακατανομή ισχύος και οι ισορροπίες. Τα όσα διαδραματίζονται στην περιοχή επηρεάζουν το Κυπριακό. Κι αυτό προκαλεί και το ενδιαφέρον των τρίτων.