Ο πόλεμος χαρακωμάτων της Άγκυρας κατά του Ελληνισμού

Προφανώς και δεν βρισκόμαστε ένα βήμα πριν τη σύγκρουση, αλλά το σχοινί της έντασης τεντώνεται επικίνδυνα χωρίς να γνωρίζει κανείς την κατάληξη. Γι’ αυτό και διαπιστώνεται μια ανησυχία για το τι μέλλει γενέσθαι. Το σκηνικό, άλλωστε, που έχει στήσει η Τουρκία δεν αποκλείει οτιδήποτε. Η δε Αθήνα καλείται να πληρώσει τον λογαριασμό της πολιτικής του κατευνασμού που υιοθετεί έναντι της Άγκυρας.

Είναι πρόδηλο ότι το σκηνικό αυτό συνδέεται με τις γεωπολιτικές εξελίξεις αλλά και τους σχεδιασμούς όλων των πρωταγωνιστών. Είναι σαφές σε όλους ότι η Άγκυρα επιχειρεί εδραίωση της “κυριαρχίας” της στην περιοχή, ανοίγοντας συνεχώς νέα μέτωπα και ασκώντας πίεση σε Ελλάδα και Κύπρο. Το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο, το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Κρήτης-Κύπρου, το έργο πόντισης του τηλεπικοινωνιακού καλωδίου EMC (East to Med Corridor), αποτελούν πεδία, στα οποία δοκιμάζονται αντοχές.

Σε όλα αυτά, βέβαια, θα προστεθούν κι άλλα μέτωπα, όπως είναι η Κύπρος και το Αιγαίο, που είναι μόνιμα στην τουρκική ατζέντα. Σε αυτά τα μέτωπα η ένταση είναι συνεχής, αν και δεν γίνονται πάντα γνωστές οι τουρκικές ενέργειες. Κυρίως σε ό,τι αφορά την Κύπρο, από την οποία τα νέα στην Αθήνα, μερικές φορές, δεν φτάνουν. Δεν φτάνουν κι όσα θεωρούνται “καθημερινότητα”, σε σχέση με την τουρκική συμπεριφορά.

Η επιλογή της πολιτικής της έντασης από την πλευρά της Τουρκίας, χρησιμοποιείται και αποτελεί εργαλείο επιβολής των σχεδιασμών της. Περαιτέρω, η Άγκυρα διά του εργαλείου αυτού προσπαθεί να εξαναγκάσει τους υπόλοιπους παίκτες στην περιοχή, μπροστά στον κίνδυνο “θερμού επεισοδίου”, να αποδεχθούν τους όρους της.

Είναι, συνεπώς, ξεκάθαρο από τις εξελίξεις στα διάφορα μέτωπα, ότι η κατοχική Τουρκία βρίσκεται συνεχώς σε επιθετική διάταξη και επιχειρεί διά της έντασης να επιβάλλει τετελεσμένα. Αυτή η τακτική υιοθετείται με στόχο να ακυρώσει οποιαδήποτε κίνηση, σχεδιασμό, άλλων κρατών.

Συνεπώς, η Άγκυρα επιχειρεί πρώτα διά της έντασης να επιβάλλει τους σχεδιασμούς της και μετά να επιστρατεύσει τη διπλωματία, για να “κατοχυρώσει” τις επεκτατικές της επιδιώξεις και πολιτικά.

Απαντήσεις με στοχευμένες κινήσεις

Η απάντηση προς την Άγκυρα, στην εν γένει συμπεριφορά της, μπορεί να δοθεί χωρίς φανφάρες, που απευθύνονται στο εσωτερικό ακροατήριο, αλλά με συγκεκριμένες στοχευμένες κινήσεις. Για παράδειγμα, σε σχέση με την ηλεκτρική διασύνδεση, Κρήτης- Κύπρου, να επαναρχίσει το έργο και να προχωρήσει μέχρι τέλους. Χωρίς να έχει την παραμικρή εμπλοκή η κατοχική Τουρκία.

Κι αυτό, τη μη εμπλοκή της, περιλαμβάνει και τις όποιες συγκαλυμμένες συνεννοήσεις των Γάλλων με τους Τούρκους. Οι Γάλλοι δεν μπορούν να χρησιμοποιούνται ως άλλοθι για την Αθήνα. Να αναφερθεί, δηλαδή, ότι είναι η εταιρεία που ανέλαβε το έργο, η οποία ενημερώνει την Τουρκία. Η γαλλική πλευρά γνώριζε προφανώς τα δεδομένα και τις συνθήκες πριν σηκώσει το βάρος εκτέλεσης του έργου της ηλεκτρικής διασύνδεσης. Γνώριζε τις τουρκικές αντιδράσεις. Σε αυτή τη φάση, πάντως, το Παρίσι φαίνεται να υποδεικνύει με νόημα προς την Αθήνα ότι πρέπει οι τόνοι με την Τουρκία να πέσουν.

Την ίδια ώρα, η Κύπρος επαναφέρει ένα παλιό αίτημα, η υλοποίηση του οποίου, εξαρτάται πλήρως από την Αθήνα. Εξαρτάται από τη διάθεση και τις προθέσεις της ελλαδική πλευράς. Τούτο αφορά την ανακήρυξη ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου. Είναι γνωστό ότι η Λευκωσία είναι έτοιμη, τεχνικά και πολιτικά, με χάρτες και επεξεργασμένα νομικά εργαλεία, για να προχωρήσει η ανακήρυξη ΑΟΖ Ελλάδος και Κύπρου. Η Αθήνα δεν δείχνει έτοιμη για ένα τέτοιο βήμα κι αυτό οφείλεται στις φοβίες που έχει έναντι της Άγκυρας. Φοβάται την τουρκική αντίδραση.