Πόσο απειλεί το Αιγαίο και την ελληνική ΑΟΖ το τουρκολιβυκό μνημόνιο

Προφανώς και πανηγυρίζει, αφού ενισχύεται το δόλιο σχέδιό του για τον διαμοιρασμό του Αιγαίου και την υφαρπαγή τεράστιων θαλασσίων εκτάσεων, που ανήκουν στην δυνητική ΑΟΖ της Ελλάδος και της Κύπρου, βάση των ισχυόντων στοιχειωδών κανόνων του Διεθνούς Δικαίου της θάλασσας. 

Το τουρκολυβικό μνημόνιο μπορεί να μην παράγει νόμιμα αποτελέσματα, βάσει του Διεθνούς Δικαίου, μπορεί να καταδικάστηκε από όλες τις ευρωπαϊκές ηγεσίες ως παράνομο και ανύπαρκτο (δεν πρέπει όμως να διαφεύγει από κανέναν, ότι οι ΗΠΑ, στις οποίες η Ελλάδα έχει παραχωρήσει τα πάντα με σημαντικό όφελός τους για την θέση τους στην ευρύτερη φλεγόμενη περιοχή της μέσης Ανατολής, αρχικά «εποίησαν τη νήσσα» με ανακοίνωση τους που μετά “μάζεψαν”) συνιστά όμως θανάσιμο κίνδυνο, αν δεν ανατραπεί επί του πεδίου από την χώρα μας εντός του αμέσου προσεχούς διαστήματος.

Να αποτελέσει, δηλαδή, ένα ακόμη οδυνηρό τετελεσμένο στο επιθετικό, αναθεωρητικό σχέδιο της Άγκυρας. Σχέδιο που στοχεύει στην “φινλανδοποίηση” της Ελλάδος και της Κύπρου. Με την καθημερινή προβολή με μαζικό τρόπο στον τουρκικό τύπο, στην τηλεόραση και στα κοινωνικά δίκτυα, επιχειρείται να εμπεδωθεί στην τουρκική κοινωνία, ότι αυτό το πειρατικό και επικίνδυνο ρεσάλτο της Άγκυρας αποτελεί δήθεν την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου για τα “δίκαια” της Τουρκίας! Πυρήνας αυτού του αναθεωρητικού δόγματος είναι η πλήρης παραβίαση των θεσπισμένων αρχών και του εθιμικού δικαίου, που συγκροτούν την ισχύουσα παγκόσμια αποδοχή για το δίκαιο της θάλασσας και για τον καθορισμό της ΑΟΖ.

Είναι γνωστό, ότι σύμφωνα με τα ισχύοντα και τη νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου κάθε νησί, που έχει οικονομική δραστηριότητα, έχει πλήρη θαλάσσια δικαιώματα (ΑΟΖ). Αυτό που ισχύει παγκοσμίως παραβιάζεται με πρόδηλο τρόπο από την Άγκυρα, η οποία προβάλλει την “αλλά Τούρκα” εκδοχή, ότι τα νησιά του Αιγαίου δεν έχουν ΑΟΖ, αλλά μόνο χωρικά ύδατα έξι μιλίων και ότι δήθεν αυτά επικάθονται στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας! Με βάση αυτό τον παραλογισμό, διεκδικεί το μισό Αιγαίο και το μεγαλύτερο μέρος της Ανατολικής Μεσογείου, μέσω της επικύρωσης του παράνομου τουρκολυβικού μνημονίου, αλλά και της προαναγγελθείσας θεσμοθέτησης του δόγματος της “Γαλάζιας πατρίδας”. 

Αρνητική εξέλιξη 

Η εξέλιξη αυτή ανεξαρτήτως, ότι δεν παράγει έννομα αποτελέσματα στο Διεθνές Δίκαιο και δεν μπορεί να γίνει δεκτό από οποιοδήποτε Διεθνές Δικαστήριο, συνιστά θρυαλλίδα για περαιτέρω κλιμάκωση της έντασης στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις, κατά την περίπτωση που η Ελλάδα πράξει τα αυτονόητα για την διασφάλιση των κυριαρχικών την δικαιωμάτων, που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο.

Και αυτό γιατί με την πρόσφατη κύρωση του Τουρκολυβικού μνημονίου και την προαναγγελθείσα ψήφιση του νόμου για τη “Γαλάζια Πατρίδα”, τόσο το σημερινό καθεστώς Ερντογάν, όσο και η οποιαδήποτε μελλοντική τουρκική κυβέρνηση θα τα προβάλουν ως αφετηριακή βάση των τουρκικών παράνομων διεκδικήσεων, οι οποίες ξεπερνούν κατά πολύ τις κόκκινες γραμμές των ελληνικών εθνικών συμφερόντων.

Ο έτερος των “πειρατών”, η Λιβύη, ένα παντελώς αποτυχημένο Κράτος, ενεργώντας ως προτεκτοράτο της Τουρκίας και χρησιμοποιώντας τα ίδια επιχειρήματα με αυτά του τουρκικού αναθεωρητισμού της “Γαλάζιας Πατρίδας”, επιχειρεί να επιβάλλει τετελεσμένα βάσει του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου, αποτυπώνοντας τα εξωτερικά όρια της υποτιθέμενης δικής της υφαλοκρηπίδας μόλις 14 μίλια από την Κρήτη!

Υποστηρίζει μάλιστα, ότι η μοναδική νόμιμη στην περιοχή ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία για την χάραξη ζωνών ΑΟΖ «παραβιάζει δήθεν την λιβυκή υφαλοκρηπίδα», υιοθετώντας πλήρως τις τουρκικές αυθαιρεσίες, που είναι σε πλήρη αντίθεση με τις ισχύουσες αρχές του διεθνούς δικαίου, πως δήθεν τα νησιά δεν έχουν δική τους υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ και ότι η μέση γραμμή πρέπει να ορισθεί μεταξύ των ηπειρωτικών ακτών της Ελλάδος και της Λιβύης, παρακάμπτοντας ένα από τα μεγαλύτερα νησιά της Μεσογείου, την Κρήτη! Έχει φθάσει, δε, στο σημείο να προσβάλλει ακόμη και την ελληνοιταλική συμφωνία για καθορισμό ΑΟΖ στο Ιόνιο!

Αποτυχία της Αθήνας

Πρόκειται για την αποτύπωση της πλήρους αποτυχίας της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, λόγω των συνεπειών της ακολουθούμενης κατευναστικής πολιτικής απέναντι στον επιθετικό τουρκικό αναθεωρητισμό, που τα τελευταία χρόνια έχει αμφισβητήσει ξεκάθαρα χωρίς περιστροφές οτιδήποτε μπορεί να εννοηθεί ως κυριαρχικό δικαίωμα της Ελλάδος. Κατευναστική πολιτική που επικυρώθηκε και δια κειμένου από τη νομικά ανίσχυρη συμφωνία των Αθηνών, που αποτέλεσε όμως ισχυρό εργαλείο της Άγκυρας για την επίτευξη των στόχων της. 

Και αυτό γιατί από τη μία πλευρά δόθηκε το απαιτούμενο «διαβατήριο» του Ερντογάν ως δήθεν «ειρηνοποιού» απέναντι στη Δύση, την περίοδο που οι συνθήκες μετά το επιθετικό κρεσέντο της Άγκυρας από την εισβολή στον Έβρο το 2020 έως και τα τέλη του 2022, είχαν δημιουργήσει όλες τις προϋποθέσεις για λήψη για πρώτη φορά σοβαρών κυρώσεων σε επίπεδο ΕΕ και για πλήρη αποκλεισμό της Τουρκίας από τις ΗΠΑ (βάσει των τότε συσχετισμών στο Κογκρέσο).

Ενώ από την άλλη, χωρίς η Ελλάδα να κερδίσει το παραμικρό, πλην αυτών των μη αεροπορικών παραβιάσεων στο Αιγαίο (που συνδέονταν όμως και με την δραματική υστέρηση της τουρκικής αεροπορίας), έχει ανεχθεί χωρίς σοβαρές αντιδράσεις την Τουρκία να εκδηλώνει όλες τις αναθεωρητικές διεκδικήσεις της σε όλα τα διεθνή φόρα, που αφορούν τη “Γαλάζια Πατρίδα”, τη νομιμοποίηση της παράνομης κατοχής στην Κύπρο και το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο, που πλέον πυροδοτείται από αυτήν, υποχρεώνοντας τα εξαπτέρυγά της, τη διορισμένη κυβέρνηση Ντειμπά και την οικογένεια Χαφτάρ στην ανατολική Λιβύη να προβούν σε επιθετικές κινήσεις εναντίον της χώρας μας. Επιπροσθέτως είναι πολύ πιθανό να βρίσκεται αυτή πίσω από τη νέα εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού και τις ροές από τη Λιβύη προς την Κρήτη. 

Πρόκειται πραγματικά για την οδυνηρή κατάληξη της κυβέρνησης της ΝΔ, που ενώ έδειξε να προβαίνει σε κάποιες στοιχειώδεις κινήσεις αυτοπροστασίας της χώρας μετά την υβριδική εισβολή στον Έβρο το 2020, στην πορεία εμφάνισε το πραγματικό της πρόσωπο, αυτό του κατευνασμού και του φοβικού συνδρόμου, έχοντας αφήσει ανενόχλητη την Τουρκία και τα εξαπτέρυγά της στην ευρύτερη περιοχή να προβάλλουν απίστευτες απαιτήσεις, προσβάλλοντας τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα χωρίς ουσιαστικά καμία σοβαρή αντίδραση από την πλευρά της Ελλάδος.

Ώρα για αποφασιστική αντίδραση;

Γιατί όταν δύο γειτονικά σου κράτη, η Τουρκία και η Λιβύη, αμφισβητούν το μισό Αιγαίο και σχεδόν όλη την ανατολική Μεσόγειο κατά πλήρη παράβαση των ισχυόντων κανόνων του διεθνούς δικαίου και αυτές τις παράνομες διεκδικήσεις τις δημοσιοποιούν στον ΟΗΕ, δεν μπορεί η αντίδρασή σου να είναι χλιαρές ανακοινώσεις πηγών του Υπουργείου Εξωτερικών, ο δε Υπουργός των Εξωτερικών να «αυτογελοιοποιείται», κάνοντας υπερφίαλες δηλώσεις, λίγο πριν την κύρωση από τη λιβυκή «βουλή», ότι ελέγχει τα πράγματα στην ανατολική Λιβύη.

Απέναντι, στους φανερούς αυτούς αρπακτικούς σκοπούς της Τουρκίας έναντι της Ελλάδος, έναν αιώνα και πλέον μετά τη μικρασιατική καταστροφή και μισό αιώνα μετά την κατοχή της Μεγαλονήσου, η Ελλάδα οφείλει ανεξαρτήτως των πρόδηλων αδυναμιών του πολιτικού προσωπικού εξουσίας της, να προχωρήσει άμεσα σε ενέργειες οι οποίες θα ακυρώσουν εν τοις πράγμασι τις τουρκικές επιδιώξεις με βάση το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο και του δόγματος της “Γαλάζιας Πατρίδας”.  Θα πρέπει καταρχήν, άμεσα να διατυπωθεί στον ΟΗΕ, στην ΕΕ και στις ΗΠΑ με τον πιο επίσημα τρόπο, ότι το Αιγαίο και η Ανατολική Μεσόγειος αποτελούν ζήτημα υπαρξιακό για την Ελλάδα, θέμα δηλαδή άμεσης εθνικής επιβίωσης.

Αυτή η κάθετη και καθαρή θέση της χώρας, ως κόκκινη γραμμή, είναι η μόνη δυνατή αποτρεπτική ενέργεια, που θα αναγκάσει την Άγκυρα να αλλάξει στρατηγική έναντι της Ελλάδας, συνειδητοποιώντας, ότι έχει περισσότερα να χάσει, παρά να κερδίσει, εάν οδηγήσει τα πράγματα στο μη παρέκει, ήτοι σε μία πολεμική αναμέτρηση για την οποία η χώρα μας θα πρέπει με κάθε δυνατόν τρόπο να περάσει ως μήνυμα, ότι είναι έτοιμη και υποχρεωμένη να εμπλακεί εάν χρειαστεί. Αυτό το μήνυμα σε συνδυασμό με την απαραίτητη στρατιωτική ισχυροποίηση και παράλληλη ανάπτυξη διμερών συμφωνιών με χώρες που έχουν κοινά συμφέροντα με εμάς, αποτελούν την μοναδική σοβαρή αποτρεπτική πολιτική έναντι της Άγκυρας πριν να είναι πολύ αργά. 

Τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα

Περαιτέρω, μπροστά σε αυτόν τον άμεσο και πρωτοφανή κίνδυνο για τα εθνικά συμφέροντα η χώρα μας οφείλει, να αποκρούσει τις πειρατικές ενέργειες της Τουρκίας και της Λιβύης, προχωρώντας στις εξής άμεσες ενέργειες: Επέκταση των χωρικών υδάτων στα δώδεκα μίλια, βάσει του μονομερούς δικαιώματος, που μας παρέχει το Διεθνές Δίκαιο, νοτίως και ανατολικώς της Κρήτης, διεμβολίζοντας το παράνομο Τουρκολυβικό μνημόνιο. Λόγω, δε, των νέων μεγάλων μεταναστευτικών ροών από τη Λιβύη, βάσει του άρθρου 33 της συμβάσεως για το δίκαιο της θάλασσας να ανακηρύξει τη συνορεύουσα ζώνη των 24 μιλίων νοτίως της Κρήτης, ως εσωτερικό δίκαιό της για τον προληπτικό έλεγχο της περιοχής. 

Επέκταση των χωρικών υδάτων στα δώδεκα μίλια στην περιοχή Καστελόριζου (σύμπλεγμα Μεγίστης), προκειμένου να διεμβολιστεί το παράνομο ανακοινωθέν θαλάσσιο πάρκο από πλευράς της Τουρκίας, έξω από τα χωρικά της ύδατα.  Εκ παραλλήλου, να προχωρήσει στο κλείσιμο των κόλπων, που αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την επέκταση των χωρικών υδάτων σε δώδεκα μίλια στο Αιγαίο, λαμβάνοντας υπόψιν τους κανόνες της διεθνούς ναυσιπλοΐας (θέτοντας το θέμα αυτό σε διαβούλευση μέσω της ΕΕ). 

 Τέλος, οφείλει να προχωρήσει σε οριοθέτηση ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία, με βάση τον χάρτη, που απεστάλη στην ΕΕ και τα όρια της εν δυνάμει ΑΟΖ της Ελλάδος, που τέμνεται με αυτή της Κύπρου, συνδυαστικά και με την ολοκλήρωση της οριοθέτησης της συνολικής ελληνικής ΑΟΖ και της Αιγύπτου ως συνέχεια της μερικής οριοθέτησης, που πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 2020, πέραν δηλαδή του 28ου Μεσημβρινού. 

Πλέον δεν υπάρχει, ούτε χρόνος, ούτε χώρος για συνέχιση της καλλιέργειας ψευδαισθήσεων υπό την επήρεια του κατευνασμού και του φοβικού συνδρόμου. Είναι προφανές ότι, αν αφεθούν να παγιωθούν τα τετελεσμένα των «πειρατών» της Μεσογείου στο πεδίο θα είναι πολύ αργά.

Να θυμίσουμε απλώς, ότι η τουρκική κατοχή στη Μεγαλόνησο είναι παράνομη με επανειλημμένα ψηφίσματα του ΟΗΕ, αλλά μετά από μισό αιώνα ο Ερντογάν θρασύτατα μέσα στον ΟΗΕ, ζήτησε την αναγνώριση του ψευδοκράτους, ως ισότιμου κράτους με την Κυπριακή Δημοκρατία! Είναι προφανές, ότι ο Ελληνισμός δεν μπορεί να απωλέσει εθνικά εδάφη (χερσαία ή θαλάσσια), χωρίς να αντισταθεί, όπως με τραυματικό τρόπο επισυνέβη στην Κύπρο το 1974, εξαιτίας της προδοτικής χούντας των Αθηνών.