Θέλει ακόμα δουλειά για να γίνει πράξη η αλληλεγγύη της ΕΕ στην Κύπρο…

Γνωστή και η αφετηρία όλων εκείνων που λειτουργούν στη βάση αυτή. Πρόκειται για εκείνους που… κατατρύχονται από το σύνδρομο της επιβεβαίωσης. Της επιβεβαίωσης των δικών τους επιλογών, που προφανώς δεν θα έλθει, καθώς τα γεγονότα έχουν ξεπεράσει τις όποιες πολιτικές τους. Μια μικρή χώρα όπως η Κύπρος, σε αυτήν την ταραγμένη περιοχή, κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να  βρίσκεται στην εξίσωση των γεωπολιτικών διεργασιών. Στο βαθμό των δυνατοτήτων της.

Κι αυτό γίνεται. Αξιοποιείται, ομολογουμένως, η ιδιότητα του κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ φαίνεται πως και στην ΕΕ έχουν αρχίσει να αξιοποιούν τη στρατηγική θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πρόκειται για μια προσπάθεια εναρμόνισης διαφορετικών συμφερόντων και κοινών βημάτων.

Την περασμένη εβδομάδα η Κύπρος φιλοξένησε την άτυπη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και δεν παρουσίασε μόνο μια άρτια διοργάνωση, αλλά επί της ουσίας, καταγράφηκαν αποτελέσματα. Διεξήχθησαν συζητήσεις και δρομολογήθηκαν αποφάσεις. Και παράλληλα, η πρόσκληση προς τους ηγέτες των γειτονικών κρατών ανέδειξε το ρόλο γεφυροποιού που διαδραματίζει η Κυπριακή Δημοκρατία. 

Η Κύπρος σε αγώνα επιβίωσης

Πάντα τονιζόταν ότι η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα συνέβαλε στη διασφάλιση του κράτους και θα ενίσχυε την ασφάλεια, θα προστάτευε την Κυπριακή Δημοκρατία. Αυτός ήταν ο μεγάλος στόχος και επιδίωξη. Ωστόσο, ψευδαισθήσεις δεν υπάρχουν καθώς τα συμφέροντα στέκονται- ενίοτε συγκροτημένα- απέναντι στις αρχές που διέπουν την λειτουργία της Ένωσης. Δεν είναι λίγες φορές που παρακολουθήσαμε τις Βρυξέλλες να κλείνουν το μάτι στην Άγκυρα, να γίνονται εξυπηρετήσεις προς όφελος της κατοχικής δύναμης, αν και δεν δικαιούται. Προφανώς και δεν βαδίζουμε, πάντα, σε στρωμένο κόκκινο χαλί. Και είναι σαφές πως μια μικρή χώρα χρειάζεται πολλαπλάσια προσπάθεια για να μην βρεθεί απομονωμένη και… αδικημένη.

Θέλει πολύ δουλειά να γίνει, για παράδειγμα, πράξη η ευρωπαϊκή -έμπρακτη- αλληλεγγύη. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης ανέλαβε πρωτοβουλία και πρότεινε τα επόμενα βήματα, που θα πρέπει να γίνονται σε σχέση με το άρθρο 42.7 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Την ενεργοποίηση δηλαδή της ρήτρας αλληλεγγύης προς τα κράτη-μέλη. Μπορεί η Κύπρος να έχει περισσότερο την ανάγκη για αλληλεγγύη, αλλά τούτο δεν ισχύει πάντα. Αλληλεγγύη και βοήθεια χρειάζονται όλες οι χώρες, μικρές ή μεγάλες. Και δεν είναι μόνο η απειλή από εξωτερικό εχθρό, αλλά και μια σειρά άλλα ζητήματα. Όπως είναι, για παράδειγμα, οι πυρκαγιές. 

Στα αζήτητα η σύνοδος;

Θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι ενταχθήκαμε στην ΕΕ για να είμαστε στους μηχανισμούς και σε όλες τις διαδικασίες, γνωρίζοντας βεβαίως το μέγεθος και τις δυνατότητές μας. Δεν ενταχθήκαμε για να μένουμε στη γαλαρία και στα ρηχά νερά. Για να μην είμαστε, ωστόσο, παθητικοί παρατηρητές, χρειάζεται προσπάθεια καθώς τούτο δεν γίνεται αυτόματα. Τίποτε δεν θεωρείται δεδομένο. 

Στον μικρόκοσμο που ζούμε, η παρουσία των ηγετών των κρατών της Ένωσης, αλλά και αρχηγών χωρών της περιοχής, λίγο έλειψε να περάσει απαρατήρητη. Κάποιοι, σκοπίμως, θέλησαν να στείλουν στα αζήτητα την άτυπη σύνοδο και να ασχοληθούν με άλλα θέματα. Υπαρκτά ή και κατασκευασμένα. Κανείς δεν πρέπει να ξεχνά, ωστόσο, ότι οι κυβερνήσεις έρχονται και παρέρχονται, η Κύπρος όμως όχι.