Το σύνδρομο του “καλού παιδιού” που εγκλωβίζει το Κυπριακό

Για να ανοίξει ο δρόμος, υποστηρίζουν, για την άτυπη Πενταμερή Διάσκεψη για το Κυπριακό, πρέπει, λένε, να ενθαρρυνθεί η Άγκυρα. Δεν έχουν θέσει ποτέ το ερώτημα από την… ανάποδη. Γιατί, για παράδειγμα, δεν ανοίγει η κατοχική δύναμη ένα οδόφραγμα για να δείξει «καλή θέληση»; Και γιατί δεν κάνει μεγαλύτερο βήμα, επιστρέφοντας την περίκλειστη περιοχή της Αμμοχώστου, αντί να την εποικίζει βαθμηδόν;

Αλλά την Τουρκία δεν την έχουν συνηθίσει να δίνει. Ούτε οι τρίτοι, ούτε και οι εκφραστές της πολιτικής του «καλού παιδιού» στις ελεύθερες περιοχές. Αυτοί υποστηρίζουν πως ο δρόμος για την Πενταμερή Διάσκεψη περνά από μια μονομερή ενέργεια της Λευκωσίας. Μια νέα υποχώρηση. Το είχε πει παλαιότερα- αυτό με την μονομερή ενέργεια- σε συνομιλητές της και η Προσωπική Απεσταλμένη του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών στο Κυπριακό, Μαρία Άνχελα Ολγκίν, σε μια από τις υπεραπλουστευμένες αναλύσεις της.

Η κ. Ολγκίν, ωστόσο, είναι σχετικά καινούργια στο Κυπριακό και δεν ξέρει πως, αυτές οι υποδείξεις για μονομερείς ενέργειες της ελληνικής κυπριακής πλευράς, δοκιμάσθηκαν και απέτυχαν. Δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση από την τουρκικά κατοχική πλευρά. Αυτό το γνωρίζουν, ωστόσο, οι οπαδοί της πολιτικής του «καλού παιδιού» και διάφοροι τρίτοι συνήθεις ύποπτοι.
Αυτή η λογική δοκιμάσθηκε και εκ του αποτελέσματος απέτυχε.

Τι τους κάνει να θεωρούν πως κάτι θα αλλάξει, δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε. Αλλά εάν για να ανάψει το πράσινο φως η Τουρκία για την Πενταμερή χρειάζεται να ανοίξει οδόφραγμα, για τη λύση τι θα ζητήσουν; Πέραν από τις ασήκωτες υποχωρήσεις που έγιναν από το 1974 και εντεύθεν; Υποχωρήσεις που δεν έφθασαν ποτέ σε μια συμφωνία, αλλά στη συζήτηση ενός μοντέλου που θα οδηγήσει αντί στη λύση στην παράλυση και στη διαιώνιση της προβλημάτων.

Κυπριακό: Ποιος κάνει βήματα και ποιος κερδίζει χρόνο;

Εάν τα ΜΟΕ, όπως είναι και η διάνοιξη των οδοφραγμάτων, προωθούνται, όπως αναφέρεται, για να διευκολύνουν τους πολίτες, γιατί επιμένουν σε μονομερείς ενέργειες; Πότε η κατοχική πλευρά προέβη σε μισό βήμα προσέγγισης από το 1974 και εντεύθεν; Μόνο σε κινήσεις εδραίωσης της κατοχής προβαίνει.

Το σύνδρομο του «καλού παιδιού» οδηγεί το Κυπριακό σε αδιέξοδες πολιτικές, που ενισχύουν τα κατοχικά δεδομένα. Γι αυτό και ενώ θεωρητικά και όχι πραγματικά αυτό- παρουσιάζονται ως εκφραστές της λεγόμενης ρεαλιστικής σχολής, επί της ουσίας είτε κατατρύχονται από φοβικά σύνδρομα είτε είναι οπαδοί της όποιας λύσης ή και τα δυο μαζί. Είναι ιδεολογία, που διαπερνά οριζόντια το πολιτικό σύστημα, αλλά έχει περιορισμένη εμβέλεια. Πρόκειται για τη γνωστή πολιτική του «δώσε- δώσε» για να συνεργασθεί η κατοχική δύναμη.

Στην πολιτική και τη διπλωματία έχει σημασία και πότε γίνεται μια παρέμβαση, μια «υπόδειξη». Το να ασκούνται πιέσεις στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για υποχωρήσεις, όταν η κατοχική δύναμη θέτει συνεχώς προσκόμματα και δεν δείχνει διάθεση να προχωρήσει η προσπάθεια, τούτο δεν βοηθά. Ούτε την υπόθεση της Κύπρου, ούτε και τον Πρόεδρο, που διαχειρίζεται το Κυπριακό ( αυτό, βέβαια, δεν φαίνεται να τους νοιάζει).

Δείχνοντας αυτή τη σπουδή, όταν λόγω των τουρκικών παράλογων και παράνομων αξιώσεων της κατοχικής Τουρκίας, η προσπάθεια οδηγηθεί σε αποτυχία, ποιος θα φταίει; Αυτοί που αξιώνουν αναγνώριση κυριαρχικής ισότητας ή εκείνος που δεν… άκουσε τα «καλά παιδιά» να ανοίξει τη σακούλα με τα δώρα; Το Κυπριακό, στο εσωτερικό, ταλαιπωρείται από εκείνους που μονίμως αναζητούν πιστοποιητικό καλής συμπεριφοράς, οι οποίοι χαρακτηρίζονται από το σύνδρομο του «καλού παιδιού» έναντι της Τουρκίας και των άλλων διεθνών παικτών.