Οι κινητοποιήσεις στην Ευρώπη δείχνουν έξοδο από το σύστημα…

Ουσιαστικά πρόκειται για ένα συνεχή ακήρυκτο εμφύλιο πόλεμο. Στη Γαλλία δε πρόσφατα η στρατο-αστυνομία (CRS = γαλλικά ματ) ξεπέρασε κάθε προηγούμενο σε βιαιότητα απέναντι στους εξεγερμένους μαθητές, οι οποίοι για τους ανθύπατους του συστήματος είναι κατά τη Le Monde και το Mediapart, “oι” (les), δηλαδή οι κυρίαρχοι. Οι διαδηλωτές είναι κατ’ αυτούς (μπολλορέ κ.α.) αυτοί που τα σπάνε (casseurs), οι ταραχοποιοί. Τα χαλίκια (callioux), όπως αποκάλεσε παλαιότερα ο Σαρκοζί τους φτωχούς  κατοίκους των προαστίων που είχαν εξεγερθεί. Το σύστημα πλέον σήμερα είναι ενάντια στην κοινωνία μετωπικά και συστηματικά.

Συνειδητοποιώντας την κατάσταση αυτή το κίνημα των πολιτών, στο βαθμό που η κοινωνία βιώνει τραγικά την παρατεταμένη απάνθρωπη νεοφιλελεύθερη οικονομική συνταγή λιτότητας, πρέπει να αδιαφορήσει πλήρως για την πλασματική δημοσιονομική απειλή και να απαιτήσει άμεσα κάποια ουσιαστικά μέτρα. Δηλαδή, αλλαγή υπό την αναγκαία προοπτική ολικής ανασυγκρότησης του μοντέλου.

Είπαμε: Πρώτα ο άνθρωπος. Αυτό πρέπει να είναι το κύριο σύνθημα. Και σε βάθος κάποιες εθνικοποιήσεις με κοινωνικό έλεγχο, με όρους αυτονομίας και αυτοπροσδιορισμού. Η κοινωνία ήδη μπαίνει σε ένα νέο μακρύ κύμα –για να παραφράσουμε τον Κοντριάτιεφ και τον Χομπσμπάουμ– εξεγέρσεων και επαναστάσεων. Το βάθος του αέρα γίνεται πάλι κόκκινο, για να παραφράσουμε και τον Κρις Μπέρκερ.

Το σύστημα έχει χάσει κάθε νομιμοποίηση

Το σύστημα σήμερα είναι πλέον πλήρως απονομιμοποιημένο και οι κοινωνικές αντιθέσεις ακραίες. Σε λίγο θα εμφανιστεί η πιο σημαντική κρίση του κράτους –όπως θα έλεγε ο Πουλαντζάς– στην ιστορία των νεότερων χρόνων, χωρίς μάλιστα σοβαρές εναλλακτικές πολιτικές λύσεις. Η νέα κυβέρνηση των 2-3 ολιγαρχών-μιντιαρχών, που προβάλει στον ορίζοντα της χώρας μας ως λύση, αν πράγματι σχηματιστεί, είναι δύσκολο να αντέξει. Έτσι προδιαγράφεται μια μοναδική ευκαιρία, και ίσως ιστορική, για να γίνει η αρχή εξόδου  από το σύστημα.

Η κρίση είναι βαθειά, ολική, πολύ σημαντικότερη από τη λεγόμενη συστημική κρίση που άρχισε το 2008 και που το σύστημα κατόρθωσε να την ελέγξει, ή καλύτερα να την καμουφλάρει έντεχνα και βέβαια με μεγάλο οικονομικό κόστος για το λαό. Η αποσύνθεση-αποσάρθρωση και η απονομιμοποίηση του πολιτικού εποικοδομήματος είναι πλέον πλήρεις, καθολικές. Το αυτόνομο κίνημα των πολιτών μπορεί να επιβάλλει τουλάχιστον κάποιες ριζικές αλλαγές, ενώ μέσα σε αυτές τις συνθήκες μπορεί συγχρόνως να αφυπνιστεί και η κοινωνία των πολιτών και να μπει σε μια διαδικασία αυτοπροσδιορισμού και χειραφέτησης, εξυπακούεται πάντα με όρους αυτονομίας.

Από ό,τι φαίνεται και κρίνοντας και από την εξέλιξη της οικονομικής κατάστασης στη Γαλλία η συστηματική πολιτική των νεοφιλελεύθερων οδηγείται σε αδιέξοδο. Θηριώδες είναι το έλλειμμά της και η μακρόχρονη λιτότητα αντί να το περιορίσει το αύξησε, γιατί επέδρασε αρνητικά στον ρυθμό ανάπτυξης με αποτέλεσμα τη γενικευμένη τάση φτωχοποίησης του πληθυσμού της. Για να αποφευχθεί η επαπειλούμενη ακροδεξιά προοπτική, η οποία πλέον είναι ορατή, μόνο μια πολιτική κοινωνικοποίησης με σύγχρονους όρους σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι δυνατό να αντιστρέψει την κατάσταση.

Τα παζάρια κορυφής των πολιτικών με τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών, την Λαγκάρντ και την φον ντερ Λάιεν αναπαράγουν το αδιέξοδο. Δυστυχώς, το κίνημα των πολιτών στα τελευταία χρόνια είχε παραιτηθεί. Ο λαός είχε αφεθεί απογοητευμένος στα νύχια νεοφιλελεύθερων ηγετίσκων.

Από ό,τι φαίνεται όμως έρχεται πάλι η στιγμή της πράξης. Στη Γαλλία τα αναγεννημένα Κίτρινα Γιλέκα και οι μαθητές με τις κινητοποιήσεις τους, στην Ισπανία ο ξεσηκωμός ενάντια στο πρόβλημα της στέγασης, δείχνουν τον δρόμο. Στη δε Σερβία με την ήττα του αυταρχικού Βούτσιτς μετά από δύο χρόνια συνεχών κινητοποιήσεων ίσως και να άνοιξε ο δρόμος του αυτοπροσδιορισμού δια της πράξης.