Ευπρόσδεκτη κάθε χορηγία στη δημόσια εκπαίδευση

237
Ευπρόσδεκτη κάθε χορηγία στη δημόσια εκπαίδευση, Κωνσταντίνος Λυκογιάννης

Γράφει ο Κωνσταντίνος Λυκογιάννης * –  

Ένωση Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης εξέδωσε ανακοίνωση σχετικά με την αποδοχή η μη της χορηγίας από το “Ίδρυμα Μποδοσάκη”  προς τη δημόσια εκπαίδευση. Από την ανακοίνωση, η οποία κάνει διευκρινήσεις σχετικά με τη διαφορά μεταξύ “χορηγιών” και “δωρεών”, προκύπτει ένα συμπέρασμα: επιβεβαιώνονται οι αρχαίοι ημών πρόγονοι που έλεγαν: Ουδείς μωρότερος των ιατρών αν δεν υπήρχαν οι διδάσκαλοι.

Ζητώ συγνώμη αν η έκφραση θεωρηθεί σκληρή, αλλά οι συνδικαλιστές του κλάδου παρουσιάζονται να έχουν χάσει τον μπούσουλα. Δεν ξέρουν ποιοι είναι, ποια η αποστολή τους και σε ποια εποχή ζουν. Έχουν δημιουργήσει ένα δικό τους ιδανικό κόσμο, που δεν έχει να κάνει τίποτα με τη σημερινή πραγματικότητα.

Είναι δυστύχημα ότι ως δάσκαλοι ακόμα δεν έχουν χωνέψει ότι έχουν το μεγαλύτερο βάρος και τη μεγαλύτερη ευθύνη για τη ποιότητα της αυριανής κοινωνίας. Να μεταδώσουν στον αυριανό πολίτη τις γνώσεις, ώστε να μπορέσει με ευκολία να αντιμετωπίσει τη ζωή και τα προβλήματα που μπορεί να ανακύψουν. Να του διδάξουν τη δημοκρατία με τους κανόνες και τις αξίες που περικλείει η έννοια «ήθος». Αλήθεια, αγάπη, αλληλεγγύη, τιμιότητα, εργατικότητα, καθήκον, πατριωτισμό.

Να τους διδάξουν ότι στη δημοκρατία έχουμε τόσα δικαιώματα όσες ακριβώς έχουμε υποχρεώσεις. Να του διδάξουν ότι 1+1=2, δηλαδή να τους διδάξουν την κοινή λογική. Ότι τα όνειρά τους για να ριζώσουν και να καρπίσουν χρειάζεται να ακουμπάνε στη γη και να μη κυνηγάνε αντικατοπτρισμούς στην έρημο. Αυτή είναι η αποστολή τους, να διακινούν χρήσιμες ιδέες και όχι ξεπερασμένες και επομένως άχρηστες ιδεολογίες.

Θα ήθελα να τους αποκαλούσα λειτουργούς, αλλά με τον τρόπο που ενεργούν και πράττουν δεν μου το επιτρέπουν. Άρα, αμείβονται για να κάνουν μια ορισμένη δουλειά. Στα καθήκοντά τους δεν υπάγεται η ευθύνη να ερευνήσουν τη προέλευση των πόρων της αμοιβής τους και της αγοράς των οργάνων που χρησιμοποιούν στη διδασκαλία τους.

Κάθε δάσκαλος λειτουργός θα πανηγύριζε αν είχε καινούργια και μοντέρνα όργανα για να γίνει πιο εύκολη η διακίνηση των ιδεών του, ανεξάρτητα από που προήλθαν. Και αντί έκφρασης ευγνωμοσύνης και ευχαριστιών προς το χορηγό ή δωρητή, για λόγους που δεν έχουν να κάνουν τίποτα με τη δουλειά τους, θεωρούν τη προσφορά τους υστερόβουλη και ζητάνε από όλους τους συναδέλφους τους να την αποποιηθούν.

Με τη δικαιολογία ότι η κυβέρνηση είναι υπεύθυνη για τη χρηματοδότηση της παιδείας και ότι δεν πρέπει με κανένα τρόπο να χρηματοδοτηθεί από ιδιώτες και να μετατραπεί από δημόσια σε ιδιωτική. Αλλά δεν τους πέφτει λόγος. Η αποστολή τους είναι να διδάξουν και τίποτα άλλο. Δικαίωμά τους να έχουν τις ιδεολογίες τους και να προσπαθούν να τις διαδώσουν, αλλά σε αυτούς που έχουν την επιλογή να τους ακούσουν ή όχι, και όχι σε αιχμάλωτο ακροατήριο, όπως είναι οι μαθητές του σχολείου που υπηρετούν. Ούτε η ιδεολογία τους συμπεριλαμβάνεται στη διδακτέα ύλη.

Tα πολιτικά τους πιστεύω

Ναι, μπορούν να εκφράσουν τις ιδέες τους και να προσπαθούν να τις μεταδώσουν, αλλά σαν άτομα, υπεύθυνα, με όνομα και όχι σαν δάσκαλοι στους μαθητές τους, που δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να τους ακούσουν. Με την ανακοίνωσή τους, φαίνεται ότι προσπαθούν να διαδώσουν στα παιδιά τα πολιτικά τους πιστεύω και την πολιτική τους ιδεολογία και αυτό είναι ανήθικο.

Τα παιδιά σήμερα είναι έξυπνα και πληροφορημένα. Βγάζουν τα δικά τους συμπεράσματα όχι μόνο από ό,τι διδάσκουν οι δάσκαλοί τους, αλλά και από ό,τι κάνουν. Και αυτά τα συμπεράσματα αύριο θα έχουν καταλυτική επίδραση και θα είναι καθοριστικά στη μετέπειτα διαδρομή τους, αφού οι σχέσεις και οι εμπειρίες που δημιουργούνται στη ηλικία μεταξύ 12-18 κρατάνε πολύ και είναι αυτά που συνήθως καθορίζουν τη ποιότητα της μετέπειτα ζωής τους.

Κανείς δεν αμφισβητεί ότι το κράτος έχει την αποκλειστική ευθύνη να χρηματοδοτήσει τη δημόσια εκπαίδευση. Ούτε και αμφισβητεί ότι οι δάσκαλοι θα έπρεπε να έχουν προνομιακή μεταχείριση όσον αφορά τη μισθοδοσία τους, ώστε απερίσπαστοι από τις έγνοιες της επιβίωσης να ήσαν πιο αποτελεσματικοί στον υπέροχο ρόλο της διαπαιδαγώγησης του αυριανού πολίτη.

Σαν μορφωμένοι άνθρωποι θα πρέπει επίσης να ξέρουν ότι η χώρα μας βρίθει από χορηγούς και δωρητές. Και ειδικά στην Αθήνα βλέπουμε διάσπαρτα τα σημάδια της φιλοπατρίας τους και της γενναιοδωρίας τους. Στην οικονομική κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η χώρα μας, που όλα τα κρατικά ιδρύματα υποχρηματοδοτούνται, αν κάποιος θελήσει, υπό οποιαδήποτε μορφή, να βοηθήσει στο έργο τους, θα έπρεπε να πανηγυρίζουν. Δεν έπρεπε να φέρουν αντιρρήσεις και προσκόμματα.

Αποποιούμενοι την προσφορά για τα όργανα που θα τους βοηθούσαν να έχουν καλύτερα αποτελέσματα στη διδασκαλία των παιδιών, ομολογούν ότι η ιδεολογία τους έχει μεγαλύτερη σημασία από ό,τι η μόρφωση των παιδιών. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τη σημερινή, όχι μόνο ελληνική αλλά και η παγκόσμια πραγματικότητα, θα πρέπει να αναθεωρήσουν τη στάση τους. Να ζητήσουν από τα συνδικαλιστικά τους όργανα να λάβουν την πρέπουσα απόφαση και να δεχθούν την προσφορά του Ιδρύματος Μποδοσάκη. Κάθε τέτοια προσφορά πρέπει να είναι ευπρόσδεκτη.


* Ο Κωνσταντίνος  Λυκογιάννης είναι συνταξιούχος επιχειρηματίας στη Νέα Υόρκη. Γεννήθηκε στο Τραγανό Ηλείας πριν 90 χρόνια και πριν φύγει για την Αμερική ήταν υποδιεθυντής του υποκαταστήματος Ιονικής και Λαϊκής Τράπεζας στη Κηφισιά.