Πατέρας και γιος ζυγίζουν μαζί 600 κιλά!

Νεαρός ήταν δραστήριος, ασχολείτο με εμπορία δίσκων, κασετών, cd, διατηρούσε μαγαζί, πήγαινε στις λαϊκές αγορές αλλά όταν εμφανίστηκε η αρρώστια κι άρχισαν να καλπάζουν τα κιλά, καθηλώθηκε. Πάνω από τρεις δεκαετίες βρίσκεται σ’ αυτήν την κατάσταση… Κάποιες προσπάθειες να μπει σε πρόγραμμα για να χειρουργηθεί στην Ελλάδα αλλά και στην Τουρκία, όταν ενδιαφέρθηκε πανεπιστημιακό νοσοκομείο στην Κωνσταντινούπολη, δεν τελεσφόρησαν. Το κλειδί θα ήταν να χάσει τουλάχιστον 100+ κιλά για να δουν το επόμενο βήμα.

Οπότε αποδέχθηκε την κατάσταση και όλη του η ζωή είναι στο ισόγειο σπίτι του μαχαλά, όπου εκεί είναι κουζίνα, κρεβατοκάμαρα, σαλόνι. Δεν έχει βγει στην αυλή να δει τον ήλιο, το φεγγάρι, τις γλάστρες με τα φυτά, να δει την γειτονιά που μεγάλωσε, να ζήσει γάμους, γλέντια, σουνέτ, να πάει στο κέντρο της πόλης που το αλώνιζε με το μηχανάκι και το αυτοκίνητό του…

Δεν μιλάμε να βρεθεί σε θάλασσα, σε βουνό, σε διπλανές αγαπημένες πόλεις στην Ξάνθη, τον Ίασμο, την Αλεξανδρούπολη. Όλα αυτά τα απλά πράγματα για τον ίδιο είναι όνειρο απατηλό… «Όσο ήμουν καλά, οι παρέες ήτανε δίπλα μου, είχα μεγάλο κύκλο φίλων και γνωστών, αλλά όταν άρχισαν τα προβλήματα με απομόνωσαν, με ξέχασαν, δεν πατάει κανείς στο σπίτι μου εκτός από τα τέσσερα παιδιά μου που κι αυτά έχουν την ζωή τους»…

 

Τον αφήνουμε σαν το σκυλί στο αμπέλι;

Όταν του τηλεφώνησα για να τον επισκεφθώ, γιατί γνωριζόμαστε χρόνια, κι έχω κάνει πολλά ρεπορτάζ για τη ζωή του, με αποτέλεσμα να γίνει γνωστή η περίπτωση του, να βρεθεί χορηγός, να εξασφαλισθεί το ειδικό κρεβάτι, το στρώμα, να βρεθούν ρούχα κι όλα τα απαραίτητα, να ενδιαφερθεί η διοίκηση του νοσοκομείου για να υποστηριχθεί με οξυγόνο, να τον επισκεφθούν γιατροί, κοινωνική λειτουργός, αναθάρρησε.

Το σπίτι το εντόπισα μέσα στην χαρακτηριστική συνοικία μουσουλμάνων διαφορετικών εθνοτικών και θρησκευτικών προελεύσεων που ζουν με τους δικούς τους ρυθμούς, με την ελευθερία να πηγαίνουν στο τζαμί, να ξενυχτούν με τους θορυβώδεις γάμους, να απασχολούν τις αρχές με τις φιλονικίες τους, να ξεχωρίζουν για τα καφενεία και τα ταβερνάκια με σπεσιαλιτέ, με τα πάθη και τις ιδιαιτερότητές τους με την αγάπη να επενδύουν τα χρήματα που βγάζουν στο εξωτερικό σε πολύχρωμες μονοκατοικίες.

Ο Σαχίν Σερήφ με υποδέχεται με ένα πλατύ χαμόγελο που δεν το διαθέτουν οι απόλυτα υγιείς. Αυτό τον διασώζει, όπως λένε και οι γιατροί του. Βέβαια στο ερώτημα πως περνά, ξεδιπλώνεται η ζοφερή πραγματικότητα. Θέλει απλά κι αυτονόητα που όμως τα στερείται. Ένα ζευγάρι γυαλιά που πρέπει να τα δώσει οφθαλμίατρος.

«Εκλιπαρώ να έρθει κάποιος γιατρός να με δει γιατί έχω μεγάλο πρόβλημα από τις κατακλίσεις, και δεν εισακούγομαι. Υποφέρω… Δεν θέλω χρήματα θέλω φροντίδα, ιατρικές συμβουλές. Η γυναίκα μου, η Νεσλά, με φροντίζει, φυλακίστηκε δίπλα μου. Μόνο για τον καθαρισμό μου χρειάζομαι ειδικά προϊόντα και πάνες που κοστίζουν και τα καλύπτω μόνος μου, δεν δικαιολογούνται… Σ’ αυτό το κομμάτι θα ήθελα να βρεθεί κάποιος να μου τα προσφέρει. Τουλάχιστον να υπάρχει η απαραίτητη υγιεινή να μην έχω μολύνσεις». Μιλά για προηγούμενο διοικητή και διοικήτρια του Σισμανόγλειου νοσοκομείου Κομοτηνής που είχαν βρει κάποια φόρμουλα μέσω επιτροπής γιατρών που τον επισκεπτόταν. Με την αλλαγή διοίκησης και την αυστηροποίηση του πλαισίου αυτή η δυνατότητα χάθηκε.

 

Και τι γίνεται για ένα άνθρωπο που είναι καθηλωμένος, τον αφήνουμε να πεθάνει σαν το σκυλί στο αμπέλι; Όταν χρειάστηκε μια ημέρα να μετακινηθεί ήρθε γερανός κι έγινε ολόκληρη επιχείρηση να μπει σε καρότσα φορτηγού. Επίσης τα κρεβάτια του νοσοκομείου Κομοτηνής είναι για ασθενείς μέχρι 150 κιλά. Υπάρχουν κάποια ελάχιστα για ασθενείς μέχρι 250 κιλά στην Αλεξανδρούπολη αλλά τον κ. Σαχίν δεν τον καλύπτουν. Παρακαλεί να εξασφαλισθεί ένα τέτοιο κρεββάτι στο νοσοκομείο της πόλης του, ώστε να μπορεί αν υπάρξει μεγάλη ανάγκη να νοσηλευτεί. Την περίπτωσή του την γνωρίζουν πολιτικοί πρώτης γραμμής στην Αθήνα αλλά δεν έδωσαν κάποια λύση για τα αυτονόητα…

«Ένα σκυλί στο δρόμο το μαζεύουν, το περιθάλπουν και καλά κάνουν, κι εμένα που είμαι Έλληνας μουσουλμάνος, που υπηρέτησα στον ελληνικό στρατό, που πλήρωσα φόρους άσκησα νόμιμα επάγγελμα με έχουν παρατεταμένο να προβληματίζομαι πόσο θα ζήσω μέχρι να βγει η ψυχή μου…» θα πει. Ελπίζει να τον ακουμπήσει το πρόγραμμα της κ. Αγαπηδάκη για περίθαλψη κατάκοιτων ανήμπορων ανθρώπων στο σπίτι τους… Ελπίζει να μην είναι για λίγους κι εκλεκτούς ή προεκλογικό πυροτέχνημα…

 

Ευχαριστίες μέσα από την ψυχή του εκφράζει για τον Ανδρέα Μπαρδάκη, φύλακα άγγελο των ΑΜΕΑ που τον επισκέφθηκε πριν 6 χρόνια αλλά δεν τον ξέχασε, τον στηρίζει ψυχολογικά, του τηλεφωνεί συχνά, το νοιάζεται και το αποδεικνύει. Η έκπληξη μου κορυφώθηκε όταν ήρθε ο γιος του Τουφάν Σερήφ να τον δει. Το παλληκάρι κληρονόμησε τη νόσο του πατέρα του, την τρομερή παχυσαρκία και ήδη ζυγίζει 250 κιλά! Στα 43 του χρόνια ζει με το επίδομα της Πρόνοιας, είναι πατέρας 4 παιδιών και τον στηρίζει ο μεγαλύτερος γιος του που ασχολείται με εμπόριο μοκετών, χαλιών κλπ.

 

Τα προβλήματα όμως έρχονται καλπάζοντας και ήδη και αυτός χρειάζεται υποστήριξη. Ο άλλος γιος ο Τουντζάϊ και τα κορίτσια Μπεμπερχά και Φατμέ δεν αντιμετωπίζουν θέμα παχυσαρκίας.

 

Εκκλήσεις για υποστήριξη

Η καθημερινότητά τους είναι αδιανόητη. Η υποστήριξη επιβεβλημένη ακόμη και η ψυχολογική ενθάρρυνση όλων και κυρίως των αθέατων και διακριτικών συζύγων που βιώνουν αυτή την πραγματικότητα. Ας ελπίσουμε ότι πέρα από την ευαισθητοποίηση θα υπάρξουν λύσεις, κάποιοι χορηγοί για τα απαραίτητα (απολυμαντικά και βοηθήματα) που χρειάζονται καθημερινά, ότι οι δεκάδες σύλλογοι και ευαίσθητοι της Θράκης θα θελήσουν να του κάνουν παρέα και να μην είναι προσκολλημένος, ο πατέρας κατάκοιτος στην οθόνη της τηλεόρασης…