Τι γράφει ο τουρκικός Τύπος για τη Λιβύη

Σύμφωνα με δημοσίευμα της αντιπολιτευόμενης Cumhuriyet, ιδιαίτερη συζήτηση προκάλεσε το γεγονός ότι τα στρατιωτικά μεταγωγικά αεροσκάφη A400M της τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας δεν ακολούθησαν τη συντομότερη διαδρομή προς τη Λιβύη μέσω της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά πέταξαν μέσω Βαλκανίων, διασχίζοντας Βουλγαρία, Βόρεια Μακεδονία και Αλβανία πριν φτάσουν στη Βεγγάζη. Ως πιθανή αιτία προβάλλεται η μακροχρόνια ελληνοτουρκική διαφωνία για το FIR Αθηνών.

Η τουρκική πλευρά υποστηρίζει ότι η Ελλάδα επιχειρεί να αντιμετωπίσει το FIR ως κυρίαρχο εναέριο χώρο, υπερβαίνοντας τις αρμοδιότητές της, ενώ επικαλείται το άρθρο 3(α) της Σύμβασης του Σικάγο, σύμφωνα με το οποίο τα στρατιωτικά αεροσκάφη δεν υποχρεούνται να καταθέτουν σχέδια πτήσης κατά τη διέλευση από FIR. Αντίθετα, η ελληνική θέση παραμένει ότι, για λόγους ασφάλειας πτήσεων και σύμφωνα με τους κανόνες του ICAO, τόσο τα πολιτικά όσο και τα στρατιωτικά αεροσκάφη οφείλουν να υποβάλλουν σχέδιο πτήσης πριν από την είσοδό τους στο FIR Αθηνών.

Το ίδιο δημοσίευμα σημειώνει ότι η Άγκυρα ακολουθεί αυτή την επιμηκυμένη διαδρομή τα τελευταία δύο χρόνια, με πιθανούς πρόσθετους λόγους να περιλαμβάνουν καθυστερήσεις σε άδειες πτήσης, περιορισμούς συντονισμού με την Κυπριακή Δημοκρατία και την Αίγυπτο, αλλά και την αυξημένη στρατιωτική δραστηριότητα στην Ανατολική Μεσόγειο.  Η Cumhuriyet αναφέρει επίσης ότι αναμένεται επίσημη τουρκική τοποθέτηση για το θέμα.

Παράλληλα, τα φιλοκυβερνητικά μέσα δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στην πτήση του μη επανδρωμένου μαχητικού αεροσκάφους AKINCI από την Αττάλεια προς τη Σύρτη, στο πλαίσιο της πολυεθνικής άσκησης ειδικών δυνάμεων Flintlock-2026 στη Λιβύη. Η Milliyet παρουσιάζει την πτήση ως πολιτικοστρατηγικό μήνυμα, υπογραμμίζοντας ότι το UAV ακολούθησε τα όρια θαλάσσιας δικαιοδοσίας που καθορίζονται από το τουρκολιβυκό μνημόνιο θαλάσσιας οριοθέτησης του 2019.

Το τουρκικό Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, μέσω σχετικής ανάρτησης, συνέδεσε ευθέως τη συμμετοχή του AKINCI στην άσκηση με τη συμφωνία αυτή, χρησιμοποιώντας το σύνθημα «Μία Λιβύη, Ένας Στρατός». Φιλοκυβερνητικά και ισλαμιστικά μέσα, όπως η Yeni Şafak και η Yeni Akit, προχώρησαν ακόμη περισσότερο, παρουσιάζοντας το AKINCI ως «φύλακα της Γαλάζιας Πατρίδας» και ως μέσο επαναχάραξης των θαλάσσιων συνόρων στην Ανατολική
Μεσόγειο.

Στο ίδιο πλαίσιο, η Hürriyet εστιάζει στην πρόσφατη επίσκεψη του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη στην Τρίπολη, παρουσιάζοντάς την ως προσπάθεια της Αθήνας να υπονομεύσει τη συμφωνία Τουρκίας–Λιβύης του 2019 και να περιορίσει την τουρκική επιρροή στην περιοχή.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο Γεραπετρίτης συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας Abdulhamid Dbeibeh και τον αναπληρωτή Υπουργό Εξωτερικών Tahir al-Baour, ενώ συμφωνήθηκε η συγκρότηση τεχνικών επιτροπών για την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης. Η τουρκική εφημερίδα υποστηρίζει ότι η Αθήνα επιχείρησε να παρουσιάσει την εξέλιξη αυτή ως ελληνολιβυκή προσέγγιση, χωρίς ωστόσο να υπάρξει δημόσια αμφισβήτηση του τουρκολιβυκού μνημονίου από λιβυκής πλευράς.

Η Hürriyet καταλήγει ότι, παρά την ελληνική κινητικότητα, η στρατηγική σχέση Άγκυρας–Τρίπολης παραμένει ισχυρή και δύσκολα ανατρέψιμη, ενώ το μνημόνιο του 2019 εξακολουθεί να αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο των πολιτικών ισορροπιών στη Λιβύη και «ταμπού» για το λιβυκό πολιτικό σύστημα.

Συνολικά, ο τουρκικός Τύπος επιχειρεί να παρουσιάσει τη Λιβύη ως πεδίο όπου η Άγκυρα διατηρεί στρατιωτικό, διπλωματικό και γεωπολιτικό πλεονέκτημα, ενώ η ελληνική δραστηριότητα αποδίδεται κυρίως ως προσπάθεια αναχαίτισης μιας ήδη εδραιωμένης τουρκικής επιρροής.