Πώς ευρώ, τραπεζίτες και λιτότητα τροφοδοτούν τη Νέα Δεξιά

Αντιμετωπίζει το φαινόμενο ως μια «αιφνίδια πολιτισμική παρέκκλιση». Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι η άνοδος αυτή αποτελεί το νομοτελειακό αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής που η ίδια η πολιτική ελίτ επέβαλε, θεωρώντας εσφαλμένα ότι οι συνέπειες θα περνούσαν «ντούκου». Η σημερινή κρίση δεν στερείται ιστορικού προηγουμένου. Μετά τη Συνθήκη των Βερσαλλιών (1919), στην Ευρώπη ιδρύθηκαν 18 νέες Δημοκρατίες. Μέσα σε λίγα χρόνια, όλες σχεδόν κατέρρευσαν, δίνοντας τη θέση τους σε αυταρχικά και φασιστικά καθεστώτα.

Η θεμελιώδης αιτία της κατάρρευσης αυτής δεν ήταν ιδεολογικό ατύχημα, αλλά η ακραία οικονομική αδικία: η επιβολή εξαντλητικής λιτότητας στους λαούς, η υπερχρέωση, ο υπερπληθωρισμός και η αποπληθωριστική εμμονή στον “Χρυσό Κανόνα” (Gold Standard), ο οποίος λειτουργούσε τότε όπως το Ευρώ σήμερα.

Όταν η ορθοδοξία της εποχής επέβαλε τη μεταφορά πλούτου προς τις οικονομικές ελίτ και τις τράπεζες, αποστερώντας από την εργατική τάξη τη δυνατότητα αξιοπρεπούς διαβίωσης, οι δημοκρατικοί θεσμοί έχασαν τη νομιμοποίησή τους. Ο φασισμός και ο ναζισμός θριάμβευσαν πάνω στα συντρίμμια μιας Δημοκρατίας που είχε ταυτιστεί με τη φτώχεια και την εξαθλίωση. Το ιστορικό δίδαγμα είναι αμείλικτο: η βασική αιτία της ανόδου της Ακροδεξιάς και του AfD ήταν και παραμένει η κοινωνική αδικία που προκαλεί ο οικονομικός δογματισμός.

Σήμερα: Αποσύνδεση παραγωγικότητας και μισθών

Ρίζα του σημερινού προβλήματος είναι η αποσύνδεση παραγωγικότητας και μισθών στο διάστημα 2000–2025. Στη σημερινή Ευρωζώνη, ο νεοφιλελευθερισμός του Ευρώ αναπαράγει τους ίδιους μηχανισμούς. Η βασική αιτία της κοινωνικής δυσφορίας εδράζεται στη δομική ανακατανομή του εισοδήματος σε βάρος της εργασίας τα τελευταία 25 χρόνια.

Όπως αποτυπώνεται στα μακροοικονομικά στοιχεία της περιόδου 2000–2025, η οικονομική μεγέθυνση δεν διανεμήθηκε ισότιμα:

Οικονομικό Μέγεθος (Ευρωζώνη 2000–2025)	Συνολική Μεταβολή (%)	Μέσος Ετήσιος Ρυθμός
Παραγωγικότητα Εργασίας (Real Labour Productivity)	+20,3%	~0,75%
Πραγματικοί Μισθοί (Real Compensation per Employee)	+11,0%	~0,42%
Πραγματικά Εταιρικά Κέρδη (Gross Operating Surplus)	+28,0%	~1,00%

 

Ενώ η παραγωγικότητα της εργασίας αυξήθηκε κατά 20,3%, οι πραγματικοί μισθοί αυξήθηκαν μόλις κατά 11,0%, την ίδια στιγμή που τα πραγματικά εταιρικά κέρδη εκτινάχθηκαν στο +28,0%. Η συστηματική αυτή απόκλιση σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι παράγουν περισσότερο πλούτο, αλλά λαμβάνουν όλο και μικρότερο μερίδιο από αυτόν.

Το πρόσφατο πληθωριστικό σοκ (2021–2023) επιδείνωσε περαιτέρω την κατάσταση, καθώς ο «πληθωρισμός κερδών» (profit-push inflation) συμπίεσε τους πραγματικούς μισθούς (-3,2% το 2022), δημιουργώντας ένα οξύ αίσθημα υπαρξιακής και οικονομικής ανασφάλειας.

Το AfD και η ιδιαιτερότητα της Ανατολικής Γερμανίας

Στην πρώην Ανατολική Γερμανία, όπως και στο κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ, το γενικότερο ευρωπαϊκό πρόβλημα της κατανεμητικής αδικίας προσκρούει πάνω σε ιστορικές και δομικές ανισότητες:

• Μισθολογικό Χάσμα: Παρά την παρέλευση δεκαετιών από την επανένωση, οι μισθοί στην Ανατολική Γερμανία παραμένουν αισθητά χαμηλότεροι από ό,τι στη Δυτική.
• Αποβιομηχάνιση & Δημογραφικό: Η φυγή νέου και εξειδικευμένου πληθυσμού προς τα δυτικά κρατίδια αποψίλωσε την περιοχή, αφήνοντας πίσω γηράσκουσες και οικονομικά πιεσμένες κοινωνίες.
• Δημοσιονομική Λιτότητα (Schuldenbremse): Η εμμονή στο συνταγματικό φρένο χρέους περιόρισε τις δημόσιες επενδύσεις σε υποδομές, υγεία και παιδεία, ενισχύοντας την αίσθηση ότι η περιοχή έχει εγκαταλειφθεί από το κεντρικό κράτος του Βερολίνου.

Υπαρξιακό Αδιέξοδο

Εδώ ανακύπτει ένα υπαρξιακο αδιέξοδο: Πώς να υπερασπιστείς τη δημοκρατία του ευρώ και των τραπεζιτών. Πώς είναι δυνατόν να ζητείται από τον λαό να προστατεύσει και να υπερασπιστεί την Δημοκρατία του ευρώ και των τραπεζιτών, όταν η ίδια η αρχιτεκτονική αυτή παράγει συστηματικά αδικία, ανισότητα και φτωχοποίηση;

Όταν το πολιτικό σύστημα ταυτίζει τη δημοκρατία με τη διασφάλιση των κερδών του χρηματοπιστωτικού τομέα και της λιτότητας, οι πολίτες παύουν να θεωρούν το πολίτευμα ως δικό τους όχημα προστασίας. Όπως στον Μεσοπόλεμο, έτσι και σήμερα, όταν η Δημοκρατία απογυμνώνεται από το κοινωνικό της περιεχόμενο, η κοινωνική οργή διοχετεύεται στον εθνικιστικό και ακροδεξιό λαϊκισμό του AfD.

Η απληστία των λίγων

Η νίκη του AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ δεν είναι ένα τυχαίο ή ανεξήγητο φαινόμενο, ούτε απλό αποτέλεσμα “προπαγάνδας”. Είναι η νομοτελειακή αντίδραση σε μια οικονομική αρχιτεκτονική που εγγυήθηκε την αύξηση των κερδών του κεφαλαίου εις βάρος της εργασίας.

Αν η καθεστηκυία τάξη δεν διδάχτηκε από την τραγωδία του Μεσοπολέμου και επιμένει να αγνοεί την γενεσιουργό αιτία —δηλαδή την κατανεμητική αδικία του νεοφιλελευθερισμού—, η Δημοκρατία θα συνεχίσει να υποσκάπτεται από τα θεμέλιά της. Η απληστία κάνει κακό στη Μνήμη.